Visum binnen!!

Dag 5 Accra, Ghana
Zullen we vandaag dan ons visum voor Nigeria krijgen?

De hele ochtend zijn we bezig met het aanpassen van onze planning, Angola uit de planning, Democratische Republiek Congo en Zambia erin. We werken ook meteen de route verder uit met ongeveer de beoogde stopplekken.

Na de lunch vertrekken we eerst nog een keer naar de ambassade van Zambia. Sander dacht onthouden te hebben dat een visum aanvraag binnen een dag kan en ik dacht de volgende dag ophalen dus we willen even kijken wie er gelijk heeft. Geen van beide dus, 4 werkdagen later ophalen, maandag of woensdag inleveren en dan donderdag of dinsdag ophalen. Je kan ook een visum aan de grens kopen, dat zal vast geen 4 werkdagen duren dus wij kiezen daar voor.

We rijden door naar de ambassade van Nigeria. Verbazingwekkend snel krijgen we onze paspoorten met daarin, ja hoor het is gelukt, het visum voor Nigeria!!! Ik heb wel nog even een schrikmomentje. Het betalingsbewijs zit in het paspoort en als ik mijn paspoort open sla op die pagina zie ik een grote stempel, ambassade van Benin visum en een stempel er doorheen annulee. Je gaat me toch niet vertellen dat als je Nigeria aanvraagt dat je Benin gecanceld wordt?? Maar nee hoor enkel toeval dat daar het blaadje zat. Mijn Benin visum hebben ze namelijk op zijn kop in mijn paspoort gezet en blijkbaar is dat een ongeldig visum, dus krijg je een annulee stempel erdoorheen en wordt er op een andere pagina het visum nog eens gestempeld, en deze keer goed om. Ben ik blij dat we een extra dik paspoort hebben, we kijken niet op een paginaatje.

Terwijl we buiten voor de deur van de ambassade ons visum aan het bewonderen zijn worden we aangesproken door een mevrouw. Hebben wij ons visum gekregen? Zijn we inwoners van Ghana? Ja merouw en nee mevrouw. Wat blijkt, zij is Canadeese. Ze heeft ook haar aanvraag ingediend maar is afgewezen. Weg 56 dollar. Reden is dat ze geen inwoner is. Een beetje gemeen vind ik het wel, dat is al de tweede die afgewezen is om reden geen inwoner van Ghana. Dat kunnen ze toch ook wel zeggen als je je aanvraag wilt indienen? De vrouw is ook wel boos, ze vindt het niet kunnen dat wij wel een visum kregen en ze zegt dat ze al in 140 landen geweest is en dit is de eerste keer dat een visumaanvraag is afgewezen. Tja wij kunnen daar weinig aan doen misschien komt het omdat wij een Europees paspoort hebben en zij Amerikaans / Canadees? Of omdat Nederland jaarlijks 60 miljoen euro in Ghana steekt (tenminste dat stond in een reisgids over Ghana uit 2011)?

Daarna rijden we nog even langs Chez Afrique, een restaurant waar vanavond Olof en Katikka gaan eten. Wij gaan alvast kijken wat er daar op het menu staat want dan kunnen we kiezen Chez Afrique of White Bell. Daar waren we gisteren en ze hadden nog op de kaart een King size Burger staan die Sander wel aantrekt..

Terug bij het hotel passen we onze planning nog even aan, Zambia aanvraag gaan we niet in Accra doen. En dan is het tijd om weer op de motor te stappen naar het restaurant. Het is nog vroeg, Olof en Katikka gaan pas om 19:30 eten en die burger die lonkt, dus we gan terug naar White Bell. Sander neemt zijn burger en ik bestel weer eens iets wat ze niet hebben. Op de kaart staan creamy patatoes, dat klinkt goed dus ik bestel het. De ober vraagt wat? Die kent de hele creamy patatoe niet. Ik wijs het dus aan op de kaart maar het zegt hem niets. Ik zeg dus maar meteen als jullie dat niet hebben doe dan maar croquette patatoe. What? Croquette, ook die wijs ik aan. Komt de ober een tijdje later terug we hebben geen creamy en geen croquette, eigenlijk hebben we geen aardappel. Oh dus friet kan ook niet? Jawel friet kan wel. Dus dan nemen we maar friet erbij.

Na het eten rijden we naar Chez Afrique om dan eindelijk Olof en Katikka te ontmoeten. Zij hebben ons geholpen met onze Ghaneese visum aanvraag door een uitnodiging te sturen en een kopie van hun paspoort en dat terwijl we ze niet eens kennen! Het is even zoeken bij Chez Afrique maar dan enkel omdat er maar 1 groep blanken zitten maar dat is een grote groep, wie in de groep zijn Olof en Katikka? We worden voorgesteld en mogen aanschuiven. Of we ook mee willen eten? Dat hoeft niet, we hebben net gegeten. We drinken wel een biertje mee en kletsen wat. De kinderen die erbij zijn worden moe dus daarna gaan we met zijn allen naar hun huis, voor nog een kopje koffie of thee. Erg gezellig! We kletsen wat tot Olof de oudste dochter moet gaan ophalen, dan besluiten dat het ook voor ons tijd is om op te stappen. We nemen afscheid van de vriendelijke Zweden en hun 2 honden en rijden terug naar het hotel.

