Sinterklaas

Dag 1 Gabarone, Botswana
We hebben heerlijk geslapen in het gastenhuisje. Maar omdat ik zoals altijd iets aan de vroege kant wakker ben ga ik op de patio zitten en computeren. Er is gisteren veel gebeurd dus het blog verhaal neemt veel tijd in beslag. Als ik dan ook eindelijk klaar ben is de rest ook wakker en opgestaan en ontbijten we met zijn allen.

Na het ontbijt laten we onze foto collectie zien en praten we wat over onze reis, de tijd vliegt al weer voorbij en voor we het weten moeten we de auto instappen om Hans op te halen. Die is bij een vriendje wezen slapen. Met zijn vijfen rijden we daarna naar Sanitas voor de lunch. Mieke is daar ook naar toe gekomen. We mogen kiezen wat we willen voor de lunch, Sander en ik nemen een van de dag specials. Het personeel van Sanitas was gisteren ook verantwoordelijk voor het eten maken en dat smaakte heerlijk, onze lunch is dan ook weer heerlijk klaargemaakt.

Als we onze lunch ophebben is het tijd om door te gaan, nu met zijn 6-en en 2 auto's, rijden we naar Sinterklaas. Die komt naar iemand z'n huis. Het wachten begint tot.....

Bij gebrek aan een paard komt Sinterklaas op de fiets. Zijn mijter heeft hij /zij verstandigerwijs maar afgezet. Botswana heeft een unieke Sinterklaas, het is een vrouw! Maar ook deze Sinterklaas is net zo vergeetachtig als sommige in Nederland. Ze heeft haar staf vergeten, waar is de staf nu? Alle kinderen moeten maar gaan zoeken. Voor de vinder is er een lading snoep. De kinderen vliegen alle kanten op en al een par seconden later is de staf van de Sint gevonden. Hannah is de gelukkige vinder en krijgt een hand vol snoepgoed.

De hele stoet gaat de tuin in, De kinderen nemen plaats op een kleed en de Sint op de zetel. Dan begint het spectakel. Hannah doet met haar vriendinnetje een rijmpje voor de Sint en dan worden alle kinderen een voor een naar de Sint geroepen voor een praatje.

Na ook de benodigde aantal liedjes en spelletjes is het dan eindelijk tijd voor de cadeautjes. Als alle kinderen hun cadeautje hebben is er natuurlijk weinig ook meer voor de goed heiligman. Dan nog maar even dag Sinterklaasje zingen en de Sint en zijn 3 pieten stappen weer op de fiets en step en verlaten de tuin, als afscheid krijgen alle kinderen nog een zak snoepgoed, met chocolade letter. Dag Sinterklaas tot volgend jaar!

De kinderen vermaken zich nog uitstekend, ook hier hebben de mensen weer een zwembad dus Hannah ligt er al snel met 2 vriendinnetjes in. De ouders vermaken zich ook uitstekend, er is pizza, pepernoten, chips, en genoeg drankjes. Rond een uur of 18 beginnen de mensen wel te vertrekken, wij moeten dus ook maar eens gaan. We rijden terug naar Katja haar huis waar we nog even doorgaan met sporten. Bij Sinterklaas waren we bezig met basketbal, Sander gaat met Hans thuis nog wat basketballen terwijl ik met Hannah ga tafelvoetballen. Na 2 rondjes verliezen met tafelvoetbal gaan Hannah en ik samen maar tegen Hans, ook dat gaat niet goed, Hannah besluit de keeper en verdediging van me over te nemen want mijn keeper slaapt de hele tijd, dan opeens wordt onze aanvalslinie waardeloos, sorry Hannah ik ben hier niet zo goed in! Hannah geeft op, dan maar eens kijken of Sander en ik samen kunnen winnen. Ook wij verliezen maar Sander zegt dat het door de kleur komt, wij spelen met blauw en die zijn gewoon slecht. We wisselen van tafelkant en dan eindelijk winnen we! Zie je Hans dat rode elftal is gewoon beter!

Om 20:30 moeten de kinderen naar bed, Hans is doodop omdat hij de nacht ervoor bij zijn vriendjes amper geslapen heeft. Wij computeren nog wat en dan volgen de ouders ook maar naar bed. Ook op ons heeft de Sint indruk gemaakt!

Read more / Nederlandse versie »

Buffels!

Van Centurion, Zuid Afrika naar Gabarone, Botswana
We gaan een weekendje op stap. Na ons ontbijt is het dan ook tijd om de spullen te pakken. De BMW koffers die we meenemen lijken groot maar dat blijkt schijn te zijn. Nog altijd zijn de koffers tot het nokje toe vol als we vertrekken en dan is het maar voor 3 dagen! Dat komt omdat de wand van die koffers al een paar cenitmeter dik is, er overal rare uitsparingen zitten (voor de uitlaat en knipperlichten) waardoor je ze niet lekker kan vullen en dan heeft Don ons ook nog even zijn gereedschapssetje meegegeven voor het geval dat. We pakken het setje uit de topkoffer, oef die is zwaar. Dan eens kijken wat erin zit: een halve liter water, 3 bandenplaksets, WD40, een spuitbus tyre repair, zwaar gereedschap en ga maar door. In totaal weegt het pakket zo een 5 kilo en neemt de halve topkoffer in beslag. Het water gooien we eruit, de rest nemen we maar netjes mee.

