Tuesday, August 6, 2013

Frank, Paris-Dakar coureur

Het eerste echte dagje Kinshasa, Democratische Republiek Congo
Voor het eerst in DRC worden we wakker in een hotel! We hebben dan ook heerlijk geslapen. We beginnen met een heerlijke warme douche en daarna halen we wat brood. Voor het eerst in 5 dagen krijgen we weer eens een echt ontbijt met thee en koffie. Daarna maken we een plan voor de dag, we willen naar de Honda shop om reserve onderdelen te halen, we moeten geld pinnen, we willen naar de Yamaha shop om te vragen waar de garage is, langs de ambassade van Angola voor een visum aanvraag en langs de supermarkt voor boodschappen. De lijst is lang maar dat hoeft geen probleem te zijn.

Met zijn tweeen stappen we weer op Sander zijn motor, de mijne vertrouwen we toch niet echt dus gebruiken we maar even niet. Eerste halte is de Honda dealer, de man daar herkent ons nog van gisteren. Met de transalp ja die kent hij nog. Maar als we vragen naar onderdelen voor de motor zegt de man dat hij die niet heeft. Sander en ik kijken om ons heen, al deze mooie nieuwe Honda motoren en dan kun je hier niet aan onderdelen ervoor komen???? Meneer heeft enkel bougies, de eerste die ons getoond worden lijken er wel op maar zijn niet het juiste typenummer, de man duikt nog eens de kast in. Deze dan? Totaal een ander formaat, nee meneer die passen zowiezo niet. De man biedt wel aan eens wat te gaan informeren of hij ergens aan originele onderdelen kan komen. Hij schrijft op wat we zoeken en onze email en belooft binnen 3 dagen te reageren via mail.

Als we doorrijden naar de Yamaha shop komen we langs een bank. Meteen maar even geld pinnen dan. We parkeren de motor en lopen naar de automaten. Drie automaten op een rij, 2 in gebruik de derde is vrij maar toch staat er iemand te wachten. We vragen meneer of hij die dan niet kan gebruiken maar nee zegt meneer, de achterste 2 automaten zijn voor Congolese Francs, hij wil dollars hebben en die automaat is in gebruik. Vandaag willen wij ook dollars hebben dus wij sluiten achter meneer aan. Als we aan de beurt zijn proberen we het eerst met mijn bankpas. Pas erin, pincode intoetsen, ander bedrag kiezen maar we doen te lang over de discussie hoeveel. Een timeout tot gevolg. Pas komt terug. Poging nummer 2, pas erin, pincode, ander bedrag, de 1 intikken van 1000 dollar, geen reactie van de automaat. Nog 10 keer op de 1 rammen en dat ding vraagt opeens wenst u een bon? Eeeh ja maar hoe weet je hoeveel ik wil? Pas komt terug en een foutmelding komt erna. Poging nummer 3, pas erin, dan maar gewoon standaard bedrag, 500 dollar. We kiezen ja bij wilt u een bon maar dan zegt hij de bank niet kon bereiken en dus komt de pas weer gewoon zonder geld terug. Dan maar creditcard. Pas er weer in, 500 dollar kiezen en ploef, automaat gaat op temporary out of service. Heerlijk zo een automaat! Na een paar minuutjes wachten schiet de automaat weer aan en lukt het eindelijk 500 dollar uit de automaat te krijgen.

We gaan door naar de Yamaha shop. We vragen meneer of hij op de Garmin kan aanwijzen waar de garage is. Helaas kunnen de Afrikanen echter geen kaart lezen. Meneer heeft geen idee, kennen we dat gebouw niet of die naam? Nee meneer wij kennen hier niets. Uiteindelijk regelt meneer iemand die bij Sander achterop stapt om naar de garage te rijden omdat we zijn Franse uitleg ook niet kunnen volgen. Meneer stapt achterop en zet eerst zijn voeten op Sander zijn steuntjes, nee meneer voeten daar weg er zijn geen steuntjes je moet gewoon je benen laten hangen. Dan vraagt meneer mijn helm. Meneer kijkt u toch eens goed, ik heb een klein hoofd, sterker nog het is een kinderhelm die ik heb, die gaat echt niet op uw bolle toet passen hoor! Sander rijdt weg met meneer en ik loop weer de shop in. Dan ontdek ik dat deze gerund wordt door een stel Indiers, die perfect Engels praten! Had ik dat geweten hadden we hun gevraagd waar de garage was en hadden we er zo heen kunnen rijden. Ze vertellen me dat de hoofdmechanic, Alain, er helaas niet meer werkt. Maar ze geven me de naam van de nieuwe hoofdmechanic, een Pakistaan, die ook Engels spreekt.

Als Sander terugkomt is hij er ondertussen ook achter dat ze bij de garage Engels praten. Hij zegt dat de garage op de plek was waar we gisteren gezocht hadden. Echter staat er niets op de poort dus is het niet te herkennen. Je moet gewoon toeteren voor de juiste poort en dan gaat die open, daarachter zit een heuse garage. Hij heeft al met de mannen daar gesproken en die zeggen dat we maar met de motor moeten komen. Een carborateur reinigen kunnen ze wel, aan onderdelen komen kunnen ze helaas niet.

We rijden toch maar eerst door naar de ambassade van Angola. Het is 11 uur geweest en ondertussen hebben we geleerd dat veel visum aanvragen enkel in de ochtend aangenomen worden. Bij de ambassade aangekomen wachten we eerst voor we aan de beurt zijn bij de security. Een grote chaos heerst daar aan tassen. De security man probeert 3 dingen tegelijk te doen en uiteraard lukt daardoor niets. Mensen wachten op hun spullen, paspoorten worden ingeschreven en mensen doorverwezen. Wij krijgen te horen dat we eigenlijk eerder hadden moeten komen maar informatie voor een visum aanvraag, daarvoor mogen we wel door. Moeten we wel eerst ons paspoort geven zodat meneer de informatie kan overnemen. Wij openen de tanktas en dan begint de security, close the bag and give me your pasport. Yes sir but it is in the bag. OK but close the bag and give me your pasport. Yes sir but that is in the bag! Na 3 keer snapt meneer het nog niet, ik was echter ondertussen doorgegaan met de tas te openen en haal de paspoorten tevoorschijn, ziet u meneer die zaten hierin! Hij neemt de informatie over en wil dan alle spullen innemen. Enkel onze paspoorten en de motor documenten kunnen we bij ons houden. We worden doorverwezen naar het volgende hok, daar zit het vol met mensen. Een logica kunnen we niet ontdekken, een meneer wijst naar ons en naar de stoelen dus we nemen maar plaats. Na een tijdje wordt het systeem duidelijk, iemand wordt naar binnengeroepen als zijn voorganger weggaat, de voorganger is de omroeper. Dat wordt wat als iemand onze namen moet gaan uitspreken en wij van onze opvolgers! Zover komt het echter niet want de meneer die eerst wees neem plaats wijst nu van kom hier. Wij vragen de meneer of het mogelijk is een transit visum hier aan te vragen maar meneer zegt dat dat enkel kan voor mensen die per vliegtuig reizen. Of het wel in Matadi kan weet meneer niet.

Dan maar door naar de supermarkt. Er hangt een groot bord Regal en wij draaien vol verwachting het terrein op. Wat blijkt, daar is geen parkeerplaats, dat is een nis met in de linker achterhoek een deur van de supermarkt. Voor de motor is wel genoeg plek dus die zetten we maar neer. Vervolgens doen we een rondje supermarkt. Ook deze werkt met het wazige code, prijs systeem. Als we klaar zijn met de boodschappen besluiten we nog te lopen naar een andere supermarkt vlakbij. Chocopasta hebben we namelijk nog niet voor een betaalbare prijs gevonden. We lopen naar de supermarkt, die is wel wat verder als we dachten en ondertussen is het al na twaalven. We moeten erna ook maar wat eten zoeken. Bij de supermarkt staat een security man die onze tanktas inneemt en in een kluisje gooit. Maar meneer daar zit het geld in. De man reageert niet en wil het kluisje sluiten, meneer daar zit het geld in. Zonder geld kan ik geen boodschappen doen! Ook nu weer moeten wij het 3 keer herhalen voor de man het snapt en de tanktas teruggeeft. Dan gooit hij de helm in de kluis. Dat past niet. Hij gooit hem dan maar op de kast, maar de helm rolt terug. Ik wordt nu wel een beetje boos, een beetje voorzichtig meneer, gooien met een helm en hem laten vallen is echt niet goed voor de helm. Maar ja, meneer snapt ons uiteraard weer niet. Bij deze supermarkt is de chocopasta tenminste betaalbaar we kopen een pot en lopen weer door. Bij het eerste restaurantje kun je Congolees of Koreaans eten voor 10 euro per bord, ver boven ons budget. We lopen verder en zien een soort kroegje. We lopen daar naar binnen en worden aangesproken door een man. Zijn jullie toerist? Ja meneer met de motor hierheen. De man is een motorliefhebber, hij heeft er zelf ook 1. Wij vertellen dat we hier zijn omdat mijn motor problemen heeft en of hij misschien een goede garage weet? Nou toevallig kent deze man Frank Verhoestraete, Frank heeft 4 keer deelgenomen aan Paris-Dakar, is een Belg, en woont hier in Kinshasa. Hij belt Frank en zegt stap maar in de auto. Wij worden naar de werkplaats van Frank gebracht. Helaas is die net lunchen, kunnen we 20 minuten wachten? Dat kunnen we wel, ondertussen weten we dat deze man een piloot is misschien kan dat ook nog eens van pas komen?