Read more / Nederlandse versie »

En nog altijd geen Nigeriaans visum

Dag 4 Accra, Ghana
We staan vroeg op want we willen tussen 7:30 en 8 bij de Nederlandse ambassade zijn. Dat lukt maar met ons lukt dat ook vele andere. Deze keer is de bewaking gelukkig wel soepeler. Vooral omdat dezelfde man er is als die we al 2 keer eerder gesproken hebben. 'Hallo wat komen jullie deze keer doen??' We leggen uit dat we een letter of introduction moeten hebben en om 8 uur mogen we naar het gebouw toe. Daar worden we al snel binnengeroepen bij dezelfde vrouw die we de laatste keer spraken. Ze heeft onze mail gelezen en jahoor het kan, letter of introduction kunnen we krijgen voor 76,50 cedi. Ik geef eerst 80 maar wisselgeld heeft ze niet. Dus geef ik nog 6,20 (meer heb ik niet en dat is geen probleem) en dan denk ik dat ik een tientje terug krijg. Nou mooi niet. We mogen buiten wachten tot ze de brief klaar heeft. Een tijdje later worden we weer binnengeroepen en wil ze het geld opbergen, dan vraag ik toch maar eens naar mijn tientje. Gelukkig maakt de vrouw er ook een geintje over dat ze nog niet lang genoeg in Ghana is om geld achterover te willen drukken. Nee, maar wel lang genoeg om ook al moeite te hebben met rekenen mevrouw! Met onze introductiebrief staan we weer buiten. Op naar de copy shop want deze brief willen we uiteraard bewaren in ons archief voor als nog een keer een ambassade daarom gaat vragen.

We rijden naar de copyshop bij het hotel. De vorige keer dat we er waren was hij dicht omdat er geen stroom was. Nu is er ook niemand. Na even wachten komt de eigenaar tevoorschijn. Enkel de winkel kan niet open, zijn broer heeft de sleutels en hij weet niet waar zijn broer is. Ja jammer joh dan heb je aan ons ook geen klanten. We stappen op en rijden verder. Uiteindelijk wordt het best nog wel een zoektocht maar dan vinden we de copyshop die kan kopieren en scannen. Kopietje kost 40 cent, scannen 50 cent. We maken 2 kopieen en 1 scan en moeten 1,10 afrekenen. Nu denk ik meteen weer, rekenen is lastig he?! Maar wat blijkt kopie is slechts 30 cent ondanks het feit dat op de prijslijst 40 cent staat. De prijzen worden binnenkort in het echt verhoogd.

We rijden door naar de ambassade van Nigeria. De vrouw vind dat we het snel geregeld hebben. Ja vinden wij ook wel voor 10 uur zijn we er weer. Ze denkt dat we morgen ons visum kunnen ophalen maar we kunnen het ook vanmiddag al proberen.

Volgende halte is de ambassade van Zambia, daar krijgen we te horen dat we inderdaad aan de grens een visum kunnen kopen. Dat is goed nieuws want we weten nu nog niet precies wanneer we in Zambia gaan aankomen.

Terug bij het hotel verdiepen we ons nog meer in de route door Democratische Republiek Congo. De Angola visum verhalen worden steeds erger. Blijkt dat 160 US dollar een koopje is, zijn ook mensen die meer dan 160 euro betaald hebben en dan slechts een 4 dagen transit visum krijgen.

Na de lunch keren we terug naar Nigeria. Het wordt 2 uur, het wordt 3 uur en om 15:15 verlaat mevrouw het pand, het spijt haar zeer maar haar baas heeft nog niet ons visum gemaakt. Kunnen we morgen om 14 uur terugkomen? Tuurlijk mevrouw geen probleem, zolang u onze paspoorten heeft gaan wij geen kant op! We verlaten de ambassade en gaan naar de mall, daar doen we nog een uitgebreid rondje langs alle winkels. Daarna rijden we door naar de straat waar je volgens de lonely planet goed en goedkoop kunt eten. Ghaneese schotels, daar zijn we ondertussen ook wel eens aan toe. We zijn hier nu bijna 2 weken en hebben nog geen Fufu, Banku of Gari op. Sander kiest een Fufu schotel en ik een Banku (bij gebrek aan Gari want die bestelde ik maar dat was op). Het verschil is ons nog altijd niet duidelijk maar wat we wel weten is het volgende.... we hebben genoeg Ghanees gegeten voor de komende week. Het smaakt prima hoor, niet super lekker, niet vies. Maar die meelbal die Fufu of Banku is, die explodeert in je maag. Ik vind het nog het meest lijken op een kleverig afbakbroodje wat ze vergeten zijn af te bakken. Sander vergelijkt het met stopverf. Wel hebben we voor het eerst in lange tijd meer dan genoeg te eten.

Read more / Nederlandse versie »

Horloge en Garmin reparatie

Dag 3 Accra, Ghana
In de ochtend gaan we het centrum van Accra maar eens ontdekken. In de mall hebben ze ons de naam van een horloge maker gegeven en die willen we opzoeken om een nieuwe batterij in mijn horloge te laten zetten. Die staat namelijk sinds ergens in Guinee al stil. We nemen ook meteen mijn Garmin mee, het scherm heeft definitief de geest gegeven en misschien hebben ze er tools om hem open te schroeven zodat Sander een poging kan doen het scherm te fixen.

We rijden naar het centrum maar kunnen niet een goede parkeerplek vinden voor de motor. Dan maar vragen of hij bij de bank mag staan. Dat mag niet maar de man vertelt ons de weg naar de car park. Daar willen we netjes een kaartje trekken maar de bewaker zegt dat is niet nodig rijdt met je motor maar langs de slagboom af. Dat is fijn, geen probleem, Sander zigzagt om de slagboom heen en we parkeren ook netjes niet in een vak maar langs een muur. Daar zitten ook wat bewakers dus eerst maar de weg naar de horloge boer vragen. Dat is niet ver hier vandaan en we lopen de aangegeven richting op.