Om 9:30 zijn we klaar voor vertrek. We stappen beide op de BMW en daar gaan we. We rijden de kortste route naar Gabarone, de navigatie stuurt ons langs een dam.

Het water in deze dam schijnt zo vervuild te zijn dat ze het niet meer mogelijk is er drinkwater van te maken, er zit zoveel alg in dat het water helemaal groen ziet.

Sander geeft altijd hoog op over het zadel van de BMW's. Iedere keer als we dan ook iemand staand tegenkomen op de motor op asfalt vragen we ons af waarom ze dat doen, een pijnlijke kont kunnen ze toch niet hebben? Onderweg beginnen we het te begrijpen, op een 1200GS kun je wel degelijk een zere kont krijgen! We weten gewoon niet meer hoe we moeten zitten! We schuiven over het zadel, Sander gaat soms staan, het is weer ouderwets doorzetten.

We lunchen onder een boom voor het bord einde asfalt. Wat is dit nu, gaan we gravel doen? Hebben we daar wel zin in met de BMW? Sander kijkt nog eens in de navigatie maar die vindt dat dit asfalt is. Vandaar dat hij deze route nam. Na de lunch stappen we dan maar weer op de motor en gaan het gravel op. Vanaf het begin af aan zijn ze erg kwistig geweest met redelijk grote stenen, vooral in de bochten moet je dus goed opletten dat je er niet een verkeerd raakt. Toch is de weg niet al te slecht en al snel hebben we weer een vaartje van 80 over gravel. Dan komt er opeens een poel zacht zand. We zwieren ons een weg erdoorheen, beide hebben we het nu een paar graadjes warmer. Dit gaat toch niet veel vaker nog gebeuren he? Als we iets niet willen is het met deze motor onderuit gaan!

Het gravel gaat verder, tot we bij de poort van een national park komen. Meneer gaat dit pad naar Botswana? Ja zegt de man maar hier in een national park en jullie mogen er dus niet doorheen. Hij wijst ons de omweg die we moeten nemen. Er zit niets anders om, Sander keert en we nemen de zijweg.

Onderweg loopt iemand zijn koeien uit te laten.

De mannen doen echt totaal geen moeite om de koeien een kant van de weg op te drijven, we moeten er dus midden tussendoor. Een paar koeien vinden het geluid van de BMW helemaal niets en schieten voor de motor van links naar rechts de weg over. Hun kleine kalfjes rennen mee. Sander moet dus regelmatig een nogal abrupte stop maken als een koe zichzelf weer eens de bocht om hoekt. Uiteindelijk komen we door de kudde en kunnen weer vaart maken.

De volgende stop zijn de buffels. Ze staan redelijk dicht langs het hek.

Helaas als wij stoppen en een foto genomen hebben gaan ze opeens allemaal achter bomen staan. Terwijl wij de Olympus tevoorschijn halen verstoppen de buffels zich. Het wordt dus zoeken naar een geschikte plek om de beesten nog op de foto te zetten. Bij het foto's maken leun ik tegen het hek. Pas op zegt Sander schrikdraad, maar ik heb het hek ondertussen al een paar keer aangeraakt zonder iets te merken. Ik zie weer een gaatje vanuit waar de buffel zichtbaar is, mik de camera, en klats krijg nu wel degelijk een klap van dat hek! Sander kan er wel om lachen, ik zei het toch? Ach ik ook wel, schrikdraad is natuurlijk niet echt pijnlijk het geeft enkel een vervelende schok.

Als we bij het asfalt komen is het nog maar een klein stukje naar Botswana. We zoeven naar de grens parkeren de motor, pakken onze papieren en gaan het hok in. Ons noodpaspoort wordt soepel gestempeld voor Afrika uit. Bij de politie willen ze ons kenteken weten, ik geef het kopie van de motorpapieren wat we bij ons hebben maar dan constateren Sander en ik tot onze schrik dat die niet van deze motor zijn! Ik zeg tegen de agent dat hier het kenteken niet opstaat, loop naar buiten onthoud het kenteken en vertel de agent het kenteken. Ondertussen is er zoveel tijd verstreken dat de agent gelukkig niet meer schijnt te denken aan onze verkeerde motorpapieren. We mogen Zuid-Afrika uit. Snel haal ik het kopie van de motorpapieren uit de stapel papieren die Don ons heeft meegegeven voor de grens. Dan maar proberen zonder motorpapieren Botswana in te komen. We stoppen bij Botswana en gaan weer eerst ons paspoort stempelen. Dat gaat lang zo soepel niet, de vrouw heeft nog nooit een noodpaspoort gezien, ze roept de baas erbij en ook die moet eerst ons paspoort bestuderen. Ik vertel dat onze paspoorten gestolen zijn en dat we wachten op onze nieuwe. Na lang wachten krijgen we eindelijk onze stempel, we zijn Botswana in. Nu enkel nog de road fund, permit en verzekering. Die mannen vragen niet eens om iets te zien. Ze kopieren het kenteken van een briefje wat ik van de immigratie heb meegekrgen (en ook die vroegen niets van de motor), betaal het vereiste bedrag en krijg een bewijs van betaling. We zijn Botswana in.