Ondertussen is het al na 13 uur, we hebben honger en zitten een beetje in dubio of wij niet ook eerst ergens iets te eten moeten halen. Maar waar? We besluiten toch maar te wachten, in 5 dagen Kinshasa hebben we nog geen enkele normale dag qua eten gehad dus deze dag kan er ook nog wel bij. Frank komt binnen met zijn vrouw en kind. Helaas kan hij geen Nederlands, zijn vader wel zegt hij. Engels spreekt hij wel. We vertellen een beetje wat onze problemen met de motor en met de mechaniciens hier is en daar kan hij wel om lachen. Geen probleem zegt hij, we kunnen hier aan de motoren sleutelen met hem of nog beter, we gaan met de motoren naar zijn vader en sleutelen daar. Daar is namelijk ook al het gereedschap. Verder hebben we het nog over Angola. Lastig zegt hij, een visum krijgen is erg moeilijk, ze kennen mensen die een maand hebben zitten wachten op het visum en toen maar via Lubumbashi zijn gegaan. Zelf is hij in Maart naar Lubumbashi gereden op de motor, en onze 4 voudig Paris-Dakar coureur zegt dat het 'very hard' was. Als hij dat al zegt, kunnen wij het dan wel? Tja misschien wel zegt hij want het is nu het droge seizoen. In 7 tot 11 dagen zou het wel moeten lukken. Hij laat nog wat horror foto's zien van de weg en vertelt ons daarnaast dat hij ook wel transport kan regelen per vliegtuig naar Lubumbashi. Kost iets van 400 dollar per motor om de motor daar te krijgen. Klinkt ons niet heel slecht in de oren maar aan de andere kant, DRC doorkruisen op de motor lijkt ons nog altijd leuk.

We worden meegenomen door zijn vrouw die samen met de kleine naar huis gaat. Stap maar in de auto en dan brengen ze ons terug naar de supermarkt om Sander zijn motor op te pikken, dan naar het hotel om de mijne op te halen en dan gaan we naar Frank zijn vader. Ze wonen naast elkaar dus dat is wel makkelijk. Zijn vrouw spreekt trouwens perfect Engels, ze is Engels opgevoed, en de kleine Dan kan Engels en Frans. In de auto zitten we een beetje te praten. Goh zeggen we, we waren enkel op zoek naar eten en toen kwamen we de piloot tegen. Hebben jullie dan nog niet gegeten? Nee mevrouw maar dat is niet erg, ondertussen weten we niet beter dan in DRC missen we op zijn minst 1 maaltijd per dag. Ze belt meteen naar huis en zegt tegen de kok om iets simpels voor ons klaar te maken.

Bij de Regal aangekomen stapt Sander op zijn motor en ik weer in de auto, op naar het hotel. Daar sprint ik naar onze kamer voor mijn motorschoenen en spring op mijn motor. Met zijn drieen rijden we naar hun huis. De tuin staat vol met motoren en andere gemotoriseerde voertuigen. We maken kennis met de 2 honden en gaan daarna door naar de buurman, haar schoonvader. De schoonvader heet ons welkom en bekijkt de motoren. Helaas vertelt hij dat hun mechacien gisteren een motorongeluk gehad heeft en deze week niet meer komt werken. Dat is een beetje een domper voor ons. We staan een beetje in dubio wat we moeten doen. We kunnen wel deze week zelf de motoren helemaal uit elkaar halen en schoonmaken en onderhouden e.d. Dan komt de kok vertellen dat het eten klaar staat. We lopen terug naar de buren en schuiven aan. Een grote portie pasta en saus staan op ons te wachten. Met kaas voor erover, en groentes door de pasta! Sander en ik zijn in extase en de vrouw heeft het door. Ik juich om de groenten, ze vraagt waarom en ik leg uit dat we al heel lang geen groente meer gezien hebben. Meteen roept ze de kok en vraagt om nog een salade voor ons te maken. Die wordt gebracht met 3 soorten slasaus, slasaus, dat hebben we voor het laatst in Nederland gegeten! Er komt ook drinken, Sander en ik delen een cola als ze opeens zegt, of wil je bier??? Dat lust Sander natuurlijk wel, ook al zeggen we dat het niet hoeft, het bier wordt gebracht. We eten echt meer dan goed voor ons is, ondertussen zitten we te dubben over wat te doen met de motoren hier en vertellen we wat van onze DRC avonturen. Na het eten willen we terug naar de schoonvader als ze opeens zegt, wil je nog een chocolaatje als toetje? Ik barst bijna in tranen uit, chocola, iets waarvoor je me ondertussen 's-nachts voor kan wakker maken. Maar iets wat we gewoon niet kunnen kopen omdat het in no-time smelt. Wij krijgen een chocolaatje. Morgen als we komen sleutelen moeten we weer komen eten. Als wij er niet om 12 uur zijn komt ze ons halen. Wij bedanken de vrouw en nemen afscheid.

Terug bij de schoonvader hebben we het over de opties. Als wij nu deze week alles doen wat we kunnen hoe lang is maandag de mechanicien dan bezig met de carborateur reinigen? Oh zegt meneer dat duurt een paar uur maar dat doet de mechanicien niet. Die kan dat niet, zulk specialistisch werk doet hij zelf. De mechanicien kan al best veel maar dat soort dingen toch nog niet. Dat is voor ons wel een meevaller want dat betekent dat we daarmee ook niet perse tot maandag hoeven te wachten. Ook zegt de schoonvader dat ze makkelijk spullen van Brussel naar hier kunnen krijgen. De details vragen we later aan Frank maar die vertelt dat als wij donderdag voor 12 uur spullen in Brussel kunnen leveren dat deze dan zaterdag hier in Kinshasa zijn. Aan ons de uitdaging om voor donderdag 12 uur alle spullen te vinden die we willen hebben.

We besluiten mijn motor te laten staan en gaan enkel met die van Sander terug. Ondertussen valt de duisternis ook al. We rijden terug naar het hotel en daar ontdekken we dat de kamer sleutel in mijn topkoffer zit. Die dus nog bij de schoonvader staat. Niet heel handig. Gelukkig krijgen we zonder al te veel gezeur bij de receptie een reserve sleutel. Daarna halen we de laptop en gaan beginnen met het zoeken naar onderdelen. Via mijn broer eerst maar eens Ton bellen. Kijken of die dingen kan regelen. Op internet vinden we wel de standaard spullen maar het meer uitzonderlijke is uiteraard lastig aan te komen. We moeten maar eens kijken wanneer we welke spullen kunnen krijgen en of we daarna niet moeten overwegen naar Lubumbashi te vliegen? Frank heeft ondertussen onze motoren gezien en die zei wel meteen als ik jullie was zou ik gaan vliegen....

Foto's beide Congo's online

Foto's van beide Congo's zijn online. Bereikbaar via de linkjes in het menu of de linkjes hieronder: Foto's Congo-Brazzaville en Foto's Congo-Kinshasa

Monday, August 5, 2013

Wel frites maar geen pommes

Kinshasa, Democratische Republiek Congo
Eigenlijk lastig te zeggen waar gisteren op hield en vandaag begonnen is. Geslapen hebben we amper. Misschien een uurtje in onze plastic kuipstoeltjes. Muggen hebben ze hier veel te veel en ze vinden ons erg lekker. Om 5 uur ontwaakt ook Didier. We kletsen wat en hij stelt voor dat we met een klein busje de motor naar de garage brengen. Hij kent wel iemand die dat kan doen. Wij willen ondertussen eigenlijk liever op eigen benen staan en met een lang touw de motor verslepen.

Als ook de 2 chauffeurs wakker zijn halen we eerst maar eens de motor uit de vrachtwagen. Als die staat en alles geinspecteerd is hangen we de bagage erop. We bedanken Didier en geven hem wat geld als bedankje. Nu nog zoeken naar wat touw. Didier heeft geen touw en weet ook niet zo snel waar je aan lang touw zou kunnen komen. We hebben hier ook verder nog nergens lang touw gezien. Als hij dan ook nog eens zegt dat het vervoer met een klein busje 20 dollar kost zijn we snel klaar. We gaan met het busje. Hij belt voor het busje en we wachten tot die arriveert. Als het busje voorijdt kijken Sander en ik elkaar maar weer eens aan, past die uberhaupt wel daarin? Niet met al die banken erin. De houten banken blijken echter gewoon los te staan. Die schuiven ze dus snel het busje uit. Met een paar man zetten ze de achterkant erin en dan komt het stuur. We halen het net, het busje had geen centimeter lager moeten zijn maar de motor past. Vastbinden gaat niet dus dat wordt op de zijstandaard, rustig rijden en goed vasthouden.

Didier gaat mee samen met nog 2 andere en we vertrekken naar de Yamaha garage. Tenminste Sander en ik hebben vaak gezegd niet de shop de garage. Oui oui pas de problem, je connessai. Nou niet dus he, we stoppen voor de Yamaha shop. Ja zeggen ze we gaan vragen waar de garage is. Ondertussen zijn we echter langs een Honda shop gereden. Ze vragen waar de Yamaha garage is maar gaan eerst terug naar de Honda shop. Daar ook maar eens vragen of ze een garage hebben. De meneer loopt mee naar buiten en kijkt naar de motor in het busje. Hij haalt de chef van de garage erbij en vraagt of ze er iets mee kunnen. Ja hoor zegt de chef dat lukt wel. Hij legt uit waar we de garage kunnen vinden en we vertrekken weer. Als we de keus hebben Honda of Yamaha garage gaan we uiteraard met onze Honda naar een Honda garage. We rijden naar het stadion, keren om, rijden een zandvlakte op, nog een zandvlakte en stoppen dan naast een kroeg. Naast de kroeg zit een deur en ervoor staan een 5 tal grote motoren. Hier is dus de garage. De motor wordt uitgeladen en ik geef de chauffeur 20 dollar. Ja zegt de chauffeur dat is niet genoeg, ik ben naar 3 adressen gereden en niet naar 1. Dat is uw fout zeg ik dan maar ik had gezegd Yamaha garage, als jij in plaats daarvan naar de shop rijdt daar kan ik niets aan doen. Je hebt wel inderdaad een extra stop gemaakt bij de Honda shop (die om de hoek ligt). Didier schuift de chauffeur nog 2000 francs toe maar dan nog is de chauffeur niet tevreden. Hij wil nog 10 dollar. Uiteindelijk besluit ik de man maar nog 5 dollar toe te schuiven en dan zeg ik dat hij moet opzouten. De chauffeur vertrekt. Sander en ik bekijken de andere motoren die er staan, geen een Honda, wel Yamaha's. Dit kan toch niet serieus een Honda garage zijn? Er zit niet eens een garage? Een auto komt eraan en er springt iemand uit, de mechanicien. Hij start mijn motor en luistert eens naar het gas. Ondertussen zegt Didier dat hij er helaas vandoor moet. Hij heeft de sleutels van de vrachtwagen bij zich en hij moet ook Eric nog ergens afzetten. We nemen afscheid van Didier en zeggen dat het geen probleem is, wij redden ons hier wel. Voor de zekerheid laat Didier wel iemand bij ons achter, als er iets is zal die persoon Didier bellen.

