Tuesday, August 13, 2013

De lange weg terug

Van Kikwit, Democratische Republiek Congo naar Kinshasa, Democratische Republiek Congo
Zullen we toch nog een poging wagen? Als we niet eerst 95 km asfalt dan zouden moeten afleggen zouden we het doen!

Ik ga in mijn uppie de straat op om water en brood te halen. Niet een heel groot succes want als je normaal al veel aandacht krijgt, als vrouw alleen is het nog veel erger. Ik wordt helemaal gestoord van het Ndele (blanke), pssst, vien enz. Als iemand bonjour zegt groet ik nog terug maar de rest negeer ik. Ik loop 3 straten af maar brood is er niet te vinden. Ja een soort witte zachte bolletjes maar die lijken ons niet zo lekker. Ik zoek het ciabatta-achtige brood. Ik keer dus enkel met water terug naar het hotel om Sander op te pikken en samen te gaan zoeken.

We lopen samen straat nummer 4 af maar weer geen brood. Moeten we toch aan de bolletjes. Als we teruglopen zien we opeens wel een mandje staan. Onder het kleedje steken ciabatta puntjes uit. Brood gevonden!

We ontbijten op het balkon en daarna gaan we aan de motoren sleutelen. Deze keer niet omdat we pech hebben maar omdat de banden gewisseld moeten worden. Die van Sander zijn veel verder afgesleten dan de mijne (ik heb dan ook 400 km enkel in een vrachtwagen gestaan). Onder grote belangstelling wisselen we de banden, controleren de kettingspanning en daarna willen we nog de banden oppompen. Die hebben we voor het offroad leeg laten lopen. Alleen blijkt onze pomp weer eens de geest te hebben gegeven. Er zit niets anders op, we moeten weer naar een lokale bandenshop om onze banden op te pompen.

We hangen alle bagage op de motor en vertrekken. Bij de eerste shop die we zien met banden komen ze aanzetten met een fietspomp. Ik bedank de man maar zeg dat dit toch echt onbegonnen werk is. Aan de overkant zie ik een compressor staan dus we gaan daar maar heen. De jongens vragen in eerste instantie 4000 francs om de banden op te pompen. Als ik 2000 bied gaan ze snel akkoord, waarschijnlijk alsnog veel te veel. Ze beginnen met mijn achterband. Dopje eraf, ventiel eruit. Ehhh jongens oppompen he? Waarom haal je in hemelsnaam het ventiel eruit? Blijkbaar kunnen ze anders niet oppompen. Ze houden hun vinger op het buisje en vervangen dat daarna door een soort van tuinslang die ze erover duwen. Als je denkt dat de band vol is (dat test je door in de band proberen te knijpen), tuinslang eraf, vinger erop. Ventiel pakken en dat er weer in zien te pielen. Klaar is band en ze gaan naar de volgende. Hoo jongens zo gaat dat dus niet he. Gelukkig hebben we onze bandenspanningsmeter al bij de hand. Sander meet en de band is 2 bar. Er moet lucht bij vertellen we ze. Ons metertje vinden ze erg interessant en ze begrijpen dat er lucht bij moet. Dus gaat het ventiel er weer uit, tuinslang erop en lucht erbij. Zo werken ze alle 4 de banden af. Daarna geef ik ze de 2000 francs, we hebben ze er in ieder geval voor laten werken. Ondertussen is ook de politie gearriveerd. Die is eens komen kijken waarom er hier een 50 tal Afrikanen staan. Er is niets te zien zeggen ze tegen het publiek. Zelf lopen ze weer weg, ons publiek blijft vrolijk (zelfs op de rijbaan) staan.

Als de bandjes vol zijn is het keren, gas erop en vertrekken. Een grote stoet aan mensen zien we weer uiteen waaieren.

De weg terug is saai. Het voelt gewoon niet goed deze kant op rijden. De eerste 100 km willen maar niet vlotten. Dan komen we bij een dorpje en voor ons zie ik een boom omvallen. Ik zie het goed, de boom ligt op de weg. Er komt een politieman naar ons toe en die zegt 1 minuutje dan is die weg. Nou meneer ik zie de boom, die is niet binnen een minuut weg hoor. Maar goed we wachten wel (veel keus heb je toch niet).

De mannen hakken op de boom om hem kleiner te krijgen. Een stuk of 5 man werken aan de boom, een stuk of 30 man verzamelt zich rond onze motoren. We kijken rustig toe hoe ze de boom proberen klein te krijgen. Als ze het na 5 minuten eindelijk gelukt is een stuk van de top af te krijgen passen wij erlangsaf. De politieman wuift kom maar en daar gaan we. Als we de boom passeren wordt ons om geld gevraagd. Maar waarom mannen, jullie hebben die boom toch gekapt?