We moeten nu nog een klein stukje verder naar Sanitas, het bedrijf van Kent zijn familie. Daar viert Hannah vanmiddag haar verjaardagsfeestje. Samen met 8 vriendinnen heeft ze een tropisch eiland feest, een luchtkasteel, een zwembad, een dikke grasmat en wat muziek en de meiden vermaken zich uitstekend. De tafel staat bezaaid met pizza, snoep en chips. Wij mogen ook wel het zwembad in duiken, maar we besluiten het water maar aan de meiden over te laten. Het moment van de taart breekt aan.

Ze hebben een mooie chocoladetaart gemaakt versiert met snoepgoed. Het duurt even om alle kaarsen aan de steken (iedere letter van happy birthday is een kleine kaars) maar dan mogen we zingen en blaast Hannah de kaarsen uit. Iedereen krijgt een stuk chocolade taart. Daarna liggen de meiden zo weer in het zwembad. Nu de verkoelende duik worden de cadeautjes uitgepakt en dan worden de meisjes een voor een opgehaald.

Wij schuiven door van het ene feest naar het volgende, het is vandaag het kerstfeest voor het personeel van Sanitas. Sander en ik mogen aan de slag, wij gaan de bediening in. Sander staat met Kent achter de bar, ik met Matthias, Ann en de moeder van Kent en Matthias achter het buffet.

Sander deelt alcohol uit en ik rijst of pap (een dikke kleverige brei van maismeel). Vooral die laatste is hard werken, het lijkt wel klei maar de mensen zijn er gek op. Als we iedereen 1, 2 of zelfs 3 keer bediend hebben nemen we zelf wat. Nu moet ik toch ontdekken wat er zo bijzonder is aan de pap. Ik proef wat maar weet het nog steeds niet, een stuk klei. De kip en de worst zijn wel fenominaal. We eten met smaak maar moeten dan al snel weer aan de slag. Ik verhuis nu naar de bar zodat Kent ook een beetje mee kan feesten. De mensen kunnen erg snel drinken, ik heb het blikje nog niet uitgedeeld of ze staan weer in de rij. Iedere paar seconden mogen we onze hand in een bak ijswater stoppen. Al snel voelen we niets meer. Rond een uur of 8 zijn de frisdranken bijna op. Omdat Hannah naar bed moet verlaten wij de bar, nemen afscheid van het personeel en rijden mee met Katja naar huis.

Als we ons nieuwe slaapplek bewonderd hebben en Hannah in bed ligt kletsen we nog een tijdje met Katja en later ook met Kent als hij thuiskomt van het feestje. Om 23:30 zeggen ook wij goedennacht en verdwijnen richting ons boomhuis.

Read more / Nederlandse versie »

Waarom leren we het niet?

Dag 4 Centurion, Zuid Afrika
Als we vandaag wakker worden is het niet zoals normaal mooi blauw maar is het bewolkt en grauw. Eerst dan even wat computeren, op facebook lees ik dat Diederik (een Belgische reiziger die we in Afrika ontmoet hebben), 2 belgen op Transalpjes in Nepal is tegengekomen die ons kennen. En guess what? De alpjes van hun zijn ook stuk!

Na ons ontbijt halen we onze motorjas tevoorschijn die gooien we samen met de kappen en tank van Sander zijn motor in het busje en samen met Don vertrekken we naar Christo.

Christo vertelt ons dat de caborateur flink vuil was, 1 sproeier zat helemaal verstopt maar hij denkt dat de kans dat het vuil verder het blok in is gegaan nihil is. Daarnaast heeft hij de kleppen gesteld, die waren allemaal te klein. We moeten echt vaker kleppen stellen, iedere 12.000 km. Op welke waarde hij ze nu heeft afsgesteld wordt ons helaas maar niet duidelijk. Hij zegt according to spec, sommige motoren hebben een bandbreedte maar deze heb ik volgens spec gedaan. Als wij hem erop wijzen dat er ook een bandbreedte voor onze motor geldt zegt hij in het midden. Ik krijg de neiging dat ding thuis weer uit elkaar te halen en te kijken waar het nu op staat. Hij laat de motor nog even wassen en dan mogen wij hem hebben. Sander ziet nog wat kleine dingen, klemmen die nu anders vastzitten als voorheen, ons gevoel wordt er niet warmer van.