Pokman zien we niet, wel hun reclame bord. We vragen en vragen en zien hem niet, wel een andere horloge zaak en daar kunnen ze ook batterijen vervangen. Ook prima als mijn horloge het maar weer doet. Ze hebben ook gereedschap voor de Garmin en dat mag Sander gebruiken. Helaas baadt het allemaal niet. Het touchscreen reageert nergens op. De man van de horlogewinkel zegt echter geen nood ik weet wel iemand die hem kan maken. Zijn collega loopt met ons mee en neemt ons mee naar een marktterrein die ook bushalte en laadstation lijkt te zijn. Daar zit een man in een berg van mobieltjes onderdelen.

Hij kijkt, hij meet en zegt tegen Sander loop mee. Ze gaan naar een ander hok en daar verteld hij, kijk in je Garmin is water geweest dat is niet goed. Hij kan hem maken maar dat kost 50 cedi. Dat is het ons helaas voor hem niet waard. We hebben al contact gehad met het reparatie bedrijf in Nederland en we kunnen mijn Garmin omruilen tegen bijbetaling voor een nieuwer model. Tot we hem omgeruild hebben kunnen we het wel met 1 Garmin af zolang de mijne wel gewoon kaarten blijft weergeven. Hoeveel willen we dan uitgeven aan de Garmin? Ik zeg 10 cedi max, OK hij kijkt wat hij voor ons kan doen. De man werkt aan onze Garmin en meet de contacten nog eens door. Van het bandkabeltje van nog geen halve centimeter breed doet 1 van de 4 draadjes het niet en dat is het probleem. Hij soldeert er een nieuw draadje op en wonderbaarlijk mijn touchscreen werkt weer!!! Eigenlijk wisten we al dat ze hier alles kunnen maken, moet je eens kijken naar deze batterijen lader:

Die zit gewoon vrolijk in het stopcontact hoor!

Met een werkende Garmin en horloge verlaten we het markt tereintje. We lopen nog een rondje door het centrum en daar wordt ik belaagd door een stel vrouwen. Ze willen me aanraken, vasthouden. Ik gein maar dat mijn arm toch echt aan mij vast zit dat vinden ze alleen maar leuk. Dan vinden ze opeens mijn spaghetti shirtje te kort. Een streepje blote buik dat kan niet hoor. Ik krijg een doek omgewikkeld. Dat wil die andere vrouw ook, doek weer af en haar doek om. Als een wentelteefje wentel ik rond. Ik wordt nog opgetilt en dan mag ik gaan. Dag mevrouwtjes, leuk u ontmoet te hebben!

We gaan terug naar de motor en terug naar het hotel. Daar lunchen we en dan stappen we weer op, was ophalen en op naar de ambassade van Zambia. Die vinden we maar helaas is hij dicht. We krijgen wel de visum vereiste te zien en te horen dat we morgen tussen 9:30 en 12 terug moeten komen. We rijden door naar de Nigeriaanse ambassade. Daar vormt zich een hele meute met mensen wachtend op hun paspoort. Ook de Nederlander die we er eerder troffen is er. Terwijl we wachten maken we een praatje. De man is in bijna alle Afrikaanse landen geweest dus we kunnen er aardig wat weetjes van krijgen. Hij is een zakenman en weet ook dingen ondertussen te regelen. De visum mevrouw komt namelijk speciaal voor hem naar buiten om zijn paspoort te geven met visum. Helaas is ze het paspoort van zijn vrouw vergeten dus moet ze die nog gaan zoeken. Wij gaan maar naar binnen voor ons visum. Dan hoor ik dat de blanke voor mij geweigerd is! Why vraagt de man? Because you're no resident. Oh boy dat zijn wij ook niet. Ik zie de bui al hangen. De vrouw roept mijn naam en ik meld me. You have to go to your embassy and get a letter of introduction. OK geen visum dus. Maar ook niet afgewezen. Wij hoeven enkel een letter of introduction te regelen. Helaas heb je hier niets aan de ambassade dus ik ben zeer benieuwd. We praten nog even met de Nederlandse man en die zegt dat het wel goed komt. Als ze nu deze brief vragen en wij regelen die dan krijgen we ons visum wel. Wij hopen het maar. We stappen op de motor en rijden naar de Nederlandse ambassade. Die is uiteraard al dicht. Ik vraag aan de guard hoe laat ze dicht gaan. 16 uur zegt de vrouw. Ik kijk naar de vrouw en naar mijn horloge. 15:55 maar uiteraard komen we er niet meer binnen.

We rijden nog even door naar een italiaans restaurant. Eens kijken of de eigenaar, Christian er is. Die hebben we in Kokrobite ontmoet. Christian is er niet dus we vertrekken maar weer. We halen het net om terug te komen bij het hotel en dan barst er een bui los. We schuilen in de kamer want ook de veranda houdt het niet droog. We mailen vast de Nederlandse ambassade dat we eraan komen morgen. Kunnen ze zich vast geestelijk voorbereiden.

Als het etenstijd is gaan we maar weer naar de mevrouw van het restaurant, kunnen we hier weer eten? Helaas is de diversiteit beperkt. Spaghetti met ei of rijst met ei. Rijst met ei lijkt mij een nogal rare combinatie (OK spaghetti met ei is niet veel beter) dus dan maar weer spaghetti met ei. Een uurtje later krijgen we die en kunnen we uitgehongerd aanvallen.