We rijden door en zoeken een geschikt lunch plekje. Dat is lastig te vinden want hier zit aan de zijkant van de weg bijna overal een diepe afwatering. Uiteindelijk vind ik een stukje berm waar we in kunnen rijden en zelfs met wat schaduw. We parkeren en voor we begonnen zijn aan de lunch hebben we alweer gezelschap. Wel een stille jongen. We eten in betrekkelijke rust onze lunch op en gaan dan weer verder.

Bij een checkpoint worden we gestopt. Even later komt er een man in overhemd. Hij is van de immigratie en wil onze paspoorten meenemen. Waarheen dan meneer? Hij wil gegevens overnemen. Ik vind dat dat ook hier kan. Bovendien vertel ik hem dat we hier niet blijven we gaan door naar Kinshasa. Maakt niet uit het is zijn werk ons te registreren. Hij vindt dat ik maar moeilijk doe en dat doe ik ook wel een beetje. Maar ja op de heenweg hoefde ook niemand ons te registreren hier. Ik stap maar af en loop met de man mee. Erg slim is de man ook niet, bij de registratie moet hij noteren of het een man of vrouw betreft. Hij ziet V/F in mijn paspoort staan, bladert nog eens terug in zijn boekje, ziet dat F voor Femme staat. Kijkt naar mijn paspoort, naar mijn pasfoto, naar mij, ben ik dan een vrouw? Ja meneer ik ben een vrouw.

Een stuk verderop komen we bij de peage, ook die kennen we van de heenweg. Het is de peage die geverfd wordt, omdat er geverfd wordt mag je er niet doorheen maar moet je eromheen. De omleiding gaat door een diepe zandbak. We wachten even omdat er een vrachtauto voor ons staat. We zien een auto die vast staat en de zandbak niet meer uitkomt, we zien de vrachtauto de zandbak inrijden maar ook vast komen te staan. Ik vraag de mannen of we niet door de peage mogen (je kunt makkelijk via asfalt langs het werk af), nee dat mag niet we moeten het zand in. Dus daar gaan we maar weer, 100 meter diep zacht zand. We worstelen ons een weg erdoorheen en komen een brommertje tegen beladen met jerricans. Ook hij komt er niet doorheen en heeft iemand achter zich lopen om de brommer recht te houden. We groeten vriendelijk en worstelen zelf verder.

We rijden weer verder en dan moet Sander naar reserve, we hebben al onze jerricans al leeggegooid in de tank. Halen we het tankstation? We weten niet echt meer waar die is dus dat maakt het spannend. We rijden door tot ook ik naar reserve moet daarna stoppen we bij het eerste dorpje. Ook hier is het tankstation niet maar ik stop maar om te vragen naar benzine. Dat hebben ze in ieder dorpje dus ook hier. Er worden wat jerricans tevoorschijn gehaald en er wordt benzine in onze motoren gegooid. Nu moeten we het tankstation halen. De mannen kennen het station en vertellen ons welk dorp het is. Ongeveer 30 km verderop.

Bij het tankstation gooien we de motoren vol en dan rijden we door. Voor het donker Kinshasa halen zit er niet in. Veel andere hotels zien we hier ook niet dus we rijden maar door. Het wordt donker en we rijden steeds langzamer. Veel voertuigen hebben hier enkel voor verlichting. Daarnaast staan er veel voertuigen met pech op of naast de weg, totaal onverlicht uiteraard.

We komen bij een afslag en rijden rechtdoor, niet zo heel goed want wat blijkt? De afslag is geen afslag maar het was een opsplitsing van rijbanen! We zijn nu dus aan het spookrijden! Op een 3 baans weg dat wel. Snel oversteken dus maar. Helaas wel over zachtzand. Aan de overkant blijven we het maar even rustig aan doen, de weg is dan wel 3 baans, ze zijn hier heel goed in venijnige gaten in de weg. Bovendien zwalkt het overige verkeer van links naar rechts. Busjes stoppen en vertrekken wanneer het hun maar uitkomt en daaromheen slingeren nog 10 andere busjes.

De weg wordt 4 baans en we blijven maar netjes rechts rijden en goed opletten. We staan voor een stoplicht, rechts van ons ligt het vliegveld. Weten we dat ook meteen te vinden. Het licht wordt groen, we trekken op en dan roept Sander, pas op gat! Nou dat is geen gat hoor, de weg wordt van 4 baans in een klap 2 baans. Sander haalt het net, ik net niet, ploep naast de weg. Op een of ander gravel stuk en het asfalt is ruim een decimeter hoger. Ik weet op de schuine helling te stoppen en wacht tot het licht achter me weer rood wordt, zodra er geen verkeer meer aankomt hoek ik het asfalt weer op en daar gaan we weer.