Na de poetsbeurt gaan we aan de slag. Tank erop, knipperlichten terug, zijkappen erop. Dan wil ik het zadel pakken, maar waar is het zadel? Ik vraag aan Sander of hij het gezien heeft. Dat heeft hij niet. Heb je het in het busje gelegd? Ehhh nee zegt Sander ik heb geen zadel gezien. Briljant staan wij hier dus bij een motor, Don is al vertrokken en we hebben geen zadel.

Ik bel Don om te vragen achter in het busje te kijken. Geen zadel zegt hij, maar geen nood hij is nog ergens in Pretoria, hij rijdt even langs huis en haalt het zadel op. Super service uiteraard maar best dom dat we het zadel vergeten zijn.

Ondertussen heeft Sander het nieuwe benzinefilter geinstalleerd op de motor. Hopelijk doet deze het beter. Christo zegt dat onze problemen door vervuilde benzine komt. Ook iets wat wij een beetje vreemd vinden. De benzine speelt vast en zeker een rol maar dan zouden toch zeker beide motoren even veel problemen moeten hebben? En mijne is er toch echt duidelijk slechter aan toe als die van Sander. Ook heeft Christo nog een compressietest gedaan, beide cilinders 7. En dat terwijl we hier 10 gemeten hebben. Is Don zijn meter zo optimistisch? Ik krijg ondertussen vooral veel prutswerk klaar, de tank die maar op 1 manier op de motor kan heb ik gepresteerd er scheef op te krijgen. Knipperlichten verkeerd om aangesloten (doet er niet heel veel toe maar toch). En als ik te hard vloek omdat ik een schroef niet los krijg kom ik opeens tot de conclusie dat ik de verkeerde schroef probeer los te draaien. Verder haal ik nog de moeren van het zadel los terwijl ik kappen wil vastzetten enz etc. Niet bepaald mijn klusdag dus.

Als Don het zadel gebracht heeft verlaten we Christo en rijden we eerst naar de printshop. We bestellen nieuwe visitekaartjes. Daarna gaan we naar de Midas om een nieuwe benzineslang te kopen. Mocht de filter problemen geven dan moet die namelijk er weer tussenuit. De volgende halte is de Honda, daar halen we 2 nieuwe pinnen op voor de achterrem. Ons todo lijstje gaat best rap zo. Volgende stop is de supermarkt. We doen boodschappen en lopen bij de kapper naar binnen. De ene kapper blijkt enkel mannen te knippen. De vrouwen kapper een stukje verder is echter belachelijk duur. Dan maar geen nieuw kapsel. Onze magen zijn ook leeg en er zit een indier in het centrum. We besluiten een tandori schotel voor 2 te nemen. De schotel is heerlijk maar veel te klein. We krijgen 2 kleine lams kebabjes, een groente iets, een chili bal en 2 soorten gemarineerde kip. Het voelt aan als een voorafje, hopelijk blijven onze magen tevreden tot aan het avondeten?

Terug thuis besluiten we Marcus te bellen, we vragen of hij ook een kijkoperatie op Sander zijn motor kan doen, het lijkt ons sterk als zijn caborateur zo vuil is dat er niets verder is gekomen. Omdat Marcus een ruimtegebrek heeft spreken we af de motor zolang bij Don te laten staan. Wellicht kunnen we maandag met de alp langskomen voor de kijkoperatie. Marcus geeft verder aan weinig tijd op dit moment te hebben. Begrijpbaar maar met de grote vakantie voor de deur (vanaf 15 december ligt hier alles een maand stil) is dat geen goed nieuws.

Het grauw en grijs wordt langzaam zwart, het begint te onweren. Naar buiten is dus geen optie. We gaan maar alternatieven bekijken voor onze motor issues. Een ander alternatief wat we hebben is terug naar Nederland gaan, de alpjes verkopen en iets anders kopen. Wat het andere is is al snel besloten, een BMW R100GS al dan niet Paris Dakar. We besluiten Mat van de BMW Boxer Toko te vragen wat onze mogelijkheden zijn. Uiteraard gaat deze optie ons veel geld kosten, daarnaast moeten de motoren dan ook terugverscheept worden naar Nederland. Maar als we erna minder vaak problemen hebben en als Sander dan wel de moed kan vinden kleppen te stellen zal dat ook weer wat fun in de reis terugbrengen. Het kleppenstellen van een transalp is namelijk een vreselijke klus. Het verpest Sander zijn humeur ongeveer 2 weken lang. Eerst 1 week en 6 dagen omdat hij er tegenop ziet en dan nog een dag vloeken om die dingen daadwerkelijk gesteld te krijgen. Ik zag vandaag op de rekening van Chriso dat hij ook 3 uur gefactureerd heeft voor kleppenstellen, dus Sander doet het met zijn 4 uur lang zo slecht nog niet.