Read more / Nederlandse versie »

We are connected to the Ghanian telecommarket

Dag 2 Accra, Ghana
We worden wederom gewekt door de talloze moskeeen. Veel te vroeg ook weer uiteraard dus we draaien ons nog een keer om. Als we opstaan hebben we geen water. Vandaag doet het stroom het wel maar het water het niet??? Douchen is dus geen optie. We ontbijten en vertrekken naar de mall om een simkaart te kopen.

Voor 9 uur zijn we bij de mall, het is er rustig en dat heeft een reden. Alles is nog dicht. Een paar winkels hebben openingstijden hangen sommige gaan om 9 open sommige om 10. Dan maar eerst geld pinnen en dan bij airtel wachten tot er iemand komt. Het wordt 9 uur en er is niemand. Om 9:15 komt er een airtel persoon aanlopen maar je dacht toch niet dat hij vragen kon beantwoorden? Nee eerst wachten tot de computers er zijn (het is een balie in het midden van het centrum dus de computers worden iedere avond mee naar huis(?) genomen. Ik vraag hoe laat ze dan open gaan en de man zegt 9:30. Het wordt 9:30 maar er zijn geen computers. 10 uur is nu de openingstijd. Sander blijft wachten terwijl ik dan snel even naar de supermarkt loop. Daarna is het weer wachten. De menigte wachtende groeit en ook de andere wachtende verbazen zich over het gebrek van behulpzaamheid van het personeel. Wij zijn niet de enige met slechts een vraag. Ik dring aan en mag mijn vraag dan toch stellen. Helaas weet het meisje het antwoord niet die moeten we vragen aan de chef en die staat buiten te wachten op de computers. Als de computers dan eindelijk arriveren moet uiteraard eerst alles aangesloten worden. Pas als iedereen de laptop opgestart heeft en verbonden heeft met de router dan pas kunnen er vragen beantwoord worden. Is tethering mogelijk? Ja zegt de man. Met wel heel weinig twijfel dus nu twijfelen wij of de man weet wat tethering is... We besluiten toch maar een simkaart aan te schaffen. We kopen een simkaart en ik zeg meteen doe er maar 5 cedi tegoed bij. Ja dat kan natuurlijk niet in 1 transactie he! Je moet eerst een simkaart kopen. Die activeren ze dan voor je en dan mag je weggaan. Ik probeer weer, graag ook 5 cedi tegoed, dat kan niet bij mij moet je bij die andere man zijn. Ja ik zeker weer achteraan in de rij gaan staan? Dacht het niet. Ik moet nog wat aandringen maar dan krijg ik ook 5 cedi tegoed. Sander is in de tussentijd ergens anders gaan staan om de simkaart in de telefoon te stoppen en te kijken of internet werkt. Simkaart erin, tegoed openkrassen, nummer bellen. Pling u heeft tegoed. Prima nu internet aan, dat doet niets. We proberen van alles maar internet is er niet. Dus maar terug naar de balie, werkt niet. De jongen pakt mijn telefoon en ik vraag nog meneer moet ik niet eerst de taal switchen naar engels?? Na een paar minuten geeft hij het op, english please... Tuurlijk geen probleem, ik stel hem in op engels en hij klooit wat met de telefoon. Opnieuw opstarten maar nog steeds geen internet. Dan belt hij een andere code en dan lijkt het erop dat je de 5 cedi tegoed nog moet doorsluizen naar internet tegoed. Je koopt hier dus een tegoed, dat laadt je op je telefoon en dan kun je nog het tegoed appart activeren. Dus bijvoorbeeld 2 cedi voor bellen (7 dagen geldig), 1 cedi internet (1 dag geldig) en dan morgen weer een cedi internet tot je 5 cedi op is. Je kan ook in 1 keer 5 cedi internet doen dat is dan 200 MB en een maand geldig. Toch nog altijd geen internet, dus roept hij de chef er maar weer bij. De chef klooit ook met wat instellingen, weer opstarten en ja hoor internet op ons mobieltje!!!!

Ondertussen is het al ruim 10 uur geweest, tijd voor onze aanvraag van het Nigeriaanse visum. We rijden erheen en leveren onze formulieren in. Kijk zegt de vrouw dat is nu nog eens een goede travel itenary zo hoort het. Ehh ja bedankt mevrouw ik heb het zelf gemaakt. Hebben we al betaald? Nee dat nog niet we moeten toch zeker eerst weten of de aanvraag goed is? We krijgen de naam van een bank door en mogen daar heen om 56 dollar per visum op een rekening te storten. We rijden naar de bank, parkeren, bergen de helm op en willen de bank in lopen en dan krijgen we te horen dat we verkeerd geparkeerd staan, we moeten ergens anders parkeren. Sander stapt weer op en rijdt de motor naar de aangewezen plek. Dan kunnen we de bank in. Mijn helm mag niet mee naar binnen die moet ik afgeven. We staan bij de balie zegt de vrouw jullie paspoorten aub. Ehhhh die heeft de Nigeriaanse ambassade mevrouw. Gelukkig is een kopie ook goed. We storten het geld en verlaten de bank weer. Terug naar de ambassade maar daar is de visum mevrouw verdwenen. Ik sta een kwartier of wel langer wortel te schieten met mijn bonnetjes terwijl Sander buiten langzaam staat weg te smelten bij de motor. Ik had gezegd wacht maar buiten ik ben zo terug, ik hoef toch enkel alleen de betalingsbewijzen af te geven??