De mechanicien heeft ondertussen zijn gereedschap erbij gepakt. Ze halen de tank van de motor zonder de voorkappen ervan af te halen. Vervolgens leggen ze de tank op zijn kant om het benzine filter te checken. Helaas hebben ze niet nagedacht over het feit dat ze de dop van de tank geschroeft hadden dus de benzine stroomt over de motor. He roep ik, pas op voor de benzine! Sander en ik weten ondertussen genoeg. Dit gaat hier niet goed komen. We pakken een stoel en gaan er uitgeput en moedeloos bij zitten. De mechanicien schroeft vervolgens de luchtfilter eruit. Daar zit stof in, hij klopt een paar keer en legt hem naast de motor. Dan start hij de motor (dat moet je dus eigenlijk niet doen zonder luchtfilter!!!). Hij stuurt iemand op pad om het luchtfilter te reinigen en duikt dan naar de achterste bougies, wel moet hij eerst dan even onze bougie sleutel hebben. De achterste 2 zijn weer aardig zwart en vonken niet erg. Hij stuurt iemand op pad om 2 nieuwe bougies te gaan halen. Sander en ik zwijgen, als hij niet weet dat onze motor 4 bougies heeft dan heeft het ook geen zin om dat te vertellen, dan is het toch kansloos hier.

Na een tijdje komt er nog iemand, de chef van de garage die we bij de shop zagen, denken we. Hij weet in ieder geval dat er 4 bougies in zitten en ze halen ook de voorste 2 uit de cilinder. Ook die zijn zwart. De zoektocht naar nieuwe bougies levert niets op. Ik zeg dat ik nog wat reserve heb en geef ons 2 van onze oude originele bougies. Daarnaast schroeven ze nog 2 bougies uit de Yamaha die hier ook staat.

Met wat aanwijzingen van ons lukt het ze om de motor weer in elkaar te schroeven. Dan gaat de mechanicien een proefritje maken. Wonderbaarlijk zat komt hij weg op de motor. De rook die het geval uitbraakt wordt wel al snel weer zwarter en zwarter. Na een eeuwigheid komt de man terug met de motor, Sander en ik hadden eigenlijk verwacht dat hij ergens stilgevallen was of omgevallen of iets. Ondertussen hebben we maar weer eens ontbeten met een pakje koekjes die ik gelukkig bij me had. De mechanicien zegt dat ik een stukje moet rijden. De motor komt inderdaad weer weg zonder al te veel gas te geven maar verder laat ik het proefrijden graag over aan Sander. Die klimt op de motor en ziet dat mijn handvatverwarmin kabel gescheurd is. We vermoeden dat de mechanicien dat gedaan heeft maar ja zeker weten doen we het niet, het kan ook in de vrachtwagen gebeurd zijn. We zijn zo moe dat we niet meer zeker weten of vanochtend de kabel heel was.

Sander constateert hetzelfde als ik, de motor rijdt als een natte dweil maar hij rijd. Wegwezen hier dus voor ze nog meer stuk maken. Ik betaal de mechanicien en we vertrekken. We rijden naar de coordinaten van de Yamaha garage. We zien echter niets wat op een garage lijkt. We zijn moe, hongerig maar vooral moe. Misschien eerst maar een hotel zoeken? We rijden naar eentje die we onderweg gepasseerd zijn en wel OK uitzag. Van dichtbij ziet hij er minder uit maar ja we zijn moe. De prijzen vallen mee en eenmaal op het terrein valt het ook wel weer mee hoe het eruit ziet. De kamer lijkt in orde, bed is geen golfslag, er hangt een muskieten net, er is een douche met warm water, er komt water uit de kraan, er is een toilet en er is stroom. De motoren kunnen op het terrein geparkeerd staan. We nemen de kamer en laden de spullen uit. Eerst maar eens lunchen dan. Vervolgens douchen, onze eerste douche in... een week ofzo? Ik was mijn haren en het water is bruin, de rest van ons is niet veel beter. De put raakt zelfs verstopt van al het zand.

Ondertussen ben ik over mijn vermoeidheid heen. Terwijl Sander gaat slapen begin ik met de kleren te wassen. Ook die zijn ondertussen te smerig voor woorden. Daarna vind ik in de koffers nog de afwas van Ndandanga, ook maar eens afwassen dan. Dan nog de tent uitpakken om te drogen ondertussen is Sander weer wakker geworden. Met een enorme kramp in zijn schouder en arm. De spanning van onze wild-west rit gisteren uit zich nu???

Als ik klaar ben en het met Sander weer een beetje beter gaat gaan we lopen. We moeten geld hebben om het hotel hier te betalen, we moeten boodschappen doen en avondeten. We lopen eerst langs een bank maar die pakt geen maestro, mastercard of visa. Volgende bank geeft enkel dollars. We vragen waar we aan francs kunnen komen maar de man zegt enkel bij Hotel de Ville. We weten alleen niet waar het gemeentehuis is. Volgende bank dan maar weer vragen. Monsiour, le guichet de automatique doner dollar ou franc? I'm sorry zegt de man I don't speak English. Ehhh ik vroeg het toch in het Frans? Ik probeer het nog eens maar krijg weer het ik krijg geen Engels als antwoord. Never mind en bedankt meneer! Dan morgen maar pinnen en nu enkel boodschappen doen. We kopen wat water, shampoo en andere noodzakelijke dingen en geven daarbij al onze resterende francs uit.

Eten dan maar bij het hotel en dan met dollars betalen? We gaan terug naar het hotel en nemen plaats. De ober komt met 2 glazen aanzetten en vraagt dan wat wil je drinken? Ehhh we willen eten kan dat ook? Jahoor. Mogen we dan het menu zien? De ober gaat het menu halen. Sander wil kip met friet en ik wil spaghetti. Ik bestel de spaghetti napolitana, heb ik niet zegt de ober. Doe dan maar bolognese. Heb ik ook niet. Heeft u geen spaghetti vraag ik, nee zegt de ober ik heb wel spaghetti maar geen saus. Prima doe dan maar 2 keer poulet (grillee) avec pommes frites. Ohh zegt de over, j'ai de frites mais pas de pommes. Wat vraag ik? En weer zegt de man ik heb wel friet maar geen pommes. Is het dan plantain? Nee het is friet maar er zijn geen pommes het is gesneden. Ik kan er niets aan doen ik barst gewoon in lachen uit. Is goed meneer doe dan maar 2 poulet avec frites.

Terwijl we wachten besluit ik te proberen hier dollars te wisselen. En ja hoor, dat kan hier. Voor 100 dollar krijg ik 90.000 francs. In briefjes van 500. Met een pak geld keer ik terug naar de tafel. Ondertussen heeft Sander ontdekt dat hier een WiFi netwerk is. Zullen we ook kunnen internetten hier?

Onze kip met friet arriveert (met gewoon pommes frites dus) en we eten met smaak. Vervolgens toch nog maar een biertje ook al is het hier wel erg duur. Sander vraagt om de internet password en voor 5 dollar kunnen we die krijgen. Zo wordt het toch nog wel redelijk laat. De rekening is uiteindelijk 18.800 francs, als je dat dus met allemaal 500-tjes gaat betalen ziet dat er zo uit:

Het verschil met Guinee is dus dat hier de dingen wel redelijk duur zijn, in Guinee was het grootste biljet 10.000 wat 1 euro was, hier is het grootste biljet (wat wij gehad hebben) 500 wat 50 cent is maar in Guinee kost avondeten iets van maximaal 7.000 per persoon en hier is het goedkoopste wat je kunt krijgen al 6.000 je moet dus steeds met pakken geld rondlopen. Vandaar dat iedereen hier met dollars betaalt en dat je overal dollars kunt pinnen.....

Sunday, August 4, 2013

Wild wild Kinshasa

Van Kimbemba, Democratische Republiek Congo naar Kinshasa, Democratische Republiek Congo
Al voor 6 uur wordt ik wakker in ons tentje op de grond, dan maar opstaan want ik hoor ook bij de vrachtwagen geluid. De mensen staan wel raar te kijken, toen ze gingen slapen stond er nog niets en nu is er ineens een tent. Als ze de nieuwe radiator tevoorschijn toveren zeg ik tegen Sander dat het tijd is om op te staan. We pakken ons tentje in en maken ons ontbijt terwijl ondertussen mensen aan de slag gaan met de vrachtwagen.

Na het ontbijt gaat Sander zich bezinnen over hoe we de motor beter kunnen vastzetten in de vrachtauto. Hij vind een grote balk in de troep in de auto en die wil hij dwars onder de motor leggen, vervolgens de motor daaraan vastmaken met onze spanbanden. We trekken de balk de tussen de troep uit maar als we hem dwars willen leggen kom ik tot de ontdekking dat de balk langer is dan de vrachtwagen breed is. Geen probleem zegt Didier, dan korten we de balk in. Helaas heeft Didier echter geen zaag. We halen de leatherman tevoorschijn en daar begint Sander, zagen met een zaagje van een centimeter of 7 een balk van 20 bij 20 cm. Didier ziet het een tijdje aan en regelt dan een kapmes voor ons. Een zaag is hier niet in het dorp maar hier hakt men alles om. Sander begint nu dus met hakken.

Na aardig wat zweetdruppels is de balk aan alle kanten een stukje dunner geworden. Didier pakt de balk op en begint hem op de grond te dreunen. Na een paar rake klappen breekt de balk. Missie voltooid nu kijken of hij past.

We schuiven de balk onder de motor en binden hem vast aan de motor. Helaas is de balk eigenlijk niet hoog genoeg. Dan maar wat dunnere balken onder de dikke balk en die voor de zekerheid ook nog vaststjorren met spanbanden. Voor de overige spullen die meemoeten zetten we links en rechts van de motor nog een badkuip. Die aan de linkerkant vullen we weer met de jerrycans diesel, aan de rechterkant leggen we de zak met sinasappels die mee moet. Daar staat mijn motor dan, fier rechtop achterin in het midden tussen de badkuipen en andere troep.