Het weer is ons wel gunstig gezind. Rond etenstijd wordt het droog. Don heeft ons al verteld dat Marlies vandaag iets op haar werk heeft en dat we dus voor ons zelf moeten zorgen. Het is donderdag, we spelen met de gedachte om bottemless ribs and wings te eten maar besluiten uiteindelijk dat we iets op loopafstand willen. We lopen dan maar naar een centrumpje waar van alles zit. Eerst denken we naar Wimpies te gaan maar dan zien we de Barcelos. Daar hebben ze een family mail, 2 kipburgers, een hele kip, een grote friet en 2 milkshakes. En daar gaan we dus weer de fout in. We bestellen de meal. De milkshakes zijn super, ik heb een chocolade en Sander banaan. Beetje jammer dat ze voor het eten komen, erna zou lekkerder zijn. We slurpen eerst de milkshake op beginnen dan aan de kipburger, dan de friet (gelukkig niet al te groot) en dan heb je dus eigenlijk al genoeg op en dan moet je nog een hele kip.

Op de terugweg heeft Sander weer het gevoel dat zijn darmen zijn longen zijn lijf uit persen. Bij mij gaat het het eerste uur beter, daarna ploft de kip als een baksteen op mijn maag. Voor onze gezondheid zal het toch echt beter zijn als we Zuid-Afrika verlaten....

Read more / Nederlandse versie »

Een nieuwe garage

Dag 3 Centurion, Zuid Afrika
Dankzij een misverstandje ruimen Sander en ik wel een keer al onze troep op. Wij dachten vandaag te verhuizen naar een ander Wilddog forum lid maar nu Sander en ik besloten hebben vrijdag naar Botswana te gaan om zijn nicht op te zoeken kunnen we tot vrijdag ochtend bij Don blijven (we moesten vrijdag middag voor een weekje weg omdat zijn schoonzus komt logeren). Opgeruimd is het nu wel, de koffers staan in een van de garages en de spullen die we mee willen nemen zitten in de BMW koffers. Wij gaan namelijk naar Botswana met de BMW 1200GS van Don. Als we willen kunnen we ook 2 motoren meenemen maar Sander en ik vinden 1 wel genoeg, het is toch maar 300 km van hier.

Als we ontdekken dat we dan tot vrijdag hier blijven gaan we ons niet verder kwaad maken op alles in de koffers krijgen (de BMW koffers zijn klein) maar gaan we op stap. We kleden ons om en stappen op de 1200 en gaan naar Johannesburg. Sander moet weer even wennen aan een boxer motor maar al snel zoeven we over de weg.

Bij Feltra aangekomen worden we warm ontvangen door Rainer. Eerst een kop koffie, vervolgens even kletsen over waar we vandaag komen. Hij wil de alpjes zien, helaas moeten we Rainer teleurstellen, beide alpjes zijn stuk we zijn hier op een BMW. Rainer zelf is ook fanatiek motorrijder, hij vertelt van zijn proefreis naar Malawi, Zimbabwe en Zambia dit jaar. Het is een voorbereiding op de grote reis van 3 maanden door Europa. Rainer komt uit Duitsland, vanuit daar willen ze 3 maanden lang door Europa reizen. We moeten ook even mee naar buiten komen, hij laat zijn collectie zien. In de lobby staat een BMW R50 uit 1953.

Voor de deur staat zijn 1200 GSA, die hadden we al gezien, in een scheepscontainer om de hoek staat nog een 1150 GSA en R80 en een Honda cross motor. Daarna moeten we mee de loods in, daar staat nog een 1150 GSA.

Als we terug in het kantoor zijn noteert Rainer wat gegevens en dan gaan we weer op stap. Hij neemt ons mee naar de workshop waar zijn andere R80 staat. Veertig minuten later zijn we bij de workshop, deze wordt gevoerd door Marcus vanuit 2 garages. Twee R80's staan op de werktafels, daarnaast staan er nog een aantal motoren buiten. We leggen Marcus het probleem uit van mijn motor.

Gebasseerd op wat we vertellen denkt Marcus aan 2 dingen, ook hij denkt aan de kleppenzittingen of aan de zuigerringen. Hij zegt dat hij een borescope kan regelen, daarmee kan hij een soort kijkoperatie doen in mijn motor om de juiste diagnose te stellen. Dat vinden we goed klinken, we spreken af naar huis te gaan en de motor te gaan halen.

Terug thuis lunchen we eerst maar even, Don is er toch niet. Als Don terug is laden we mijn motor op de trailer en gaan we weer naar Marcus. Ik geef een demo motor starten, de motor wil weer niet aanslaan maar dat geeft niet, Marcus heeft genoeg gehoord. Hij zegt dat hij hoopt zaterdag tijd te hebben voor de kijkoperatie. Daarop spreken we dan af maandag langs te komen omdat wij dit weekend in Botswana zijn.