Weer een stuk verder komen we in een grote file. De weg is nog altijd 2 baans maar dat zegt natuurlijk niets. Rechts van de afwatering ligt een zandpad en dat wordt nu ook een rijbaan. Links liggen 2 banen voor de tegenliggers maar dat wordt een eenbaans weg. Wij staan lekker 4 rijen dik de trechter in te prakken. Sander ziet op Garmin een zijweg en die slaan we maar in. Via een andere weg rijden we naar het hotel wat we ondertussen al zo goed kennen. En zij ons ook. We rijden naar de poort, toeteren, iemand doet open, ziet ons, grijnst, steekt zijn duim op en opent de poort. Welkom terug!

We zetten de spullen in de kamer en moeten dan ook nog eens koken. We slepen al 3 dagen groentes mee en als we die nu niet opeten gaan ze zichzelf opeten. We koken dus maar spaghetti. Waarschijnlijk eet je dan alsnog sneller als wanneer je eten in het restaurant bestelt maar het komt ons humeur niet ten goede. We zijn moe, het was een lange dag, eigenlijk te lang, en het rijden in het donker was niet heel fijn. Na het eten doen we dan ook helemaal niets meer, enkel slapen.

Monday, August 12, 2013

We rijden 1 op 3

Van Kikwit, Democratische Republiek Congo naar Kikwit, Democratische Republiek Congo
Om 6 uur gaat wederom de wekker, snel staan we op, ontbijten we en vertrekken we. We geinen al vandaag gaan we naar Tchikapa toe.

De eerste 95 km zijn asfalt. Kilometerpaal 622 begint het volgens Frank en wij tellen af. Moeilijk voor te stellen dat zometeen het asfalt gaat ophouden maar het schijnt echt zo te zijn. Om 9 uur staan we bij kilometer 622.

Geen overgang naar een slechtere weg dus. Een abdrupt einde van het asfalt gevolgd door diepe sporen.

Sander kiest rechts en daar gaan we. Ongeveer 10 meter verder houdt het spoor op, oversteek nummer 1 dus.

Sander staat muurvast. Ik duw samen met wat jochies de motor vooruit terwijl Sander gas geeft. Het duurt even maar we krijgen de motor eruit.

Het middenpad moet je hebben zegt een man en daar lopen inderdaad motorbanden sporen. Van een klein brommertje dat wel maar goed wij dus maar het middenpad op. Het zand brokkelt onder onze voeten vandaan. We moeten doorrijden want we rijden de hele wal stuk. Al snel houdt ook dit pad op. Weer oversteken dus.Weer vaststaan.

Dan maar weer de bosjes in en daar een pad volgen.

Ik val daar voor het eerst van vandaag maar wat zullen er nog veel volgen! Het grote probleem is ook dat je nergens je motor kan neerzetten. Je zit constant in een geul waar je je standaard niet uitgeklapt krijgt of op een wal en dan zakt je standaard gewoon in de grond weg (ondanks onze verbreede poot blijft de motor niet staan) of het is simpelweg te scheef.

We worden constant gevolgt door een 30 tal kinderen en volwassenen. Ze hebben een lol en willen constant helpen. Uiteraard tegen betaling. De kinderen werken behoorlijk op onze zenuwen en dus gaat ons humeur snel omlaag. Na een kleine kilometer houden we het voor gezien. We zijn nu een uur bezig.Hebben meer aan de motor lopen trekken en duwen dan rijden. We zijn al moe. We gaan terug en proberen een ander pad, via Gungu. Dat zag er beter uit.

De motor keren op een stukje van 1 meter met ervoor en erachter een diepe geul is ook nog het nodige duw en trek werk. Maar na een tijdje lukt het en is de motor gekeerd. Terug nemen we een ander pad. Veel loopwerk maar dan vinden we een redelijk pad. Ondertussen hebben we ook enige ervaring opgedaan met het graven van een oprit om de motor door te kunnen steken door de diepe geulen.

Maar de vermoeidheid slaat wel toe. Op de terugweg gaat Sander onderuit, ga ik onderuit. Rijdt Sander zich klem, ga ik nog eens onderuit. Het duurt dus alsnog een uur voor we eruit zijn. We kunnen echter rustig aan doen want verkeer zal er vanuit de asfalt richting niet komen. Daar staat namelijk een vrachtwagen met een bagger erop en die heeft zich bij het afrijden van het asfalt al muurvast gereden. Het ding gaat niet meer vooruit of achteruit. Als dat de chinezen zijn die hier aan de weg moeten werken dan snappen we wel waarom dat niet opschiet!

Terug het dorp in dus en de weg naar Gungu in. Wat een verademing! Het is breed, het is redelijk vlak en de meeste grond is hard of ondiep zachtzand. We zoeven met 40 kilometer per uur het eerste dorp voorbij. Maar goed de weg kan niet zo blijven natuurlijk. Anders zou iedereen via Gungu gaan. Ergens na het eerste dorp begint de lol. Er komen weer sporen, er komt meer zacht zand. We rijden door en het gaat best een tijd goed. Dan gaat Sander onderuit. Ik loop een meter of 100 achter dus ik zeg wacht maar even met optillen ik kom eraan.