Als wij klaar zijn zijn de mannen nog lang niet klaar met de radiator. Sander en ik gaan dus maar weer eens doen waar wij ondertussen erg goed in zijn. Wachten. Terwijl we rustig zitten te wachten komen de kinderen weer langs. Deze keer heeft iemand een DAF vrachtwagen bij zich, een takel auto. Uiteraard ook zelf in elkaar geleuteld met slippers, tandenstokers, dopjes en een vishaak en scheermes. We kijken toe hoe hij een demo geeft wat zijn vrachtauto allemaal kan. Dan komt een ander jochie aangelopen met in zijn handen een motor. Hij heeft onze motor nagemaakt! Vol trots laat hij de motor voor ons rijden. Acheter? We twijfelen even maar uiteindelijk als de hele menigte jongens wat is uitgedund vragen we het jochie of hij hem voor 500 francs aan ons wil verkopen. Ja hoor dat wil hij wel. De 500 franc en de motor wisselen van eigenaar, we mogen ook nog een foto maken van de maker.

Nog iets later is er opeens een hele opschudding achter ons, we kijken wat er aan de hand is en zien dat een gezin een visje gevangen hebben. Het hele gezin draagt gezamenlijk het bakbeest naar hun huis. Voorlopig hebben hun eten genoeg!

Het is uiteindelijk al weer 11 uur als de radiator eindelijk in de vrachtwagen gemonteerd is. Daarna moeten ze de vrachtwagen nog aftanken. Ze hebben namelijk onderweg naar Luozi hun tank stuk gereden. Die ligt nu in de vrachtwagen, de diesel hebben ze overgegoten in 25 liter jerrycans. Hun nieuwe tank is een 20 liter jerrican die ze op de beugel gemonteerd hebben. Daarmee kunnen ze rond de 50 kilometer rijden gokken ze. Ze trekken een jerrycan uit de vrachtwagen tevoorschijn, slang erin, diesel aanzuigen, in de andere jerrycan hangen en zo tank je een vrachtwagen af. Daarna wordt nog even een jerrycan rivierwater gehaald en de radiator afgevult. De dop van de radiator is ook al verdwenen dus dat vult makkelijk bij. Als ook de radiator vol zit wordt de vrachtwagen gestart, we stappen met zijn 4-en voor in de cabine (Emanuel moet ook mee terug naar Kinshasa) en daar gaan we!

Sander rijdt voor en ik zit met mijn helm op in de vrachtwagen om een beetje met Sander te kunnen kletsen. De mannen vinden het prachtig, ik kan namelijk voorzeggen of er een brug aankomt (die liggen hier altijd een stuk hoger dan de weg dus moet de vrachtwagen flink afremmen om erop te rijden), of er een tegenligger aankomt en dergelijke. De spullen die wij hebben blijft hun fascineren. Ook de GPS vinden ze mooi, ik kan vertellen hoe ver het is naar Kinshasa. Ze weten wel ongeveer hoe ver het is maar waarschijnlijk hebben ze nog nooit in een voertuig gereden met een werkende kilometer teller. Ook bij deze vrachtauto is de teller stuk.

Als we de eerste berg opgereden zijn moeten we al stoppen. Motor oververhit. Dat krijg je natuurlijk als je slootwater als koelvloeistof gebruikt en daarbij ook nog eens geen dop op je reservoir hebt zitten. Wij koken theewater onderweg en zijn een stoomvrachtwagen. We laten de vrachtwagen afkoelen en dan gaan we weer verder.

We gaan berg op en af, soms is er zachtzand, soms wat hardere grond. Asfalt is er niet. Berg op gaat tergend langzaam maar we komen boven! Na een uur ofzo vallen we stil, de diesel is op. We beginnen aan het ritueel wat we vandaag nog vaak zullen herhalen. We klauteren de cabine uit, slang mee, laadbak openen, kijken hoe de motor erbij staat, jerrycan diesel tevoorschijn trekken en aftanken die hap!

Als we weer verder willen moet wel eerst een tijdje iemand aan de diesel leiding zitten om de diesel door te pompen naar de motor. De vrachtwagen slaat een flink aantal keren af voor eindelijk de leiding vol is en we verder kunnen. Hier kunnen Sander en ik bij helpen. Ik vraag hoeveel we gereden hebben en dat blijkt 49 kilometer te zijn. Ik spreek af met de mannen dat Sander over 40 kilometer een seintje geeft, dan stoppen we om de tank weer te vullen. De rest van de dag zitten Sander en ik dus kilometer standen bij te houden om te voorkomen dat we weer stilvallen.

De volgende stop is de eerste politiestop van de dag. Uiteraard mogen de mannen weer betalen. Daarnaast krijgt Eric te horen dat hij hier niet mag rijden. Zijn Congo-Brazzaville rijbewijs wordt hier niet erkent. Hij mag wel doorrijden maar uiteraard kost dat nog wat extra centjes.

De politie wordt weer wat gespekt en ondertussen eten Sander en ik snel een broodje. Daarna gaan we door voor de volgende etappe. Een stukje voor Kimpese begint het asfalt. Net ervoor stoppen we nog even en opeens komen er 2 kentekenplaten tevoorschijn. Of we een boor hebben. Die hebben we helaas niet maar wel tierips, daarmee bevestigen we de kenteken platen (waar komen die toch ineens vandaan????) aan het rooster aan de voorzijde en achter op de vrachtwagen. Een tijdje later stoppen we weer. Emanuel vind de plaats van het kenteken niet goed. Hij moet en zou links onder het raam geplaatst worden. Daarvoor moeten er wel eerst gaten worden gemaakt in de voorkant van de vrachtwagen. Wij snappen niet precies waarom, we zien zat vrachtwagens rijden en niemand heeft zijn kenteken daar hangen maar goed dat zal aan ons liggen. Met een schroevendraaier en een hamer probeert hij een gat in de voorkant te timmeren. Dat lukt hem niet. Dan komt Eric even helpen. Drie ferme tikken later zitten er 2 gaten in de voorkant. Nu nog even ergens anders uit de wagen wat schroeven en moeren draaien en dan kunnen we het kenteken vast zetten. Daarna kunnen we doorrijden (afgezien dan van de tank stops iedere 40 km). Sander gaat nu achter de vrachtwagen rijden zodat die het tempo kan bepalen.

Bij Kimpese is de volgende politiestop. De politieagenten herkennen Sander en zijn mij in de vrachtwagen zitten. Ahhh jij bent degene met pech? Ja meneer. Met maar een hele kleine afkoopsom mogen we doorrijden van de politieman. Dat brengt de mannen op een idee. Sander moet vanaf nu bij iedere politiestop voor gaan rijden en zeggen dat de vrachtwagen bij hem hoort. Toeristen hoeven namelijk nooit te betalen. De mannen weten precies waar de politiestops staan dus dan zeg ik Sander naar voren te gaan en zo gaan we als convoi door iedere checkpoint. Na iedere checkpoint die we passeren zonder iets te hoeven betalen liggen de mannen krom van het lachen. Zo kunnen ze flink wat geld besparen!

Volgende halte is Lukala. Daar is de broer van Didier. We begroeten hem en gaan naar de bar er tegenover. Dan belt Didier nog eens de chef van de douane. Eindelijk krijgt hij hem te pakken. De chef zit ondertussen in Songololo. Didier zegt hem daar te blijven en zegt tegen mij dat het niet ver is. Ik zeg dus dat hij maar met Sander even moet gaan en dat wij wachten. Mocht de chef weglopen kan Didier hem dus weer bellen. Ze stappen op de motor en vertrekken. Pas daarna krijg ik te horen waar Songololo ligt. Aan de grens met Angola! Dat is zo een 60 km verderop! Dat is niet een klein stukje. Als ik geweten had dat het 60 km was dan had ik Sander niet daarheen gestuurd dan had ik de chef vervloekt maar in Kinshasa wel een oplossing gevonden. Laat staan dat ik Didier in zijn t-shirtje achterop de motor had laten plaatsnemen. Ook Sander weet niet waar ze heen gaan. Hij rijd rechtdoor en vraagt iedere keer verder? Ja zegt Didier verder. Ze vragen een paar keer hoe ver nog aan mensen maar zoals altijd hebben de mensen geen idee van afstand. Pas na 50 km ontdekt Sander de eindbestemming, maar dan zijn ze al zover dat omkeren geen zin meer heeft.

Twee en een half uur later keren Sander en Didier terug. Ondertussen valt de duisternis. Ik heb al die tijd met Eric en Emanuel zitten wachten en kletsen. Als ze terug zijn (met eindelijk een goed afgestempeld carnet) eten we een brochette van het stalletje naast de bar. Daarna stappen we weer in de vrachtauto en Sander op de motor en gaan we verder.

Het blijkt dat de politiemensen al hebben doorgegeven dat we onderweg zijn. Bij volgende checkpoints krijgt Sander soms de vraag of hij diegene is met een vrachtwagen. Ja dat zijn wij en we mogen door. Net voor Kinshasa is nog een checkpoint daar willen ze voor het eerst iets van Sander, zijn rijbewijs. Sander geeft die af en na een tijdje mogen we weer door.

Dan opeens verschijnt er een auto met zwaailichten achter ons. Emanuel, hij rijdt ondertussen, trapt op het gas. De auto probeert de vrachtwagen in te halen en rijdt naast Sander. Met 100 km per uur scheuren we door de straten van Kinshasa. Ondertussen is het middernacht dus gelukkig is het wel rustig op straat. Echter ligt er niet overal in Kinshasa mooi vlak asfalt. We knallen een gat in van...veel te diep. Ik vlieg door de cabine, gelukkig heb ik mijn helm op om met Sander te praten, want ik raak het dak. Ondertussen weten Sander en ik al lang niet meer wat er aan de hand is. Waarom stoppen we niet? Als ze geld moeten betalen willen wij best wel meebetalen! Jammer genoeg praten Emanuel, Eric en Didier niet meer met me. Gespannen kijken ze voor zich uit. Na de eerste kuil is de auto met zwaailichten gestopt met volgen. We racen echter nog steeds. Dit is levensgevaarlijk. Als er iemand oversteekt heeft hij geen schijn van kans. Bovendien als Sander in zo een gat rijdt dan valt hij van de motor en dat is met deze snelheid ook niet best. Ik smeek om te stoppen maar geen reactie. Ondertussen probeer ik Sander te waarschuwen voor gaten, auto's, mensen en afslagen zodat hij met de motor kan blijven volgen. We overwegen serieus of ik uit de wagen zal springen. We auto volgt ons al niet meer waarom racen we zo? Willen ze Sander afschudden om daarna mij te dumpen en de motor te houden? Wij snappen er niets van. We duwen wat auto's zowat van de weg af en komen dan op een driebaans weg. Het stoplicht is rood, het is rood! Ik waarschuw maar we knallen door, gelukkig springt het licht net op tijd op groen.