Christo heeft ondertussen ook met Don gesproken, Sander zijn motor ziet eruit alsof hij sinds Europa niet meer geserviced is. Afhankelijk van hoe je een service beurt omschrijft heeft hij groot gelijk, ze kennen in westelijk Afrika onze motoren niet, laat staan dat ze weten hoe ze die dingen moeten onderhouden. De carborateur zat vol troep, een van sproeiers was helemaal dicht geslipt. Daarnaast was de kleppenspeling helemaal mis. Hoe mis nu mis is en waarop Christo ze nu heeft afgesteld weten we nog niet. Bij het ophalen van de motor zullen we dat eens vragen.

Zonder motor komen we weer thuis aan, even gezellig bijkletsen met de ouders en dan staat het eten op ons te wachten, vandaag krijgen we kipburgers. Met volle magen doen we nog even bijkletsen met de andere ouders. Iedereen is nu weer helemaal up-to-date. Morgen gaan we nog even wat kleine dingen regelen (we hebben ontdekt dat we onze pot met as vet ergens zijn kwijtgeraakt) en alles inpakken en dan zijn we helemaal klaar voor botswana!

Read more / Nederlandse versie »

Nieuwe topkofferplaat

Dag 2 Centurion, Zuid Afrika
Na het ontbijt gaan we verder met mijn motor. Nog een paar kleine dingetjes moeten we doen. Ten eerste de bougies terugzetten. Die hebben een nachtje staan weken in een of andere zuur oplossing en zijn nu weer brandschoon. Als de bougies erin zitten doen we het olie level controleren. Het olielevel stelt ons voor nieuwe dillema's. De peilstok geeft aan dat ik nog maar op de helft tussen min en max zit met olie. En dat terwijl in Somerset West het olielevel nog helemaal goed was. Mijn motor heeft nog nooit olie verbruikt.... Tot nu dus. Er is iets goed mis met mijn motor.

Er zit maar 1 ding op, mijn motor moet ook naar een echte garage en daar moeten ze maar de diagnose stellen wat er mis is. We weten 2 mogelijke oorzaken, versleten klepzittingen, dan ben je goed de Sjaak, of versleten zuigerveren, en dan ben je helemaal de Sjaak. Links om of rechtsom, het motorblok moet uit elkaar.

We gaan eerst even in de negeer modus en gaan wat andere spullen kopen voor de motor en de tent. Bij Honda bestellen we 2 nieuwe pinnen voor in de achterrem, de mijne is namelijk krom en dan hebben we meteen 1 reserve of voor Sander zijn motor. Bij een ijzerzaak kopen we een nieuwe P-klem voor Sander zijn motor, die is met zijn glijpartij op de snelweg stuk gegaan, en 6 nieuwe schroefjes om het luchtfilter mee vast te zetten. Daarnaast kopen we nog wat siliconen voor de tent, de nieuwe ritsen die in de tent zijn genaaid zorgen ervoor dat er water door de stiksels komt. Nu we dan toch bezig zijn stoppen we ook meteen bij 2 print bedrijven om offertes op te vragen voor nieuwe visite kaartjes.

Terug thuis is het alweer lunchtijd. We werken een boterham weg en gaan dan aan de slag met het redesignen van onze visitekaartjes. Telefoonnummer gaat eraf die is toch zo veranderlijk als wat en onze facebook pagina voegen we toe.

Don belt in de tussentijd met Christo, die heeft nog niet naar Sander zijn motor gekeken. Tot zover dus geen update over zijn motor. Als wij klaar zijn met het visitekaartje heeft Don net een telefoontje gekregen dat onze topkofferplaat klaar is. We springen allemaal weer in de auto en gaan op stap.

Het metaalbedrijf blijkt enorm te zijn, dat hier een eenmalige productie zo snel uit is komen rollen vinden wij hoogst opvallend, dat ze het terug kunnen vinden is echter net zo knap want wat een chaos heerst hier! Met onze nieuwe plaat (kost wel 50 Rand, zo'n 4 euro) stappen we weer in de auto. We gaan door want Don moet ook nog wat werk doen. We maken een ritje naar een ander metaalbedrijf waar ze voor Don een bak gemaakt hebben. Met die bak rijden we door naar een krokodillenfarm, daar is Don bezig met het aanleggen van een nieuwe waterpomp. De bak wordt geinstalleerd en dan kunnen we weer door.

De volgende stop is een of ander restaurantje wat bekend staat om zijn russians met chips.

Don en ik nemen de russian met chips en Sander gaat voor een burger met chips. Het eten is inderdaad erg goed! Aangesterkt kunnen we weer verder terug naar huis. De duisternis valt en het begint te regenen. De weg terug naar huis duurt best lang. En met de regen erbij is het niet de mooiste rit, hoewel het onweer soms wel spectaculair is.

Thuis wacht er ons nog een portie hotdogs als avondeten. Als we allemaal nog wat gegeten hebben is het tijd voor een biertje en dan maar slapen gaan.

Read more / Nederlandse versie »

Mijn motor is ook niet zo best

Dag 1 Centurion, Zuid Afrika
Midden in de nacht wordt Sander wakker. Er zitten hier muggen. Plok licht aan en Sander gaat op muggen jacht. Na 3 muggen naar de eeuwige slaap te hebben geholpen kunnen wij ook weer doorslapen.