Met voetjes erbij rijd ik richting Sander. Dat gaat goed, tot de laatste 10 meter. Boem daar lig ik ook. Ben er schatje!
We zetten mijn motor overeind, we zetten die van Sander overeind en daar gaan we weer. Het is ondertussen 12:30 we zoeken een plekje om te lunchen en meteen maar om om te keren. We zijn 3 uur bezig, hebben intotaal nu 25 kilometer afgelegd. Tot Tchikapa is het nog 200. We kunnen het wel maar gewoon simpelweg niet in 2 dagen. We moeten uiterlijk de 24e in Lubumbashi zijn willen we op tijd in Botswana zijn. Dat halen we gewoon niet.

In je hoofd zit ondertussen ook, alles wat ik rijd moet ik ook weer terug. We zijn moe en zien het nut niet in van doorrijden. Onze motoren zijn te zwaar, mijn rijvaardigheid te gering en de tijdsdruk te groot.

We nemen een lange lunchpauze om weer wat energie op te doen. Daarna is het 20 km terug naar het asfalt en dan nog 95 km terug naar Kikwit. Eitje denken we. Niet dus. Sander rijd de berg op en in dezelfde bocht als op de heenweg gaat hij onderuit. Motor overeind en door. Honderd meter verder gaat hij weer onderuit. En weer 100 meter verder gaan we beide onderuit.

Het zal de vermoeidheid zijn. Totaal score is iets van 1 op 3, 3 kilometer rijden 1 valpartij. Ik heb uiteindelijk, uiteraard, de meeste valpartijen om mijn naam staan maar Sander komt aardig bij me in de buurt. Als je zijn vastlopers erbij optelt staan we misschien gelijk. Ik ben 0 keer vastgelopen maar dat komt omdat Sander het pad dan al geffend heeft en bovendien mag hij de schuine hellingen met mijn motor ook nog eens doen.

Onderweg heb ik wel nog een pauze nodig. De terugweg valt ons trouwens tegen. Zo slecht was het op de heenweg toch niet? We staan ergens aan de kant even uit te rusten als er een vrachtwagen aankomt. Het gaat eigenlijk nergens over. De vrachtwagen komt met ruim 80 kilometer per uur de bocht door zeilen, het is zacht zand, hij raast ons voorbij en laat ons achter in een mist van zand. Als de vrachtwagen iets tegenkomt kan hij never nooit niet remmen. Nog een mazzel dat wij net een pauze hebben want wij zaten in hetzelfde spoor als de vrachtauto. Totale waanzin om zo te rijden natuurlijk. En dan zitten er gewoon nog mannen vrolijk bovenop die vrachtauto ook!

Terug op het asfalt is het gas erop en terug naar Kikwit. Weer langs dezelfde politiechecks. De mannen kunnen er wel om lachen. Zei ik toch dat het zwaar was. Terug in Kikwit eerst maar even tanken. En wederom lijken we weer een lokale kermisattractie.

De man van de total houdt alle mensen achter het hek, zou hij dat niet doen dan hebben we binnen een mum van tijd een hele verzameling Afrikaantjes rondom (bijna in) de motor staan. Overal waar wij stoppen ziet het meteen zwart. Sander trekt dit niet zo goed.

We proberen een ander hotel in Kikwit te zoeken maar dat vinden we niet. Dan maar terug naar hetzelfde hotel als gisteren. We zetten de spullen in de kamer en dan ga ik eerst maar even internet tegoed kopen voor mijn mobiel. Blijkbaar werkt internet hier niet want ik krijg het verkeerde opwaardeerkaartje. Een kaartje om te bellen. Ik zeg dat is niet goed maar de man zegt jawel, rukt de telefoon uit mijn handen en toetst de code in. Daarna heb ik weer 1000 tegoed om te bellen. De man houdt vol dat ik ermee kan internetten maar dat gaat uiteraard niet. Dan maar Sander zijn ouders SMSsen. Nu we namelijk 1000 km extra over asfalt gereden hebben zijn onze banden er erg slecht aan toe. Onze nieuwe bandjes van Libreville zijn gewoon niet al te best. Ze rijden prima maar ze verdwijnen als sneeuw voor de Afrikaanse zon. We willen weer onze heidies hebben, die gaan tenmisnte 17.000 km mee (we hebben met deze nu ongeveer 3000 kilometer gereden en ze zijn al aardig op).

We trakteren onszelf op een biertje bij hetzelfde tentje als gisteren, en eten daarna ook bij hetzelfde tentje als gisteren. De brochettes smaakten namelijk prima. Daarna is het terug naar het hotel en slapen. We zijn doodmoe maar toch kriebelt het al. Hebben we te snel opgegeven? Als we door het spoor hadden gereden, waren we dan wel ergens gekomen? Zullen we morgen niet toch nog eens proberen?