Na, voor ons gevoel een urenlange, race door Kinshasa rijden we een straat in en stoppen. Sander parkeert achter ons en ik vlieg de vrachtwagen uit. We zijn ondertussen beide in tranen van de stress en paniek en zijn dan ook behoorlijk pissig op Emanuel en Didier. We willen mijn motor hebben en weg hier!

Emanuel en Eric gaan zoeken naar een hotel en laten ons alleen met Didier. Die probeert ons tot rust te manen en uit te leggen wat er aan de hand was. Hij zegt dat als de auto ons te pakken had gekregen hij miljoenen dollars had moeten betalen aan boete. Lijkt ons sterk en wat nog het ergste is die auto was al lang gestopt met volgen. Waarom raceten we door dan? Weet hij niet hoe gevaarlijk dat is voor Sander? Hij zegt dat Emanuel goed in de gaten hield of Sander kon volgen of niet. Als hij niet kon volgen zouden ze later teruggekomen zijn om hem op te halen. Gelukkig hoeven we nooit uit te vinden of dat waarheid is of niet. Hij zegt ook dat in de wijk waar ze nu zijn de douane geen jurisdictie heeft dus dat we hier 'veilig' zijn. Daarnaast wordt ons duidelijk waarom het kenteken nu precies daar moest. Ze hebben de platen van een andere vrachtwagen gehaald (wel een andere van Didier) en op de andere vrachtwagen zitten de platen op het luchtrooster, daarom mocht bij deze de platen niet daar zitten. Nu kunnen ze erna zeggen nee hoor dat is een andere wagen geweest.

Didier neemt ons mee naar het huis van zijn ouders. Hier kunnen we slapen. Veel keus hebben we niet, midden in de nacht ga je ook niet een touw zoeken om je motor te slepen en vervolgens een hotel zoeken. We besluiten na wat overleg toch maar te blijven. Ondertussen zijn Eric en Emanuel ook teruggekeerd, een hotel vinden was ook voor hun hopeloos. We gaan met zijn allen buiten zitten en halen een paar biertjes. Eric blijft zich ook verbazen over DRC. Het is zijn eerste keer en voorlopig ook de laatste. De grens bij Luozi, hij weet niet of hij die ooit nog gaat nemen. En de politie hier, hij heeft er geen woorden voor. Tot een uur of 3 zitten we buiten op straat in onze plastic kuipstoeltjes. Dan gaan Emanuel en Eric in de vrachtwagen slapen. Didier valt in zijn stoel in slaap. Wij hebben eigenlijk geen keus, de tent opzetten om 3 uur heb je ook geen zin meer in, bovendien is de grote vraag waar kun je die opzetten? Ook Sander valt dus maar in slaap in een plastic kuipstoeltje.

Saturday, August 3, 2013

Daar is Sannie

Kimbemba, Democratische Republiek Congo
Marianne's ochtend Als het eindelijk licht word en de eerste mensen op straat verschijnen kruip ik de vrachtwagen uit. Vanacht geen oog dicht gedaan. Wat hoop ik toch dat de mensen van de kerk Sander gezien hebben en doorgegeven hebben dat wij gisteren niet meer zouden komen. Wat hoop ik toch dat hij een hotel heeft kunnen vinden en geslapen heeft! Didier is ondertussen ook wakker en samen delen we eerst 2 sinasappeltjes.Daarna lopen we naar het water om het mes en onze handen te wassen. Op de terugweg zie ik dat er brood te koop is dus kopen we meteen wat broodjes.

Terug bij de vrachtwagen eet ik een broodje en zit me zorgen te maken om Sander. Hij zal toch wel geslapen hebben? En hoe kan ik doorgeven dat ik graag wil dat hij terug komt? Ik zie namelijk die nieuwe radiator niet zo 1,2,3 hier arriveren. Mijn mobiel doet het niet en ik heb geen idee of de zijne het wel doet in Kimpese. Daarnaast heb ik de oplaadsnoeren en begint mijn mobiel leeg te raken. Die van Sander dus waarschijnlijk ook.

Dan zie ik mensen bij de auto achter ons staan. Ze gaan de auto inladen en daarna naar Kimpese. Ik vraag aan hun of ze voor me een bericht willen meenemen voor Sander. Dat willen ze wel. Ik pak snel een papiertje en schrijf een briefje aan Sander. De mannen van de auto beloven uit te kijken naar Sander in het dorp en het briefje af te geven. Ze beloven het briefje niet te lezen. Dat maakt mij niet veel uit want het is in het Nederlands. Bovendien is het geen geheim wat doorgebrieft moet worden maar enkel het verzoek of hij terug komt.

De mannen zijn nog altijd bezig met het busje in te laden als ik geronk in de verte hoor. Vol spanning kijk ik naar rechts en wie komt daar het dorp binnen rijden? Sannie!!!! Iedereen staat te kijken en te lachen hoe wij elkaar begroeten. Ik krijg meteen mijn briefje terug van de mannen en kan Sander zelf mijn boodschap doorgeven.

Sander's ochtend Het begint al weer bijna licht te worden. Janick komt vragen of Marianne al terecht is. Ik zeg van nee en maak duidelijk dat ik me oprecht zorgen maak. Ik zit er aan te denken om de hele weg terug te rijden. Maar moet dan wel eerst tanken.

Het is bijna 6 uur en volgens Janick gaat het tankstation ieder moment open. Dus ik weer naar het tankstation. Geen kip te bekennen, maar eens vragen. Dit station gaat pas om 7 uur open. Aan de overkant blijkt een ander station te zijn. Men probeert mij wijs te maken dat daar de benzine op is, maar ik zie de mannen achter de hoeveelheid benzine peilen. Even later zit mijn tank vol en dan is het volle vaart dezelfde weg terug als die ik gisteren in het donker gereden heb.

De hele tijd spookt het door mijn kop, er zal toch niets gebeurd zijn? Het was misschien toch niet zo handig uit elkaar te gaan en Marianne bij twee wildvreemden in een vrachtwagen in het midden van de nacht achter laten. Plek genoeg, om ergens een lijk langs de weg te gooien. Wat was ook alweer het reisadvies voor DRC??

Maar bij de rivier aangekomen staat Marianne me al op te wachten en ben ik nog net optijd om het zojuist overgedragen briefje dat ik maar terug moest komen in ontvangst te nemen.

Eerst maar even Sander ook wat te eten geven. Ik smeer een broodje voor hem en geef Sander dat. Als hij gegeten heeft stuur ik hem de vrachtwagen in. Nu eerst wat slapen. Als Sander de cabine uit gebraden wordt gaan we wat lopen. We lopen weer naar de rivier en genieten toch wel van de mooie omgeving.

Al snel is het lunchtijd. We horen van Didier steeds dat de radiator vandaag aankomt dus gaan we voor de zekerheid maar met warm eten lunchen. Voor vanavond heb ik dan nog wat extra brood gehaald. We lunchen bij een van de vele restaurantjes maar wel bij een van de weinige waar je daadwerkelijk eten klaar ziet staan. We kiezen voor de rijst met vis en saus (alternatief is rijst met bonen en saus). Ze begint op te scheppen. Een berg rijst op bord 1, laat ons toch hopen dat dat voor 2 personen is! Maar nee hoor, bord 2 nog zo een berg met rijst! Dat gaan we nooit op krijgen. Bord 3 vis met saus, bord 4 vis met saus. We krijgen ons eten opgedient. Helaas is alles koud, en dan niet, niet warm maar gewoon echt koud! Toch smaakt het prima maar de rijst die krijgen we toch niet op. Als we ook al een tijdje aan de vis bezig zijn ontdek ik dat ik weer de kop heb en Sander weer de staart. OK dat zegt ook iets over de vis dat we al bezig waren met opeten en toen pas ontdekten dat ik een kop had.....

De rest van de middag zitten we rustig te wachten op de radiator. Soms wordt onze rust verstoord door meneer de politie agent. Meneer de agent is een beetje vreemd. Hij lijkt stomdronken en op zijn minst zitten er een paar steekjes bij hem los. Sander blijft erbij dat het een geestelijk gehandicapte is met een politie kostuum. Gelukkig helpt negeren en Nederlands praten redelijk goed om hem te doen aftaaien. Helaas dan weer werkt dat maar een uurtje en dan staat hij weer voor je neus. Geef me sigaret, koop bier voor me enz etc. De politie hier, dat zijn gewoon bedelaars!

Als meneer de politie weer eens langs komt wandelen besluiten wij ook maar een blokje te gaan lopen. Terug dan maar naar de rivier (je kan hier niet heel veel kanten op). Daar lopen we John tegen het lijf. Hij gaat naar Luozi. Ik maak kennis met hem en we staan een tijdje te praten. Volgens John moeten we maar met zijn jeep mee terug naar Kimpese. Als we wachten op het repareren van de vrachtwagen zijn we volgende week nog niet in Kinshasa. De motor kan wel in de auto en als dat niet past op het dak. Ja John, goed John, dank je John. We lopen weg en denken bekijk het John, wij doen niet mijn 200 kg zware motorfiets op het dak van een jeep tillen en dan ermee gaan rijden.

Omdat Sander nog lang niet genoeg geslapen heeft en de mensen van het huis waar we voor staan een zeer uitnodigend matje neergelegd hebben gaat Sander nog maar even wat bijslapen.

Twee uur later maak ik hem maar weer wakker. Tijd voor het avond eten! Didier zegt ondertussen al een tijdje dat de radiator bientot (binnenkort) aankomt en dat we dan die gaan monteren en op pad gaan. Wij smeren dus nog maar even een broodje en gaan dan weer rustig zitten wachten. Wachten blijkt wel een beetje vermoeiend... we missen ergens een stukje maar dan worden we wakker op ons matje met Sander zijn jas over ons heen als dekentje.