Na het ontbijt zetten we Sander zijn motor op de trailer van Don en gaan we op stap naar een garage. Daar zeggen ze ons toe dat ze morgen aan de motor zullen werken en ons zullen bellen als hij uit elkaar ligt. We gaan verder naar een laser cutter waar ze onze topkofferplaat moeten uitsnijden. Dat bedrijf is iets minder meewerkend. Ze willen enkel DFX formaat en kunnen niets met de autocad tekening die Don heeft gemaakt.

Terug thuis beginnen Sander en ik aan mijn motor te sleutelen. Stap 1 de compressietest. In Kinshasa was die al niet best met 10 voor en 8 achter. Nu is het helemaal dramatisch, 7 voor en 5 achter. Als mijn motor zo door gaat haal ik Egypte niet eens meer. Nu dacht ik de laatste tijd al wel te merken dat hij niet echt meer hard wil optrekken maar ja, ik ben ook niet echt een racer dus ik nam aan dat het aan mij lag.

De compressie kan worden beinvloed door de klepspeling. Laten we die dus maar controleren. Ook de kleppen stellen ons voor een raadsel. Kleppenspeling, hebben we geleerd, wordt altijd kleiner. Nou niet op Marianne haar motor hoor! De inlaat kleppenspeling is nu te klein, maar de uitlaat is te groot! En dat bij beide cilinders! We staan voor raadsels.

Sander begint aan de vreselijke taak, kleppenstellen. Veel gevloek, nog meer gevloek, een aantal depressieve momenten en uiteindelijk 3 uur later zijn de kleppen gesteld. Dat was 1 motor, misschien moet Chris die andere maar doen? Tijdens het kleppenstellen ging ook nog eens onze tork ratel stuk, voor het eerst in onze wereldreis carriere sloopt Sander iets en weet ik het te maken! Maar goed we vragen ons wel af, hoe lang blijft ons rateltje werken?

Na het kleppenstellen nog eens de compressie meten, weer 5 en 7. Bedroevend dus.

Ondertussen is Don ook druk voor ons bezig. Hij is quotes aan het opvragen om onze motoren naar Beunos Aires te verschepen. Daarnaast heeft hij nog een laser cutter om een offerte gevraagd. Nu hebben we 2 offertes binnen een van 456 rand en een van 50 rand. De eerste heeft namelijk een minimum van 400 rand en die telt de 56 rand gewoon op bij de 400 minimum en dus moet je 456 betalen. We gaan dus maar voor de tweede.

Na het kleppenstellen maken we de remmen nog eens grondig schoon en dan is het toch wel welletjes voor vandaag. We willen nog even snel boodschappen doen maar het regent, dan maar eerst computeren. Als het droog is en we willen gaan lopen maakt Don ons duidelijk dat lopen not done is hier. Hier zijn de sleutels van zijn bakkie, en als we niet willen autorijden nemen we de BMW 1200, de 800 of de 650 dakar maar. Hij kan ons ook wel even rijden anders? We nemen dan maar het bakkie en gaan op pad.

Sander laat het rijden aan mij over, een stuur aan de rechterkant van de auto dat kan niet goed gaan. Nu heb ik in Jamaica ook al rechtszijdige autos gereden dus dat moet goedkomen. Wat mij alleen een beetje dwarszit is het feit dat ik dus al ruim 8,5 maanden geen auto heb gereden. We stappen in en ontdekken dat de auto geen stuurbekrachtiging heeft en man wat is die koppeling zwaar!

Met gierende motor rijden we achteruit de oprit af. De halve weg naar de supermarkt leggen we af in de 1, gelukkig rijdt het bakkie prima 50 in de 1. Bij de spar aangekomen krijgen we een parkeervak aangewezen en parkeren we. Eerst de liquor store maar. Als we daar klaar zijn ziet Sander dat ik de lichten van het bakkie niet uit het gedaan. Als ik die wil uitdoen kom ik de auto niet in, blijken er 2 auto sleutels aan de bos te zitten. Met de andere kom ik de auto in en kan ik de lichten uitdoen.

Na ons rondje supermarkt moeten we dus weer terug. Zal de auto nog starten? Ik worstel met de portier, krijg hem uiteindelijk weer open, ik open Sander zijn portier, we stappen in. Sleutel in contact en draaien maar. Geen beweging in de sleutel en geen motor die aanslaat. Na 2 minuten pogen ontdekken we dat de ene autosleutel aan de bos voor het portier is, en de andere om de motor te starten! Jahoor we zijn in Africa. Nu de motor loopt komt de volgende taak, in de achteruit, vak uit, en wegrijden. Met redelijk fatsoen (dus geen gierende motor) lukt ons dat. Terug naar huis halen we zelfs de derde versnelling! Het bakkie parkeer ik wel maar midden op de oprit, inparkeren dat mag Don doen.