Terug bij het hotel gaan we eerst maar eens wat kleren laten wassen. Vlakbij het hotel is een wasserij we lopen erheen met de vuile was zegt de vrouw dat het per kledingstuk wassen en strijken 4 cedi kost (1,50 euro). Dat is voor een paar sokken toch wel erg veel. Als ik aangeef dat het om sokken, ondergoed enzo gaat en dat strijken echt niet nodig is (1 keer inpakken in onze compressiezakken en de strijkbeurt zie je nooit meer terug) krijgen we te horen dat alles van 1 tot 5 kilo wassen, drogen en vouwen 12,50 cedi is. Nog steeds niet goedkoop maar ja onze kleren zijn vuil en een keer geen handwas is ook wel fijn. We leveren de boel in en gaan terug naar het hotel om wat te internetten.

Tethering werkt wonderbaarlijk wel, en nog best rap internet hebben we ook. Telefoon via USB aan de laptop hangen internet en tethering aan en we kunnen mailen, browsen eigenlijk van alles. Wel even onze cloudstation sync uitgezet anders zijn we zo door onze bundel heen (die synchroniseert automatisch alle foto's met de server van mijn broer als backup).

We besteden de middag met informatie zoeken over de democratische republiek Congo. Wat voor wegen hebben ze er (slecht), hoe kun je aan een visum komen, wat kost een visum en dergelijke. Terwijl we zitten te computeren komt de koelkast monteur. Onze kamer heeft een koelkast en we dachten dat die het deed dus hebben we bier gekocht. Blijkt dat de koelkast enkel herrie produceert maar niet koelt. De man kijkt naar de koelkast en komt een tijdje later terug met een tas. Vijf minuten later is hij weer weg, koelkast (eentje die wij al lang weggegooid zouden hebben) doet het weer. Dat hadden we niet verwacht dus ons bier ligt ondertussen al lang bij de aardige mevrouw van het restaurant in de vriezer.

We doen een spelletje, drinken een biertje en dan is het etenstijd. De mevrouw van het restaurant beveelde spaghetti aan dus dat hebben we genomen. Wat krijg je dan? Een bord met spaghetti, een omelet erop en wat groente erbij. Smaakt best goed hoor maar we missen het vlees wel. Daarna drinken we nog een biertje en voelen we eens in de koelkast. Die maakt nu een stuk minder herrie, helaas produceert hij niet meer koeling als voor de monteur....

Read more / Nederlandse versie »

160 US dollar voor een visum? Geintje zeker?!

Dag 1 Accra, Ghana
Welke malloot vind het nodig om ruim voor 5 uur al te beginnen met zijn volgenlingen naar de moskee te roepen???? Nou een boel malloten hier. Niet 1 moskee maar meerdere blaten door elkaar heen. We liggen ons al een tijdje te verbazen als ik eens ga kijken hoe laat het is. 04:42 zegt de telefoon.

Als de imam eindelijk zwijgt draaien we ons nog een keertje om tot de wekker om 6:30 gaat. Het giet! Ik neem een douche en pak daarna maar de regenjas uit. Gelukkig vind ik brood redelijk dichtbij. We ontbijten op de veranda, onder het afdakje kun je wel droog zitten. We constateren dat er ook geen stroom is maar dat zal wel komen omdat het ochtend is???

We ontbijten en gelukkig wordt de regen veel minder. We kunnen zonder regenkleding vertrekken naar de Nederlandse ambassade. Daar wil de security ons niet binnen laten. Wat kom je doen? Vragen stellen over visa aanvragen van andere landen dan Nederland maar we zijn Nederlanders. Nou dat kan niet hoor de informatie staat op internet. Nou meneer deze informatie niet (dat we geen internet hebben zeggen we maar even niet dan worden we vast naar een internet cafe doorverwezen). Na een kwartier wachten, vragen, bellen mogen we eindelijk het terrein op. Welkom bij de ambassade van je eigen land. Na even wachten worden we naar binnen geroepen. Daar vragen we dus of hun dezelfde service bieden als de Roemeense ambassade, visa aanvragen voor je regelen. Nee dat doen ze niet. Kunnen we dan een letter of recommendation meekrijgen? Nee dat kan ook niet (terwijl ze via mail wel zeiden dat te doen). Onverrichterzake staan we dus weer buiten. De Nederlandse ambassade en Accra, daar heb je dus helemaal niets aan.....

We vertrekken naar de ambassade van Togo. Daar kunnen we een visum aanvragen binnen 1 dag. Kost alleen 35.000 CFA. Dat is rijkelijk veel, helemaal als je ziet hoe klein het land is. En CFA dat is nu net een eenheid die ik niet bij me heb (hebben we wel in het hotel want CFA gebruik je in Ivoorkust en in Togo en Benin maar niet in Ghana). Een visum toeristique entente geven ze helaas niet uit. De man zegt wel nog dat we inderdaad een visum aan de grens kunnen kopen.

We besluiten dan maar eerst naar Benin te rijden. Ook daar zeggen ze dat het visum toeristique entente niet meer wordt uitgegeven. Een visum voor Benin kunnen we aanvragen en dan mogen we die om 14 uur alweer ophalen. De kosten vallen ook mee. Dus we beginnen met het invullen van onze visum aanvraag. Dan stuiten we op de vraag adres in Benin. Ik vraag en de vrouw zegt een hotel mag ook. Wij snel de lonelyplanet erbij pakken en een willekeurig hotel opschrijven. Dan de ingangsdatum, dat is even rekenen wat het visum is maar 15 dagen geldig en je moet een preciese ingangsdatum en einddatum opgeven. Maar ook die puzzel lossen we op en samen met 2 pasfoto's, 40 cedis en een kopie van ons paspoort leveren we onze aanvragen in.