Sunday, August 11, 2013

De makkelijke dag

Van Kinshasa, Democratische Republiek Congo naar Kikwit, Democratische Republiek Congo
We hebben onze wekker om 6 uur gezet. Het is vandaag dan wel een makkelijke dag maar wel een lange. We gaan namelijk naar Kikwit en dat is ruim 500 km verderop. Het is al lang geleden dat we zoveel op een dag gereden hebben.

Als ik brood voor de lunch en een simkaart wil gaan kopen spreekt iemand van het hotel me aan. Hij wil 5 dollar voor het internet. Ik snap er niets van, we moesten op dag 1 5 dollar betalen voor de code, daarna hebben we dagen lang gebruik gemaakt van het internet zonder dat de man iets zegt en nu wil hij weer 5 dollar. Ik zeg dan ook dat we dat al eens betaald hebben. Hij lijkt zich er niet al te druk om te maken want we kunnen later gewoon vertrekken.

Op de straat koop ik een simkaart, heerlijk hoe eenvoudig dat hier is, 500 franc betalen (50 euro cent) en je hebt een simkaart. Helaas heeft hij geen krediet dus dat moeten we ergens anders kopen. Daarna koop ik nog wat brood voor de lunch en dan zijn we klaar om te vertrekken.

Halte 1 is de bank voor de nodige dollars en beltegoed. Voor 1000 franc koop ik 5 minuten bellen of 50 smsjes. Even opwaarderen en we kunnen vertrekken.

De weg begint 4 baans maar hoe verder we uit Kinshasa gaan hoe smaller het wordt. Het eindigt op een normale eenbaans (voor iedere rij richting 1) weg. Soms een gaatje maar over het algemeen prima asfalt.

Na 120 km zien we een tankstation. Nou ja tankstation... We zien een zeecontainer met erin 1 pomp. Op de zeecontainer staat total. Wij stoppen dus maar om te tanken. Wie weet wanneer de volgende komt.

We lunchen langs de kant van de weg. We rijden wel een meter of 20 een zijpad in maar dat mag niet baten. Het duurt maar een minuut voor een verzameling Afrikaantjes rond onze motoren staan. Gelukkig hebben we al lang geleden geleerd van de motor te springen en meteen te plassen want anders heb je Afrikaantjes rondom. Onder grote aandacht eten we onze lunch. We zijn gewaarschuwd voor het vele donner moi hier maar dat valt reuze mee. We horen het zelfs niet een keer!

230 km verder moet Sander naar reserve. Ik nog niet en dat is een goed teken, mijn motor is dus echt weer normaal. Alleen komt er maar geen tankstation.... 40 km verder is een tankstation maar dat is dicht, geen benzine hier. We hebben geen keus we moeten op straat tanken. We zoeken een kraampje waar de jerrycans helder zijn en daar bestellen we 24 liter. De jerricans worden klaargezet, een filter gepakt en daar gaan we. 12 liter verdwijnt in mijn tank en 12 in die van Sander. Hopelijk is het een beetje fatsoenlijke benzine. We rekenen af en gaan verder naar Kikwit.

Voor 17 uur rijden we Kikwit binnen. Laatste paar kilometers zijn nog leuk. Soms mist er opeens een paar meter asfalt. Daar ligt dan een zandbak. Sander maakt nog een mooie zwieper met de motor maar weet overeind te blijven. We tanken weer in Kikwit en zoeken daarna een hotel. Die vinden we in het centrum. Motor parkeren, inchecken en dan begint de zoektocht naar een restaurant. Die hebben ze wel bij het hotel maar die is gesloten. Ze geven ons wel de naam van een ander restaurant.

We volgen de aanwijzingen van de man in het hotel en vinden een terrein waar een feest lijkt te zijn. Blijkt een normale setting te zijn om eten en te drinken. Een plein (nou ja een zandbak) met een heleboel restaurantjes (allemaal dicht) en barretjes. Bij een tent kun je eten en daar bestellen we brochette met friet. Daarna lopen we een stukje terug, daar zagen we op de heenweg een rustig barretje. In het donker drinken we nog een biertje en dan gaan we terug naar het hotel. We moeten nog wat huiswerk doen om te bepalen wat we minimaal op een dag moeten afleggen willen we op tijd in Botswana zijn. Bovendien moeten we op tijd gaan slapen want morgen willen we weer om 6 uur opstaan. Dan begint het echte offroad werk!

Saturday, August 10, 2013

De zoektocht naar de bonobo's

Van Kinshasa, Democratische Republiek Congo naar Kinshasa, Democratische Republiek Congo
Vandaag gaan we maar weer eens een stukje rijden. We pakken alles in, checken uit en verlaten ons huis van de afgelopen 5 dagen. Eerst tanken en dan nog even langs Jean om te melden dat we, als alles goed gaat, woensdag terugkomen.

Daarna zetten we koers richting de bonobo's. Al snel wordt de weg slechter, asfalt afgewisseld met stukken zand. We worstelen ons een weg tussen het overige verkeer. Een stukje is toch echt te lastig, daar mag Sander mijn motor doorheen rijden. De weg is nog niet het grootste probleem, dat is vooral het overige verkeer wat zoals gewoonlijk totaal geen rekening met ons houdt.