We worden gewekt (denk ik) door Didier die Emanuel begroet. Die is met de nieuwe radiator eindelijk gearriveerd. Reden van de vertraging? Emanuel is met het openbaar vervoer gekomen! Nu kennen ze hier dus geen openbaar vervoer je lift gewoon met alles mee wat je richting op gaat. Maar eind goed al goed, het is donker, het is laat, maar de radiator en Emanuel zijn daar. Al snel krijgen we door dat vanavond er geen radiator meer wordt ingebouwd. Dat vinden wij niet erg, veel zin om nu te gaan rijden hebben we toch niet maar liever hadden we dit wel eerder geweten dan hadden we onze tent opgezet als het licht was en bovendien toestemming gevraagd aan de mensen in het huis waar we voor staan om in hun voortuin de tent op te zetten. Nu zetten we maar gewoon in het donker in een record tijd de tent neer. Matjes doen we niet eens oppompen. Tent staat wij kruipen er in en gaan op de grond op onze motorbroek liggen. Daarna is het een kwestie van oogjes dicht en verder tukken.

Friday, August 2, 2013

Eindelijk, caminion

Van Nadandanga, Democratische Republiek Congo naar Kimbemba, Democratische Republiek Congo
Ook al hebben we geen wekker gezet toch zijn we alweer vroeg wakker. Zal er dan vandaag een vrachtwagen komen die ons mee kan nemen naar Luozi? Of nog beter naar Kinshasa? We zijn nog bezig met inpakken als iemand uit het dorp naar ons toe komt. Jullie moeten opschieten want anders vertrekt de vrachtwagen zonder jullie. We laten alles uit ons handen vallen en rennen met mijn motor het dorp in naar de vrachtwagen.

De mannen zitten ondertussen plek te maken in de vrachtwagen, van alles wordt opzij geschoven om voor in tegen de zijkant ruimte te krijgen. Een band, wat ijzer, van alles gaat naar de zijkant. Terwijl Sander en ik nog aan het zoeken zijn naar een oprijplaat wordt de motor met vereende krachten zo de vrachtwagen ingetild. Zo die staat! De mannen gaan hem vastbinden met touwen terwijl ik met de chauffeur onderhandel over de prijs. Blijkt dat alles hier 100 US dollar kost want ook nu zegt de man weer 100 dollar. Ik weet hem omlaag te krijgen naar 90 en betaal de overige 10 aan de mannen hier die getilt hebben.

De motor wordt behalve met touwen ook nog verder vastgezet door 25 liter jerrycans. Zit daar water in vraag ik? Maar nee hoor benzine en diesel. Ik vrees toch dat alles gaat schuiven maar de mannen zeggen geen zorgen ze zetten de motor goed vast. Ik zet ondertussen de bagage erbij en klim er zelf bij terwijl Sander zijn motor verder inpakt en ook naar het dorp komt.

Sander is eerder klaar als de mannen en gaat vast vooruit. Het stuk naar Luozi is namelijk ook niet geasfalteerd en bergachtig, dan is het rijden achter een vrachtwagen geen feest.

We vertrekken naar Luozi, ik heb een plekje ergens op spullen gekregen en kan daar zitten en me goed vasthouden. Dat blijkt noodzakelijk want de weg is bizar. Dit is geen weg! We gaan zo scheef dat ik achter over de bovenkant de vrachtwagen uit kan kijken (die toch een meter hoger is dan waar ik zit). Kuilen, geulen en nog meer drama doen de vrachtwagen alle kanten op stuiteren. Mijn motor begint dus al snel met schuiven. De mannen van de vrachtwagen zijn de hele tijd bezig met nog meer touw zoeken en de touwen weer strakker te knopen.

We stoppen onderweg bij een ander dorpje. Ik grijp mijn kans om meteen even mee te helpen met de motor vastzetten. De mannen denken dat het handig is om aan de andere kant een zak pinda's ertussen te klemmen die moet de motor verder stabiliseren. Uiteraard gaat een zak pinda's niets tegen houden en is de zak bij aankomst stuk. In het dorp wordt ook nog een ander brommertje de vrachtwagen ingetilt. Die wordt snel met 1 touwtje vastgezet. Wat mensen erbij, wat kippen erbij en daar gaan we weer.

Nog een halte verder worden nog wat mensen opgepikt. Vrachtwagen transport is hier tegelijk openbaar vervoer. Tegen een vergoeding (die gewoon in de broekzakken van de chauffeur verdwijnt) mag je meerijden. Dat verklaart ook waarom alles hier zo erg overbeladen is.

We zingen en stuiteren rustig verder. Dan zie ik Luozi op het bord staan, de vrachtwagen stopt en wie staat daar op het kruispunt? Sander! Hij is er zelf trouwens ook nog maar net. Hij heeft het dorp een beetje verkent en snel wat bananen en sinasappels gekocht voor het ontbijt. De chauffeur vraagt of we er hier uit willen of in het dorp. Eigenlijk willen we bij de ferry eruit maar goed voordat we dat duidelijk kunnen maken is mijn motor er weer uitgetilt. Daarna willen ze nog meer geld zien maar omdat onderweg mijn motor beschadigd is geraakt en omdat 90 US dollar echt wel een beetje gortig is voor enkel benzine zeg ik hun dat dat in de prijs zat inbegrepen. Bovendien was de afspraak dat we bij de boot werden afgezet en niet hier aan de rand van het dorp.

We zetten de motor in de berm, bagage erop en vertrekken zelf op Sander zijn motor naar het dorp. Nu eerst naar de douane voor ons carnet. Onderweg zien we nog een vrachtwagen en we vragen de man of hij naar Kinshasa gaat. Helaas is dat niet het geval. Aangekomen bij de douane moeten we buiten eerst plaatsnemen. De chef is namelijk zich wassen, we moeten dus even wachten. Na een tijdje komt de chef en ik loop mee naar binnen. Hij pakt een carnet, vult het onderste deel in, vult het bovenste deel in en scheurt het onderste deel af. Daarna geeft hij mij het carnet terug. Nee meneer dat is niet goed zeg ik er moet een stempel op. De stempel is eigenlijk het belangrijkste onderdeel van het carnet invullen. De man zegt dat hij geen stempel heeft die heeft zijn baas en die is niet hier. Onze stempel moeten we maar in Matadi halen. Maar Matadi is 250 km verderop en bovendien niet eens de kant op waar we heen willen. Ik zeg tegen de man dat dat niet kan, hij kan niet ons carnet zo teruggeven dat is onze borgsom van 3000 euro per motor zonder stempels krijgen wij de borg niet terug.

De man houdt vol dat hij niet kan stempelen maar hij merkt dat het mij een beetje teveel wordt allemaal. Hij belt zijn chef op en legt uit dat hij hier met toeristen zit die een stempel in hun carnet eisen. Ik heb ondertussen het andere carnet al teruggepakt voordat hij die ook verziekt. De chef zegt dat hij aan de andere kant van de rivier zit. Wij sturen Sander samen met een andere douane medewerker op pad om met de pont naar de overzijde te gaan en bij de chef een stempeltje te gaan halen. Ondertussen wacht ik op de veranda van de douane.

Marianne's verhaal Voor een tweede keer die dag zie ik Sander vertrekken en al vrij snel bedenk ik me dat het niet handig is. Sander heeft al het geld, het eten is op zijn motor en in de mijne en mijn motor staat ook een kilometer of wat verderop. Ik heb enkel mijn helm en mijn motorsleutels. Niet veel dus. Ik praat een beetje met de mannen daar en wacht. Uren later komt Sander terug rijden. Hij is nog niet naar de overkant geweest want er staat een vrachtwagen half op de ferry half op de kant met pech, al urenlang proberen ze de radiator van de vrachtwagen te maken (die heeft hij stuk gereden bij het oprijden van de ferry). Hij komt enkel wat geld brengen zodat ik vast boodschappen kan doen, ik geef hem mijn motorsleutels zodat hij mijn paspoort mee kan nemen want ondertussen is er ook iemand van de immigratie langs geweest.

Ik ga boodschappen doen en maak daarna nog een praatje met een andere man die bij de douane zit te wachten. Dat is de eigenaar van een vrachtwagen, zijn vrachtwagen staat achter de douane. Zij gaan, zodra ze van de douane mogen, naar Kinshasa. Uiteraard kunnen wij mee met onze motor geen probleem ik moet meteen even meelopen en de vrachtwagen van binnen bekijken. Hij neemt me mee naar een DAF met gesloten trailer. Hij opent de deuren achter en voor mij openbaart zich een grote teringzooi. De trailer ligt vol met troep, ik zie badkuipen, ik zie kozijnen, ik zie een kinderfiets, ik zie balken, ik zie een staalkabel. Didier zegt dat ze ruimte zullen maken en dan kan mijn motor erin. Ik twijfel een beetje of we mijn motor ergens aan vast kunnen maken en zeg dat we even met Sander ook moeten overleggen of het kan. Ondertussen is ook Eric erbij komen staan. Dat is de chauffeur van de vrachtwagen. Ze vertellen me dat ze nu al 3 dagen in Luozi zitten. De man van de douane eist steeds meer geld voordat hij de benodigde documenten wil opstellen zodat ze verder kunnen. Eric komt uit Point Noire, Congo-Brazzaville daar is de vrachtwagen ook naar toe verscheept. De vrachtwagen zelf komt uit Belgie. Didier komt uit Kinshasa en heeft een transport bedrijf, dit is zijn 6de dag die ze nu aan het ophalen zijn en naar Kinshasa aan het brengen zijn.

Rond een uur of 16 krijgen Didier en Eric eindelijk de documenten die ze nodig hebben om door te kunnen met de vrachtwagen. Ze rijden de vrachtwagen voor en zeggen me in te stappen, dan gaan we naar mijn motor inladen. Sander zijn motor mag ook achterin en dan kunnen we gezellig met zijn allen in de cabine. Ik stap in en zie meteen op het raam staan 'Ambreance blijft hangen' geen idee wat blijft hangen maar ik vertel hun dat het laatste Nederlands is.