De tussentijd besteden we met maar langs Nigeria te rijden om daar alvast onze aanvraag te laten bekijken, mochten ze nog meer willen kunnen we dat dan nog regelen en dan kunnen we morgen daar onze aanvraag indienen. De mevrouw bekijkt onze aanvraag en vraagt nog wat extra kopieen. Ook wil ze dat we een uitgebreid reisplan opstellen van Nederland naar Zuid Afrika (op de visa aanvragen schrijven we steeds dat we bezig zijn met een reis van Nederland naar Zuid Afrika). Dat moeten we vandaag dus nog wel even maken.

We rijden ook maar meteen door naar Angola, ook daar het eisenpakket even ophalen. We worden binnengelaten en zien daar dat het visum 160 US dollar per persoon kost! Ze moeten een grapje maken. Maar nee hoor 160 dollar per persoon voor een visum voor 1maand. Onze aanvraag wil ze ook niet vast bekijken ik krijg enkel 2 nieuwe aanvraagformulieren mee omdat de mijne zelf geprint waren en niet van hun afkwamen. De vrouw zegt wel dat een letter of invitation niet perse hoeft voor een toeristen visum. Nee voor 160 dollar zouden wij ook niet al te veel meer eisen!

De rest van de tijd brengen we door in de mall, we lunchen er en proberen toch weer wat meer te weten te komen van de telecommarkt. Dan is het al weer 14 uur en kunnen we terug naar Benin. Daar krijgen we ons paspoort terug met het visum voor 15 dagen. Wat fijn dat het zo makkelijk ging!

Terug aangekomen bij het hotel blijkt dat er nog steeds geen stroom is. De vrouw zegt dat ze een monteur voor de generator gebeld heeft want ook hun generator doet het niet. Blijkt echter wel dat de stroomstoring niet alleen bij het hotel is. Blijkbaar hebben de imams van vanmorgen alle stroom opgebruikt, want de hele wijk heeft geen stroom. We vinden wel een internet cafe, maar ja geen stroom geen internet dus. De vraag of we enkel iets kunnen printen weet ik gelukkig nog net in te slikken. Ook een printer werkt natuurlijk op stroom!

We lopen naar een andere wijk en vinden daar een internet cafe. Daar verdiepen we ons weer in de telecommarkt maar ook op het internet is niet heel veel informatie te vinden. We printen ons reisplan uit en halen het reisadvies voor Congo op. Misschien maar helemaal niet naar Angola gaan maar eromheen rijden door de Democratische Republiek Congo??? Niet alleen het visum is namelijk 160 US dollar. We hebben al gelezen dat ook slapen in Angola heel duur is. Het schijnt lastig te zijn iets onder de 80 US dollar per nacht te vinden. We hebben al contact gehad met 1 guesthouse en ook daar is overnachten al 65 US dollar. Vanavond moeten we maar eens goed gaan nadenken of we naar Angola gaan of niet....

We lopen terug naar het hotel en eten daar wat brood met knakworstjes. Als Sander de brander aansteekt komt er echter een man en die zegt, koken mag niet op de veranda kom mee. Uiteindelijk moet Sander naast de keuken van het restaurant zitten met zijn brander om de knakworstjes warm te maken. De vrouwen van het restaurant vinden het ook grote onzin dat dat niet op onze veranda mag maar goed geen probleem als de man hier gelukkig van wordt koken wij naast het restaurant. We eten onder het romantische licht van onze hoofdlampjes. Stroom is er nog altijd niet. Daarna verdiepen we ons in Congo. Het reisadvies van de Nederlandse ambassade is weer eens 'niet essentiele reizen ontraden'. Alle reizen ontraden naar bepaalde gebieden. Die gebieden zijn echter voor ons niet heel interessant, het oosten, daar willen we toch niet heen. Blijft voor ons dus over niet essentiele reizen ontraden maar ja dat was Guinea ook, Mauritanie ook en delen van Ivoorkust ook. Daar was echter helemaal niets aan de hand dus dan ga je toch wel denken, niet essentiele reizen ontraden moeten we ons daar iets van aantrekken????? Sander weet echter ook dat de wegen in DR Congo niet best zijn. Misschien moeten we daar op het internet ook nog wat informatie over opzoeken voor we een keus maken. Voor ons in route technisch DR Congo namelijk een aantrekkelijk alternatief. In Angola hebben we niet heel veel op het wenselijstje qua bezienswaardigheden maar in Zambia willen we wel graag naar de Victoria Falls.

Read more / Nederlandse versie »

Aankomst in Accra

Van Kokrobite, Ghana naar Accra, Ghana
Gelukkig heeft het vanacht niet meer geregend en dus is de tent droog als we hem inpakken, enkel het grondzeil is nat van onder. We ontbijten en vertrekken. Vandaag nemen we de weg nar Accra, daar zal dan vast wel het asfalt liggen waar ze het op internet over hadden.

Nou ook daar weinig sporen van asfalt. Wel veel dirt en dankzij de hoosbui van gisteren nu ook een paar zeer mooie grote plassen en wat modder. We slingeren ons een weg terug naar de hoofdweg. Bij 1 doorwading wachten we even, er komt een auto ons tegemoet en er komt een van achteren, eens kijken waar hun door de plas gaan. Allemaal kiezen ze de, voor ons, linkerzijde. Wij dan ook maar daar door de plas heen.

Aangekomen in Accra vinden we het hotel wat Darius ons had opgegeven redelijk soepel. We mogen een kamer uitkiezen en betalen meteen voor een week. We laden de spullen uit en lunchen. Daarna verlaten we het hotel weer om alvast alle ambassades te zoeken.