Dan opeens is het asfalt echt op, het gaat omlaag het zand in. Sander worstelt een stukje in het zand maar al snel besluiten we dat we zo nooit 10 km gaan afleggen. Laat die bonobos maar zitten dan, we keren om en willen richting Chutes du Zongo. Volgens Garmin moeten we ergens links af en dan zijn we na 1,5 km op de hoofdweg. Dat worden dan ook weer 1,5 spannende kilometers. Zand, zachter zand en nog meer zand. Het totale pad is iets van 2,5 meter breed maar dat weerhoud de autos er niet van ook gewoon het pad te nemen. Mag je dus ook nog eens auto's passeren. Gelukkig is zowel links als rechts passeren hier doodgewoon!

We komen op de hoofdweg en lunchen op een plek waar we met de vrachtwagen ook getankt hebben. Daarna zoefen we verder over het asfalt.

Mijn motor gedraagt zich prima dus Lubumbashi begint weer te kriebelen. Als we dan ook nog eens de afslag naar de Chutes niet vinden zoeken we niet al te lang. We keren om en rijden terug naar Kinshasa. We hebben zitten rekenen en als we morgen gaan moeten we alsnog de 28e in Botswana kunnen zijn. We willen toch een poging doen 's-werelds moeilijkste weg te gaan rijden.

Onderweg komen we langs een politiestop. En voor het eerst doen ze moeilijk. De vrouwelijke agent gaat voor Sander zijn motor staan en tikt met haar wapenstok tegen de motor. Ze doet met haar hand een L maken, wat ze ermee bedoelt weten we niet. Uiteindelijk begrijp ik dat ze wil dat we de motoren uitzetten. Sander zet hem uit maar moet zijn hand goed bij de sleutel houden want de vrouw wil de sleutel pakken! Daarna loopt ze naar mij en doet hetzelfde. Ik houd de sleutel op mijn rug en dan begint ze aan mijn arm en protectievest te trekken. Ik vertel haar dat ze daarmee moet ophouden en wat ze van ons moet. Nog meer agenten komen aanlopen. Ondertussen probeert een vrachtwagen mij rechts voorbij te rijden en dat past nog maar net. Nog wat gepor met de wapenstok later zegt een agent tegen Sander dat hij moet doorrijden. Dat laten we ons geen tweede keer vertellen. We stoppen de sleutels terug in het contact, starten en rijden snel weg voordat er weer iemand voor de motor gaat staan.

We rijden meteen door naar Frank, die is helaas niet thuis. Dan naar Jean, die is er wel. We vertellen ons plan, Jean is een beetje sceptisch maar hij vind het wel goed dat we een poging willen wagen om de weg te rijden. Wij vertellen ook dat we altijd kunnen omkeren. We hebben t/m dinsdag om te kijken of we het gaan redden. Gelukkig voor ons zit het moeilijkste stuk in het begin. Van Kikwit tot Tchikapa schijnt een ramp te zijn, daarna is het nog wel moeilijk maar minder erg als daarvoor.

Jean geeft ons de route die Frank heeft gereden en de nodige telefoonnummers. Als er iets is kunnen we bellen en als we het halen om naar Lubumbashi te rijden worden onze onderdelen daar ook heen gezonden. Daarna rijden we weer terug naar ons hotel. Ze zien ons aankomen en vragen meteeen waarom we terug zijn. Als we vertellen dat we morgen naar Lubumbashi willen gaan schud de man zijn hoofd, dat kan toch helemaal niet?

Friday, August 9, 2013

We sleutelen verder

Dag 4 in Kinshasa, Democratische Republiek Congo
Eerst maar eens uitslapen, daarna rustig ontbijten en benzine overhevelen van Sander zijn motor naar de mijne. Als we gaan vliegen moeten ze namelijk zo leeg mogelijk zijn en het ziet er niet naar uit dat we tot die tijd veel gaan rijden.

We tappen benzine uit Sander zijn tank en gooien het in de mijne. Als we evenveel in beide tanks hebben stappen we weer op de motor en rijden terug naar Jean. Daar aangekomen doet Sander eerst een proefrondje met mijn motor. Het inhouden doet hij nu een heel stuk minder maar de temperatuur is nog altijd te hoog. Zelfs bij 80 km/u wil de temperatuur maar mondjes maat omlaag.

We rijden de motoren dus maar weer naar binnen en beginnen weer alles los te schroeven. Eerst controleren we de bougies. Die zijn nog in orde dus mogen ze weer terug. Dan maar eens kijken of het schoonmaken van de radiator helpt. We zetten er de luchtslang op en een stofwolk ontstaat achter de radiator.