We rijden het dorp uit naar mijn motor. Daar stap ik uit en trek een sprintje naar de ferry. Sander is nog altijd niet terug dus die moet ik eerst zien te vinden. Lang hoef ik niet te rennen want dan stopt er al een brommertje naast me en die zegt stap maar op. Dus ik stap op het brommertje en we zoeven naar de ferry. Daar aangekomen zie ik wel de motor maar geen Sander. Ik loop richting het water en vraag de mensen of ze Sander gezien hebben. Grappige mensen hoor die DRC-ers de een zegt links de ander rechts en weer andere zeggen aan de overkant. Allemaal moeten ze lachen als ze mij zien zoeken.

Na een tijdje begin ik dan toch te geloven dat Sander naar de overkant is, vind ik wel vreemd want de motor staat hier nog. Die laat hij toch niet zomaar staan? Zal alles goed zijn? Didier komt ondertussen ook aan bij de ferry hij wil weer weten waar ik blijf. Samen zien we de ferry van de overzijde terugkomen en als hij dichterbij komt zien we Sander op de ferry staan.

Sander's verhaal Ik rijd met de douane persoon achterop naar de ferry. Daar aangekomen zegt de douane meneer: 'Goede chauffeurs hebben we hier'. Hij doelt daarmee op de vrachtwagen chauffeurs die met veel moeite hun te zwaar beladen trucks boven aan de zanderige helling weten te krijgen. En dan gebeurt er dit.... Een vrachtwagen rijdt zich vast bij het oprijden op de ferry, aan de onderkant komt er vloeistof uit. Dit gaat nog wel even duren zo schat ik.... Het blijkt de radiator te zijn. Normaalste zaak van de wereld. Je laat je vrachtwagen half op de oprijplaten staan, je schroeft de radiator eruit en stookt een vuurtje. De ventilator en zijn behuizing die bijna uit elkaar valt timmer je weer in fatsoen. Ondertussen is het niet mogelijk voor andere voertuigen de ferry op te rijden.

Na een paar uur begint de meneer van de pont eindelijk te zeggen dat ze de vrachtwagen een stukkie achteruit moeten zetten zodat hij weer op en neer kan gaan varen. De vrachtwagen mensen hebben daar echter weinig boodschap aan. De rest zit er gelaten bij. De mentatiliteit in DRC begint me nu al te irriteren.

Ik besluit dus maar even terug te gaan naar Marianne dan kan zij vast boodschappen doen zodat we erna meteen door kunnen. We willen namelijk hier bij de pont overnachten en wachten op een vrachtwagen waar we mee kunnen naar Kinshasa. Iedereen zegt dat hier bij de pont de beste kansen zijn op het vinden van een lift. Ik rijdt naar Marianne en geef het geld af, dan weer terug naar de ferry en guess what? De vrachtwagen heeft nog niet bewogen!

Na weer een tijd wachten besluit de man van de pont met voetgangers de overtocht te maken, die kunnen namelijk wel langs de vrachtwagen af. Ik besluit dus maar mijn motor te laten staan en ga met de douane man naar de overkant. Het is nu bijna 16 uur en het wordt de meest stressvolle veertocht die ik ooit heb meegemaakt. De pont is veel te zwaar beladen en ook de kapitein maakt zich zorgen over de stabiliteit van de pont. De stukke vrachtwagen heeft ook de overtocht gemaakt. Vol gas de pont op en vol gas de pont weer af. Aangekomen aan de overzijde mag je 3 keer raden.... de chef van de douane is niet hier. Dus dan maar weer terug met de pont.

Eenmaal terug heeft Marianne een vrachtwagen geregeld, we kunnen dus weer terug naar de pont. Alleen nog even de motor inladen, dat valt niet mee in een laadbak vol losse reut en zonder bevestigingspunten.

Sander komt terug met het carnet, een niet afgestempeld carnet want de chef was ondertussen vertrokken. Van de andere douane medewerker krijgt Didier het nummer van de chef. De chef is nu in Kimpese. Als wij daar ook aankomen kunnen we hem bellen voor de stempels.

We gaan weer terug naar de vrachtauto. Die heeft Eric ondertussen geopend en ook wat ruimte gemaakt. Sander twijfelt wel of de motor erin vastgezet kan worden maar ja erg veel keus hebben we niet. Verder hebben we vandaag nog geen vrachtauto gezien die naar Kinshasa gaat en waar we op mee kunnen. Wel overbeladen andere vrachtauto's.

We besluiten dan om toch maar met Didier en Eric mee te gaan. Eerst maar eens met de menigte onderhandelen om de motor erin te tillen. De man vraagt 100 US dollar voor de motor erin te tillen. Ik vertel hem dat dat belachelijk is. Hooguit 2 minuten werk daar betalen we geen 100 US dollar voor! Uiteindelijk gaat hij akkoord met 10 US dollar en met zijn allen werken ze in een mum van tijd mijn motor naar binnen. Ze beginnen mijn motor vast te zetten maar dat gaat natuurlijk voor geen meter. Troep erom heen leggen is geen motor vastzetten. Sander besluit dan ook om met zijn motor te rijden, die van hem is nog goed en dat willen we graag zo houden.

Als mijn motor een beetje vast staat (staat helemaal goed vast volgens Didier en Eric) gaan we op pad. We sluiten aan in de rij van de ferry en laten onze paspoorten zien bij een mevrouw. Daarna komt de ferry al en kan de vrachtwagen de boot op. De oprijplaten sluiten voor geen meter aan op de kant en met een hoop kabaal komt de vrachtwagen de ferry op. Daarna mogen nog 2 auto's en dan mag Sander. Ook hij moet twee pogingen doen voor hij op de ferry staat. Dan nog wat mensen erbij en klaar zijn we.

Terwijl we naar de overzijde varen komen we te weten welk stuk metaal ik van de oprijplaten had gevist.... Het is een deel van de radiator van onze vrachtwagen. Ook wij hebben de radiator van de vrachtwagen stuk gereden bij het oprijden van de ferry. Dat is wagen nummer 3 van vandaag waarbij dat gebeurd!

Aangekomen aan de andere kant mogen eerst de auto's en Sander van de ferry. Daarna gooit Didier snel 15 liter rivier water in de radiator van de vrachtwagen en dan rijdt de vrachtwagen van de ferry af de oever op. Didier zegt dat we in het dorp eerst de vrachtwagen moeten maken en dat we erna naar Kimpese gaan. Omdat het ondertussen alweer 18 uur is besluiten we dat Sander vast naar Kimpese gaat. Daar bij het tankstation wacht hij op ons. Hij kan beter namelijk zoveel mogelijk gebruik maken van het daglicht om te rijden, helemaal omdat de eerste 70 km geen asfalt is.

Marianne's avond En zo zie ik Sander voor de derde keer die dag vertrekken. Didier gooit nog een fles rivierwater in de radiator en de vrachtwagen rijdt het dorp door. Wij volgen lopend met nog eens 10 liter water. Er is echter geen houden aan het water stroomt bijna harder de radiator uit dan erin. In het dorp stopt Eric de vrachtwagen daar krijg ik te horen dat Didier gebeld heeft naar Kinshasa. Emanuel heeft de opdracht gekregen de radiator uit een andere DAF te schroeven en hierheen te brengen. Dus, vraag ik, betekend dat dat we vandaag niet meer gaan rijden? Waarschijnlijk niet zegt Didier ik denk morgen ochtend.

Had ik dat geweten dan had ik Sander natuurlijk nooit naar Kimpese gestuurd! Gelukkig hebben we deze keer wel het geld een beetje verdeeld. In het dorp staat nog een auto die ook op de ferry stond. De auto van een kerk en hun gaan ook naar Kimpese. Ik vraag ze of ze langs het tankstation willen gaan en Sander willen zeggen dat ik vandaag niet meer ga komen en dat hij dus maar een hotel moet zoeken en moet gaan slapen. Morgen moet hij dan maar weer wachten bij het tankstation. De man van de kerk zegt geen probleem ze zullen het doorgeven. Iets geruster loop ik terug naar de vrachtauto en begin daar weer te wachten.

Ik durf de vrachtwagen niet echt te verlaten, mijn motor en al mijn spullen zitten erin en ja laten we eerlijk wezen, hoe goed kennen we Didier en Eric nu? Totaal niet natuurlijk. Ik durf dan ook niet naar een restaurantje te gaan en rustig te gaan zitten eten maar ik heb vandaag pas 1 sinasappel op, 4 koekjes en 1 kauwgom. Ik krijg een stoel aangeboden van de mensen van het huis waar we voor geparkeerd staan en ga zitten wachten en kijken naar de mensen. Wat later komen ook Didier en Eric terug van het rondje dorp en we maken nog een praatje. Om 20:30 besluit ik maar in de cabine te kruipen en een poging te doen om te slapen. Ik heb het koud en kan hun gesprekken meestal toch niet volgen. Slapen wil echter ook niet lukken.

Niet veel later kruipen ook Didier en Eric de cabine in, daar zit/liggen we dan met zijn 3-en. Eric achter het stuur, Didier in het midden en ik op de passagiersstoel. Voeten op het dashbord en al snel wordt ik omringt door gesnurk.

Sander's avond Ik vertrek bij daglicht maar al snel valt de schemer en wordt het donker. Ik ben blij dat we geinvesteerd hebben in goede xenon verlichting. Het offroad rijden in het donker valt dankzij de xenon reuze mee. De kleinste kuilen en rotsen werpen al een aardige schaduw. Jammer alleen dat het grootlicht niet xenon is.

Eenmaal in Kimpese aangekomen rijd ik naar het schijnbaar enige tankstation dat het dorp rijk is. Dat is uiteraard gesloten maar er zijn genoeg mensen die mij benzine best wel willen verkopen. Bedankt mensen maar ik wacht wel even af tot Marianne hier arriveert!

Eerst maar even wat warms eten. Twee brochettes zijn een welkome variatie op het dieet van koekjes, bananen en sinasappels van vandaag.

Eenmaal terug bij de motor begin ik het nodige bekijks te trekken. In eerste instantie gaat het wel leuk. Maar als men doorkrijgt dat mijn frans beperkt is moet daar de draak mee worden gestoken. Nee mensen dat getuigd weer van de nodige intelligentie. Ik spreek tenminste Nederlands, Engels, een beetje Duits en Frans. Jullie een of ander oeloeboeloetaaltje en Frans. Wie lacht hier nou het laatst?