Ook de ambassades liggen eindelijk een keer op de plek waar we ze verwachten. Alleen hebben ze hier in Ghana erg weinig informatie buiten aan de muur of achter het raam hangen. We rijden ook langs de Accra Mall daar zijn meerdere winkels waaronder een grote supermarkt! Eindelijk weer eens een supermarkt! We doen een rondje 'zo zie je alles' en verbazen ons over het assortiment maar dan ook meteen over de prijzen. Ghanezen gaan niet naar een supermarkt, die is enkel gebouwd voor de blanken en de aziaten. Daar ziet het dan ook zwart van. Omdat het enkel voor de buitenlanders is zijn de prijzen ook meteen hoger, relatief toch te weinig afzet hier.

Na het rondje supermarkt gaan we ons verdiepen in de Ghanese telekommarkt. Internet cafe's zie je hier namelijk niet veel en simkaarten en beltegoed is goedkoop. Het idee is nu dus om een simkaart aan te schaffen met een internet bundel en dan zo te gaan internetten. Wat blijkt alleen? Je moet niet verkopers van een provider vragen stellen. Dat weten ze toch ook allemaal niet. Hoeveel MB je krijgt voor hoeveel cedi's kunnen ze je nog vertellen. Maar snelheid, tethering mogelijkheden en het gebruik van je simkaart in andere Afrikaanse landen die antwoorden moet je maar op het internet opzoeken (en dat zijn hun niet van plan voor jou te doen).

Terug bij het hotel vraagt de vrouw van het restaurant of we daar willen eten. Jahoor dat willen we vanavond wel wat is het menu? Nou het is zondag dus enkel kip met rijst. Prima dan eten we kip met rijst. Willen we het nu al? Nee het is 17 uur dat is een beetje vroeg doe maar 19 uur.

Als het donker wordt blijkt dat de lamp op de veranda het niet doet. Ik meld het bij de hotel vrouw en een tijdje later komt ze met een nieuwe spaarlamp. Of Sander die dan wel even zelf wil vervangen want hij is lang. Dat wil Sander wel maar heel soepel gaat het niet. Het is ondertussen ook 19 uur en de restaurant vrouw vraagt of ze het eten kan brengen. Ik vraag of ze even kan wachten tot Sander de lamp vervangen heeft anders koelt het zo snel af. Een uurtje wachten? Nou mevrouw zo lang duurt een lamp verwisselen niet hoor, maar een kwartiertje zou fijn zijn. De lamp is vervangen, het kwartier is voorbij, eten is er niet. Dat duurt ook nog wel even maar als het arriveert blijkt het een groot bord te zijn. Sander valt aan en zegt dat het prima smaakt. Het tweede bord zou zo komen maar ondertussen geinen we al dat Sander het op heeft voor mijn bord arriveert. Dat lukt hem ook bijna maar dan kan ook ik aan een goede portie kip met rijst (en weer een aardige dosis piment).

Na het eten doen we nog een spelletje en drinken een biertje en dan is het bedtijd. Morgen om 8 uur willen we voor de Nederlandse ambassade staan. Darius heeft zijn visa aanvragen laten uitvoeren door zijn Roemeense ambassade. Dat spreekt ons wel aan want we hebben al gezien dat de Angoleese ambassade zegt maandag of dinsdag paspoort brengen en ophalen pas op vrijdag! We hopen dat het via de Nederlandse ambassade sneller kan of dat we op zijn minst in 1 week Nigeria en Angola kunnen regelen (we hopen stiekem ook op Benin en Togo).

Read more / Nederlandse versie »

And a warm welcome to overland travelers...

Van Hans Cottage Botel, Ghana naar Kokrobite, Ghana
Vannacht heeft het geonweerd. We hadden onze tent opgezet op het enige vlakke stuk van het terrein, helaas stond daar ook een metalen paal als enige in een verder kale omgeving. Wij dus maar onze tent uit op zoek naar een andere schuilplek. We hebben een uurtje half slapend bij de krokodillenvijver gezeten. Toen was de onweer voorbij en konden we terug ons bedje in.

Als we 's-ochtends wakker worden is het bloed heet, omdat we de douches nog niet gevonden hebben besluiten we af te koelen in het zwembad. We zwemmen een paar keer op en neer in het bad waar borden boven staan 'no drowning' en 'no diving shallow pool' nou zo ondiep is het niet, Sander kan er ook net niet in staan.

Als we ontbeten hebben en de tent ingepakt hebben dreigt het weer te gaan regenen. We besluiten dus nog even te blijven en gaan op het terras nog wat internetten. Als de bui voorbij is willen we vertrekken. Terwijl we onze kleren aandoen plenst er weer een krokodil in de vijver onder ons. We besluiten dus toch nog even te blijven en bij de krokodillen te gaan kijken.

We zijn zelfs zo dapper om vlak bij de krokodil te gaan staan voor een foto. Er is ook een service die een foto van je maakt terwijl je hem aanraakt maar de man zien we niet rondlopen, de krokodil ligt vandaag ook nog eens met zijn mond open naar ons toe dus we besluiten dat we hem ook niet zo nodig hoeven aan te raken.

Onze route leidt langs 3 forten. Er zijn er hier meer maar we hebben er 3 uitgekozen om langs te rijden. Deze forten zijn gemaakt door Nederlanders. De eerste staat op een heuvel met een heel dorp ervoor. We zien wel een geitenpad richting het fort lopen maar besluiten er niet heen te gaan. Het pad ziet er niet aantrekkelijk uit en de lucht is ook nog steeds grijs.