Uiteindelijk gebruiken we maar wat rigoreuzere maatregelen, lucht gecombineerd met water. Na een eeuwigheid spoelen wordt eindelijk de hoeveelheid troep wat minder die eruit komt. Ondertussen is de grond rond de motor helemaal bruin van al het zand wat mijn motor uitgekomen is.

We schroeven de motor weer in elkaar en gaan dan even buurten bij de buren. Frank blijkt thuis te zijn en loopt met ons mee om de motor te bekijken. Dan (bijna 3) komt ook mee op zijn eerste (loop)motor. Hij laat ons zien wat hij allemaal al kan, wheelies, broem broem geluiden, op de achterbrug staan en ja hoor ook vallen.

Om 16 uur kunnen we terecht bij Service Air Cargo om te praten over het vliegen van onze motoren. Tot die tijd blijven we bij Jean, we kletsen een beetje over DRC. Jean is hier geboren, zijn ouders zijn in 1930 naar DRC verhuist. We blijven het knap vinden dat hij toch nog Nederlands spreekt. Om 16 uur nemen we afscheid en zoeken het transport bedrijf. Dat vinden we echter niet en als we mensen vragen weet ook niemand ons te vertellen waar het is. Dus maar terug naar Frank en Samira. Die bellen de man (Jai) van Service Air Cargo en dan ontdekken we dat we in de 11de straat moeten zoeken en niet in de 10de. We besluiten eerst Samira nog even te helpen met verven en daarna te gaan. Dan heeft zich namelijk een familieboom gewenst en Samira is die vol goede moed gaan tekenen en daarna inkleuren met verf. Na een uur verven is ze er alleen een beetje klaar mee. Dan heeft het allang opgegeven en zit TV te kijken. Sander en ik kleuren de rest van de boom en het frame in daarna gaan we een volgende poging ondernemen Service Air Cargo te vinden.

Deze keer rijden we naar het bedrijf en als je in de juiste straat zoekt vind je het zo. We maken kennis met Jai. Helaas kan hij ons op dit moment niet veel verder helpen. We moeten woensdag maar bellen voor tickets voor onszelf en zaterdag voor de exacte datum en tijd dat onze motor kan vliegen.

Dan gaan we maar weer terug naar het hotel, mijn motor loopt nu wel soepel maar toch blijft de temperatuur veel hoger dan die van Sander. Bij het hotel aangekomen stelt Sander het stationaire toerental wat bij, misschien helpt dat. Daarnaast zit hij te denken aan de caborateurfilters, misschien dat de vilten filters ook invloed hebben op de temperatuur?

Thursday, August 8, 2013

Motor gefikst?

Dag 3 in Kinshasa, Democratische Republiek Congo
Na ons ontbijtje vertrekken we maar richting mijn motor. Deze keer met een lunch bij ons. Als ik mijn motor wil gaan schoonmaken zegt Jean dat ik dat maar aan de mechanicien moet overlaten, die is daar goed in.

Dan ga ik maar blogverhalen uitwerken terwijl Sander samen met Jean mijn handkap, handvatverwarming (niet dat je die hier nodig hebt), carterbescherming en topkoffer fixt. Al met al zijn ze toch zo weer een dagje zoet met alles recht te buigen wat ik kromgevallen heb. Mijn topkoffer heeft last van een SW-motech design fout. Ik heb de nieuwe topkofferplaat besteld maar die is veel dunner als de oude versie die Sander heeft. Daardoor staat mijn koffer de hele tijd te trillen en dat heeft er nu weer tot geleid dat alle popnagels aan de onderkant hebben losgelaten. Jean boort de popnagels uit, schroef erdoor, moer erop en mijn koffer zit weer muurvast.

We lunchen bij Jean met onze meegenomen broodjes. Daarna ga ik de was eens inspecteren. We moesten onze motorkleding en alle andere was inleveren en dan zou Jean die wassen. Het eindresultaat is gewoon eng. Mijn broek is weer helemaal zwart, Sander zijn jas is helemaal schoon, zijn camelbag is weer zwart en mijn rugzak kleeft niet meer. Enkel Sander zijn broek is niet helemaal schoon geworden maar alsnog wel veel schoner als dat hij was.

Als de avond valt gaan we langs bij Frank en Samira. Helaas zijn ze niet thuis. We wachten een uurtje maar geven het dan op. Vandaag gaan we dus toch nog niet onze vlucht regelen. We laten een briefje voor ze achter en gaan terug naar het hotel.

Voor het eerst rijd ik weer een stukje op mijn motor. Dat bevalt echter niet goed. De temperatuur stijgt enorm. Sander zijn thermometer staat op een kwart maar de mijne op 3 kwart! Daarnaast lijkt mijn motor ook niet vlot te willen rijden. Hij houdt soms in. Morgen moeten we dus toch weer terug naar Jean.

Bij het hotel aangekomen doe ik weer een poging om iets anders te eten, ik heb al eens naar spaghetti gevraagd (staat op het menu) maar toen hadden ze het niet. Vandaag wederom geen spaghetti. De keus is eigenlijk enkel kip, steak, varken, worstjes of vis met friet of plantain. Sander neemt voor de afwisseling worst met friet maar ik houd het maar bij kip met friet.