Als een of andere pipo begint over toerist dit en dat, daarbij de nodige provocerende houdingen aanneemt en daarna nog eens iemand trots op zijn Frans is vind ik het gescheten. Ikstap op de motor en rijdt het dorp weer uit. Terug naar de kruising waar de offroad weg bij het asfalt komt. Daar is een busje met pech. Ik help even met duwen. De passagiers vinden het niet verstandig als ik daar alleen blijf. Ik luister er maar naar en rijdt terug naar het dorp waar de politie controle staat.

Bij de politie controle is het een stuk rustiger. Bovendien houden de agenten alle vrachtwagens tegen dus kan ik mooi in de gaten houden of die van Marianne er al is.

Het beroep politieagent heeft hier wel een iets andere invulling dan in Nederland. Namelijk alle auto's en vrachtwagens stoppen en je hand ophouden. Er zijn dan ook genoeg wagens die proberen door te rijden. De agenten hebben geen gezag of middelen om daar tegen op te treden.

Terwijl ik dit schouwspel gade sla kom ik in gesprek met Janick en John. Janick heeft een stalletje aan de overkant. John is 38 jaar, werkt in Angola op een boorplatform, 28 dagen op, 28 dagen af. Hij een een Yamaha 4 cilinder en in tegenstelling tot andere plaatsgenoten spreekt hij Engels. Dat de andere alleen Frans praten vind hij belachelijk, evenals en de werkwijze van de politie.

Even later komt een man vragen om cle 10. Die zit helaas op Marianne der motor, ik heb wel een dop 10. Bij gebrek aan beter proberen ze daar het remsysteem van de auto mee te fixen. Uiteindelijk gaat de auto weer verder, dus het zal ze wel gelukt zijn.

De rest van de nacht zit ik knikkebollend op een kuipstoeltje van de politie te wachten tot Marianne eindelijk eens komt opdagen.

Thursday, August 1, 2013

Ophoepelen

Nadandanga, Democratische Republiek Congo
Onze wekker heb ik gezet voor 6 uur. Echter is de batterij van mijn telefoon leeg dus die is vannacht uitgegaan. Geen man overboord want om 5 uur begon de haan reeds te kraaien. Wij zijn dan ook al voor 6 uur uit ons tentje gekropen en pakken de boel snel in. Voor 7 uur hebben we alles ingepakt en mijn motor weer het heuveltje op naar het gebouw van de douane gebracht. Van dat kleine stukje heuvel op zijn wij al kapot en weer hebben we medelijden met de mannen die mijn motor 3 km ver hebben moeten duwen. Honderd US dollar klinkt al lang zo veel niet meer.

We vragen de man van de douane waar de dorpspomp is. Die is er niet zegt hij. Hoe komen jullie dan aan water? Ze lopen 4 km berg af naar een ander dorp, daar halen ze water. Wij hoeven dat stuk niet te lopen, wij krijgen van iemand water in onze lege 6 liter fles. Die 6 liter doen we dan toch maar eerst even steripennen. Uiteraard trekt dat weer bekijks. Zitten de blanken liter voor liter water met een lamp te bewerken? De laatste liter laten we zo, die gaan we koken voor ons ontbijt. Brood hebben we namelijk ook nog nergens gezien en toen we er gisteren naar vroegen bij de boutique zei de man dat hij dat ook niet vaak had. We besluiten te ontbijten met een survivalfood pakket. Daar hebben we 3 van bij ons en tot nu toe nog niet gebruikt. Echter de tekst op de verpakking is volledig weggeschuurd. Ik weet nog dat we 2 pasta dingen en 1 ander iets bij ons hebben maar wat is nu wat? Na goed zoeken hebben we ontdekt wat de pasta is. Die willen we niet want dat hebben we gisteren al op. We nemen dus verpakking nummer 3. Terwijl we water aan het koken zijn we aan het dubben, wat zal het zijn? We denken nasi. Best lekker besluiten we, nasi voor het ontbijt.

Als het water kookt gaat het zakje in de pan. Officieel moet het andersom maar dit roert veel makkelijker. We laten het spul een beetje inkoken, het is inderdaad iets met rijst. Nasi dus. Als het klaar is zetten we de koffer tussen onze 2 stoelen die we gekregen hebben, pan erop, ieder een lepel en smakelijk eten. We nemen een paar happen en dan weet ik het zeker. Dit is geen nasi. We denken uiteindelijk dat het kip kerrie met rijst en ananas was. Maar goed als je dat na de verpakking op te hebben nog niet heel zeker weet dan zegt dat genoeg. Toch smaakt het prima het is alleen niet te definieren wat het geweest is. Onder het eten klinkt opeens weer het fluitsignaal. Sander en ik zijn al helemaal ingeburgerd. We leggen de lepels neer en staan op van onze stoel. Zwijgend wachten we tot de vlag boven is.

We ruimen het etensspul op, afwassen komt in Luozi wel. Daarna komt de immigratie chef onze paspoorten teruggeven. In ons paspoort staat nu een entree stempel met de datum van gisteren. Ik vraag in het dorpje of ik ergens geld kan wisselen. Dat kan zeggen ze, de wisselkoers is niet al te best maar ik kan onze resterende CFA omzetten naar francs. Dat doen we dan maar want geld hebben we toch nodig. Ik krijg alles in biljetten van 500 franc, dat is iets minder dan 50 euro cent. Als je dan bijna 50.000 CFA omwisseld (ongeveer 80 euro) heb je dus een aardige pakket francs. De geldwisselaar roept meteen zijn dochter erbij, wij gaan engels leren. Samen tellen we van 1 tot 25 in het engels. Een bundel met geld zijn namelijk 25 briefjes en dus 12.500 francs. Een redelijk onlogisch bedrag en een hersenkraker op de vroege ochtend. De man vertelt later dat hij wiskunde docent is, als ik zeg dat ik iets met wiskunde gestudeerd heb moet ik blijven zitten, hij trekt zijn geometrie boeken tevoorschijn en samen bladeren we erdoorheen. Hij vindt het erg mooi dat ik zo kan vertellen als ik een plaatje zie oh de cosinus, de tangens. Ik hoop toch stiekem wel dat wiskunde docent hier iets meer inhoudt dan enkel geometrie....

We halen de kaarten tevoorschijn en beginnen met kaarten. Het wordt 10 uur, 11 uur, 12 uur we krijgen weer honger. Ik vraag weer wat water en spoel toch maar onze pannen, borden en bestek af. Dan maar weer pasta maken. We maken ons laatste blikje tonijn open, het laatste blikje tomatensaus en maken weer spaghetti. Hierna hebben we nog 2 survival pakketen en 1 portie kale spaghetti slierten. We hebben al een rondje dorp gedaan en hier is eigenlijk niets te krijgen. Die vrachtwagen moet dus wel een beetje opschieten!

Na onze lunch doen we voor de afwisseling een rondje dobbelen. Als we ook daar klaar mee zijn komt er een jochie Sander zijn velg aanbieden. Sander gaat met de velg een rondje rennen tot grote hilariteit van de kinderen, want erg soepel gaat het niet.

Een jochie komt een tijdje later terug met een langere stok. Voor Sander heeft hij een langere stok gezocht omdat hij groter is, dan kan hij beter met de velg lopen. En daar gaat Sander dus voor de tweede keer. Mij wordt de velg niet aangeboden, met een band rennen schijnt iets voor jongens te zijn. Vind ik niet heel erg ik maak lekker van de gelegenheid gebruik om een filmpje te schieten van Sander. Die laat ik later aan hem zien en dan is het jammer dat we geen tweede camera hebben. Sander zit op zijn hurken tegen een gebouw en om hem heen ziet het zwart van de kinderkopjes die mee willen kijken.

Om 14 uur horen we een vrachtwagen aankomen, een tijdje later zien we hem het dorp inrijden. Het is een typisch afrikaanse vrachtwagen. Als je recht van voren de vrachtwagen bekijkt dan zie je alle 6 de banden, die dingen zijn zo scheef als wat en de achterkant zit bijna een halve meter naast de voorkant. De vrachtwagen ligt helemaal vol met sinasappels. Dat hoeft geen probleem te zijn, mijn motor kan er wel bij. Helaas komt hij echter uit Lukala en gaat hij naar Congo. De verkeerde kant op dus.

We durven het dorp niet al te ver te verlaten uit angst de vrachtwagen te missen. We lopen soms wel wat heen en weer en zoeken naar materiaal of een goede berg om de motor de vrachtwagen in te krijgen. Die lijken niet echt voorhanden hier. Maar ja de motor de vrachtwagen in, dat zien we wel als er een vrachtwagen is. Volgens de douane man komt de vrachtwagen bientot, binnenkort. Maar ja eerst zei hij 8 uur 's-ochtends.

Om 17:30 weten we genoeg, vandaag geen vrachtauto. We lopen weer met de motoren de heuvel af en zetten weer onder grote belangstelling onze tent op. De kinderen beginnen langzaam aan wel wat vervelender te worden. Geef mij je kaarten, geef me geld, geef me de rummicub, geef me eten. Wij zijn het moe en doen de tent dicht en doen net alsof we slapen. Als ze weg zijn (ze worden uiteindelijk weggestuurd door iemand omdat ze aan de tent beginnen te zitten) komen we de tent weer uit en lopen naar de bar. De wiskunde meneer komen we onderweg tegen en als hij hoort dat we naar de bar gaan loopt hij met ons mee. Sander en ik nemen plaats en bestellen een bier. Die wordt gebracht met 2 glazen, en nog een glas erbij zegt de wiskunde man voor mij. Nou meneer waarom denkt u dat we ons bier meteen met u gaan delen?

Na ons biertje gaan we terug naar de tent en gaan we slapen. Avondeten slaan we even over omdat we niet zo heel veel eten meer hebben. Ondertussen begrijpen we ook dat we gewoon zitten te wachten op de eerste vrachtwagen die naar Luozi gaat en dat ze hier geen idee hebben wanneer die komt.

 
Design by Wordpress Theme | Bloggerized by Free Blogger Templates | free samples without surveys