We rijden dus door naar het tweede fort. Op de plek van het vlaggetje in Garmin is echter geen fort. We slaan af richting Apam en vervolgen onze weg omdat ik dacht onthouden te hebben dat in Apam het fort is. We rijden steeds verder naar de kust toe, achter ons wordt het grijzer en grijzer. We zien dan een fort en een auto erbij geparkeerd. Een weg die ernaartoe leidt vinden we echter niet. Het dorpje bij het fort is weer eens hartstikke druk. Een begravenisstoet! En dat is niet de eerste van vandaag. Blijkbaar is het een goede dag om de doden onder de zoden te stoppen. Want het lijkt er op dat half Ghana onder de grond gestopt wordt. In bijna ieder dorp is wel een optocht of feest van in zwart en rood geklede mensen. We besluiten om te keren het dorp uit te rijden en dan te stoppen. Het is namelijk alweer lunchtijd.

We lunchen volgens plan langs de kant van de weg, maar de lucht is zeer grijs. Voor we gaan eten pakken we dus maar eerst onze tarp uit. Die maken we vast aan de motoren, 1 stok erbij en we kunnen op de koffers onder de tarp zitten. Voorbijkomende mensen vinden ons normaal al veel bekijks maar 2 blanken die onder een stuk zeil zitten tussen twee motoren terwijl het niet regent dat is helemaal leuk!

We houden het de hele lunch droog, dus de tarp wordt in de koffer gepropt en we kunnen weer door. Om bij fort nummer 3 te komen moeten we het asfalt verlaten. Kilometers dirt road volgen en de lucht begint weer grijzer en grijzer te worden. We hebben nog niet echt een plensbui onderweg gehad maar hij dreigt wel de hele dag al. Een plensbui op een dirt road daar hebben we niet veel behoefte aan. Na 10 kilometer besluiten we het derde fort dan ook maar te skippen. We volgen een ander pad richting Kokrobite. Daar willen we naar Big Milly's. Op internet hebben we gelezen dat er naar Kokrobite asfalt ligt en dat enkel de laatste 500 meter naar de lodge geen asfalt ligt. Wij komen uiteindelijk aan bij Big Milly's maar asfalt dat hebben we amper gezien. Enkel op het laatste stukje ligt er een klein beetje asfalt. De rest is gewoon aangestampte grond met gaten, kuilen, heuvels en wat plassen.

Op internet stond ook dat ze een special welcome for overlanders hebben. Nou dat is me een welkom hoor!! We lopen naar de receptie en worden meteen teruggestuurd om eerst de motoren te halen en het terrein op te rijden. Dat doen we en dan zitten ze te eten, we moeten eerst wachten tot ze klaar zijn met eten. We trekken onze motorkleding uit en wachten. Als ze klaar zijn met eten vragen we of we kunnen kamperen. Dat kan op de plek waar onze motoren nu staan. De kosten zijn echter hoger dan op internet staat, 11 cedi per persoon in plaats van 8. Als we zeggen dat dat wel erg veel is voor kamperen lacht de man enkel. We vragen wat een hostel kost, dat is 12 cedi per persoon. Nou voor 1 cedi gaan wij de tent niet neerzetten we kiezen de hostel. Dat is prima pak je spullen loop het terrein af, dan sla je links af en dan ga je vragen bij een van de buren of je daar kan slapen. Geen hostel hier dus. De man loopt meteen weg. We zijn lichtelijk geirriteerd en staan te bezinnen wat we gaan doen. Eigenlijk willen we weer vertrekken dus we beginnen met onze motorkleding weer aan te doen. Dan schiet een medegast te hulp en praat met een andere medewerker, wat blijkt? Binnen op de prijslijst staat ook gewoon dat kamperen voor 1 persoon 7 of 8 kost (vraag me niet het verschil er staan 2 bedragen) en voor 2 personen 9 of 10. Wij kunnen met ons tweeen voor 9 hier kamperen.

We zetten dus maar onze tent neer tussen de motoren en redden het net alle haringen de grond in te hebben als de regen begint. Als we de tent ingericht hebben lijkt het echter weer droog te zijn en dus lopen we met andere gasten richting een restaurant. Het blijkt een italiaan. Daar hebben we niet heel veel zin in dus we lopen weer terug naar de tent, het laatste stuk moeten we een sprintje trekken want dan barst er een bui los!! De tent in halen we niet, we vluchten naar een afdakje. Daar staan we een half uurtje tot het stortregenen over gaat en veel regen. Dan rennen we naar de tent en duiken naar binnen. We spelen maar even een spelletje terwijl we wachten. Als de bui voorbij is gaan we naar een lokale etenskot. Daar krijgen we pasta met kip. We krijgen het mee in een piepschuim bakje met een lepel en een servet. We nemen onze bakjes mee naar de tent en peuzelen daar onze maaltijd naar binnen. Daarna is het tijd voor een biertje in de bar. Eigenlijk willen we niet naar de bar van de lodge omdat we het personeel sinds vanmiddag niet zo leuk meer vinden maar uit angst voor een bui gaan we toch maar niet verder. We bestellen 2 biertjes en gaan ergens uit de drukte staan. Dan besluit een meneer op de kruk naast ons bankje om links naast zich zijn bier weg te gooien, dat spat over mij heen. Als ik roep hee joh watch out zwiert hij met armen wijd rechtsom om zijn as en gooit daarbij zo mijn bier om. Die zat nog bijna helemaal vol dus nu roepen Sander en ik tegelijk hee joh watch out! De man verontschuldigd zich en is wel heel netjes verder, hij geeft me geld om een nieuw biertje te kopen en hoopt dat ik hem vergeef. Dat doen we wel maar we zeggen wel dat hij de volgende keer toch niet zomaar met drank moet gooien en armen moet zwaaien.

Read more / Nederlandse versie »