We werken eindelijk onze blogsite helemaal bij. Het heeft even geduurd maar we hebben alle verhalen uitgewerkt. Tijdens onze avonturen om de motor in Kinshasa te krijgen hadden we niet heel veel behoefte de laptop te voorschijn te halen dus hadden we slechts wat aantekeningen in onze telefoons en in ons boekje gemaakt.

Wednesday, August 7, 2013

Onderdelen zoektocht

Dag 2 in Kinshasa, Democratische Republiek Congo
We zijn al vroeg wakker en sprongen onder de douche en daarna meteen brood halen om te ontbijten. Vervolgens gaat Sander eens kijken of iemand al op onze mail gereageerd heeft met vragen om onderdelen voor onze motoren. Dat blijkt zo te zijn, motorcycleparts heeft al gereageerd met dat alles snel leverbaar is. Wil dat zeggen dat het ons gaat lukken de spullen voor morgen 12 uur in Brussel te hebben? Wij sturen meteen weer een mail om dat te dubbel checken. Helaas blijkt dat niet te gaan lukken. Sjef belt voor ons nog met Arie Molenaar maar ook die heeft lang niet alles op voorraad. Het nummer van Honda zelf krijgt hij niet. Wij bellen zelf nog met een Honda dealer in Belgie. Die beloofd onze mail op te zoeken en erna te kijken.

Na een uur wachten is er echter nog geen reactie. Sander is ondertussen even naar Jean toe om te zeggen dat we later komen en om te tanken. Ik wacht de mail af. Als Sander terug is hebben we nog geen reactie. We besluiten de zoektocht op te geven en maar te accepteren dat we hier in Kinshasa nog 1,5 week vast gaan zitten. We gaan naar Jean om aan mijn motor te werken.

Daar aangekomen beginnen we met mijn motor helemaal kaal te plukken. Daarna spuiten we de motor met luchtdruk schoon. Vervolgens demonteert Jean de carborateur en gaat die schoonmaken, dat blijkt nodig want in de carborateur vinden we zand terug.

We wachten vol spanning, krijgen we vandaag weer zo een heerlijke lunch? Wij hebben ons goed voorbereid (of juist niet) en zijn zonder eten gekomen. Helaas blijkt onze voorbereiding niet zo goed, de poort blijft dicht. Sander en ik lunchen maar weer eens met ondertussen een bekende maaltijd in DRC, een pakje met koekjes. Die had ik gelukkig wel meegenomen!

De hele verdere dag brengen we door met de motor te reinigen en te repareren. Na de carborateur meet Jean de compressie van de cilinders. Volgens het werkplaatshandboek moet die 12 kg zijn met een marge van plus of min 1 kg. Bij mij is echter de compressie 8 en 10 kg. Nu kan dat liggen aan de meting, aan het feit dat de motor koud is of aan het feit dat de carborateur er niet op zit. Toch baren deze getalen ons enigszins zorgen. Ook de gaskleppotentiometer wordt doorgemeten maar die lijkt wel goed te zijn.

We draaien de bougies eruit die meneer Honda garage erin had gezet. Een van de bougies uit de Yamaha zijn volledig zwart en de 'spark gaf' is nihil. Bovendien heeft de bougie geen ring. Een verrottere bougie is bijna niet denkbaar. Deze gaat dus dan ook maar meteen de prullenbak in. Helaas hebben we ondertussen geen originele bougies meer dus dan maar vervangen door een chinees prul. Ook de bobine kabel wordt vervangen door een nieuw stuk. De gashendel wordt gerepareerd en de handvat verwarming. Daarna is het al weer aan het schemeren. Tijd om de motoren in elkaar te zetten, op te ruimen en afscheid te nemen.

We gaan nog even langs bij Frank maar die is helaas niet thuis. We aaien de hond even, kletsen even met zijn vrouw en spelen met Dan. Zijn vrouw belt alvast met vrienden van hun om de prijzen van luchttransport van onze motoren op te vragen. We kunnen vliegen naar Lubumbashi voor 450 of 500 dollar per motor. Daarnaast kan misschien 1 van ons gratis meevliegen. De ander moet dan wel gewoon een ticket kopen. We zeggen dat we morgen weer langskomen om deze optie samen met Frank verder uit te werken en nemen daarna afscheid.

Terug bij het hotel bestellen we maar weer een bord kip met friet. Daarna bijten we door de zure appel heen en bestellen de spullen bij Ton. Dat is niet zo zuur maar de consequentie is dat we dus t/m 18 augustus in en rond Kinshasa vast zitten om te wachten op de spullen. We willen dan ook de 19de gaan vliegen naar Lubumbashi.

 
Design by Wordpress Theme | Bloggerized by Free Blogger Templates | free samples without surveys