Ondertussen zit het hele gezin op ons te wachten, het is etenstijd. We leggen uit dat we enige onenigheid met het bakkie hadden en ze kunnen er wel om lachen. Twee sleutels dat waren ze vergeten uit te leggen. En Don zijn vrouw zegt ook dat je een soort van hero moet zijn om met het bakkie te kunnen rijden. Zelf rijdt ze een nieuwe mercedes en die heeft uiteraard stuurbekrachtiging, soepele koppeling etc.

Als avondeten krijgen we een curry. Wat een service toch dat er ook voor ons gekookt wordt! Het smaakt prima en eten dan ook maar 2 borden. Hopelijk vinden ze ons geen veelvraten. Na het eten laten we Don onze foto's zien van de reis. Een avondje verhalen uitwisselen volgt.

Read more / Nederlandse versie »

Eindelijk... DoRego's

Van Oranjeville, Zuid Afrika naar Centurion, Zuid Afrika
Gisteravond hebben we contact opgenomen met Don. Die zijn we bij Bikegear tegen gekomen en hij zei als er iets is, neem contact op. Eindresultaat? Wij gaan vandaag naar hem toe en mogen daar logeren en zijn garage gebruiken om aan de motoren te sleutelen. Ook heeft Don ons verteld dat er een museum is voor motoren onderweg naar hem toe. Die moeten we dus ook even bekijken.

Als we 's-ochtends wakker worden moeten we opschieten met inpakken. Grijze lucht komt eraan en in de verte rommelt het. We zijn snel genoeg en hebben net plaats genomen onder een afdakje met de motoren al volledig bepakt als het begint te regenen. Terwijl wij zitten te ontbijten regent het, maar zodra wij klaar zijn met eten is de regen ook klaar. Prima timing dus!

We rijden eerst naar Deneysville naar het historisch museum. We zijn absoluut niet de enige, de parkeerplaats staat vol met motoren. We lopen naar binnen en doen een rondje museum.

We missen wel de BMW's hier. Alles is Suzuki, Honda, Yamaha en nog een paar vreemde eenden (wie wist dat Citroen een motor heeft gemaakt??). Misschien zijn er geen BMW's omdat die nog altijd rijden? Hoewel volgens de borden sommige van de motoren hier ook nog gebruikt worden voornamelijk voor oldtimer races.

Na ons rondje museum gaan we verder. We zetten koers richting Heidelberg. Dan hoeven we erna niet door Johannesburg en bijkomend voordeel, daar zit een DoRego's en het is family times.

We hebben de keus uit vis of kip. We kiezen voor kip maar zijn bang dat een family menu niet genoeg is. We bestellen er ook maar een griekse salade erbij (ook voor de veggies uiteraard). Als we opgediend krijgen schrikken we toch wel. Een mega bord met friet, een bord met 6 stukken kip, een liter cola, 4 broodjes en een bord met sla. Als ik mijn deel van de frieten op heb heb ik eigenlijk al genoeg maar dan moet je dus nog 3 stukken kip en sla! We hebben de portie ruim onderschat en eindigen dus allebei met buikpijn, 4 broodjes in een zak en nog een halve liter cola.

De route richting Centurion wordt vervolgd. Sander heeft als via punt Benoni ingetikt. Pas als we midden in deze afschuwelijke stad staan zegt hij, ohh stadscentrum gekozen. We zien heel Benoni, and it ain't pretty!

Rond 14:30 komen we aan in Centurion. Don ziet ons aankomen en opent het hek. Kom binnen, zet je spullen hier in deze kamer, kleed je om en laten we beginnen. We maken kennis met zijn vrouw en zoon en zien een volledige motorcollectie. Er staan hier 3 BMW's een Yamaha en een Honda. Een vierde BMW (een 1150) heeft hij een tijdje terug weggedaan. Hij werkt in de chloor business iets met grote zwembaden onderhouden. Maar heeft dus zelf 3 motoren, zijn dochter 1 en zijn zoon 1. Daarnaast tellen we een 4 tal auto's. Alle voertuigen onderhoudt hij zelf en als hij iets niet weet, hij kent ook genoeg mensen om ons te helpen.

We beginnen met de schoonmaak van de motoren.

Als ze weer glimmen wordt de compressie van Sander zijn motor gemeten, 10 om 10, niet heel goed maar ook niet dramatisch slecht. Een plan van aanpak moet bedacht worden voor wat het probleem is. Don stelt voor morgen naar Chris te gaan, iemand met een garage die wel weet hoe Sander zijn motor weer tiptop te krijgen.

Terwijl Sander en ik het internet op gaan, onze site bijwerken, mails versturen e.d. Buigt Don zich over mijn topkofferplaat. Ik krijg een nieuwe plaat omdat de SW-motech plaat nu voor de derde keer gebroken is. Mijn nieuwe plaat komt meteen dichter bij het zadel en de topkoffer verschuift wat meer richting mij, dat in combinatie met dikker staal zou ervoor moeten zorgen dat het breken van de plaat nu eindelijk verleden tijd is.

Read more / Nederlandse versie »