Foto's Benin

Foto's Benin nu online. Bereikbaar via de link in het menu of de link hieronder: Foto's Benin

Read more / Nederlandse versie »

In Benin is niet alles beter

Van Tohoun, Togo naar Abomey, Benin
We staan op, ontbijten en verlaten Tohoun. Dat ligt zo ongeveer op de grens dus dat is een kort ritje. We stoppen bij de douane en bij de politie van Togo en binnen no-time staan we weer buiten. We mogen Togo verlaten. We rijden 50 meter en dan is het weer stoppen, nu om Benin in te komen. Dit duurt iets langer maar dat is enkel omdat ze in de koffers willen kijken. Toch is het uiteindelijk al weer 11 uur als we de grens verlaten. Reden? Een uur tijdverschil!

We rijden de overige 70 kilometer naar Abomey. Onderweg worden we wel nog een paar keer gestopt door politie en gendarmerie maar we willen enkel een praatje maken.

Om het nieuwe 12 uur komen we aan in Abomey, onze maag heeft zich snel aangepast, we hebben honger! Toch maar eerst de tent opzetten op onze kampeerplek. Dat is een tuin met allerlei beesten, bomen en beelden.

Als de tent staat is het lunch tijd. We willen het terrein verlaten maar dan komt er iemand aanlopen. Wat willen we? Ehh brood kopen meneer. Dat hoeft niet het hotel heeft ook brood. Nou laat maar zien dan, ik kan niet inschatten hoeveel we willen als ik niet weet hoe groot het brood is. De man stapt op zijn brommer en rijdt het dorp in. Een paar minuten later komt hij terug met een brood. Ahh ja klein maatje dus, doe er dan maar 2. De man stapt weer op zijn brommer rijdt het dorp in en komt terug. Nog een kleine kanttekening, de man komt terug met een zakje met daarin het brood, daarmee loopt hij het hotel in en dan komt hij met het brood op een 'zilveren' schaal weer terug naar buiten naar ons toe, en dat dus 2 keer!

We bedanken meneer en willen gaan eten, maar eigenlijk is meneer geen boodschappenjongen, hij is gids en hij wil zijn diensten aanbieden. Dat is prima maar we hebben eigenlijk reuze honger. Toch meneer maar even zijn verhaal laten doen en dat is het teken dat ook meneer 2 zijn diensten kan aanbieden. Meneer 2 maakt sieraden en houten decoratie. Sander praat met meneer 2 en ik met meneer 1 dan zijn we hopelijk zo klaar. Meneer 3 sluit achter aan in de rij we zien hem al zijn kleden naast zich uitleggen.....

Uiteindelijk weten we de meneren af te wimpelen en kunnen we eten. We besluiten geen gebruik te maken van de gids om langs verschillende paleizen en tempels te gaan. De gids wil namelijk 20.000 CFA voor de ronde (in de lonely planet staat 2500 per persoon) en dan moet ook nog 1 van onze motoren mee en dat terwijl in dit dorp veel zand ligt. We besluiten de route te gaan lopen.

Na een paar uur lopen hebben we nog erg weinig gezien. De paleizen zijn er wel maar die liggen achter hoge muren. Er is niemand bij de ingang te bekennen dus we kunnen niet vragen of je entree moet betalen en hoeveel dat dan is. De tempels kunnen we niet vinden dus dat schiet ook niet op. We lopen wel een volledige ronde dorp maar dan is het ook mooi geweest. Terug naar ons tentje dan maar.

We doen nog wat spelletjes en dan is het tijd voor het avondeten. Dat hebben we reeds geregeld bij de maquis vlak bij het hotel. We krijgen beide een bord vol met ratatoulle, rijst en kip daarbij moeten we natuurlijk het bier van Benin uitproberen. Na het eten gaan we terug naar het hotel. Daar zitten we wat te computeren tot er een Belg (wereldambtenaar Michiel) langs komt wandelen. Hij werkt tijdelijk in Benin en wil ook een motorreis maken. De avond vliegt voorbij met gezellig kletsen.

Read more / Nederlandse versie »

Streetfood

Van Badou, Togo naar Tohoun, Togo
Allereerst een waarschuwing, 3 bier en streetfood als je in Afrika bent geweest weet je hoe laat het nu is (en het is nog geen 20:30)

We beginnen de dag met terug te rijden over de weg die we gisteren ook al gereden hebben. We weten dus precies wat ons te wachten staat. Toch zijn we af en toe nog steeds verrast, waren de gaten gisteren ook al zo diep???

Toch komen we al redelijk snel aan in Atakpame daar tanken we en kopen we nog wat brood. Vervolgens rijden we over de hoofdweg door. De hoofdweg heeft asfalt is recht en saai. Eerst maar even stoppen om te lunchen dus. Dat doen we op een soort zijweg van de hoofdweg. We vinden wat schaduw en daar kunnen we ongestoord ons broodje eten. Daarna is het doorrijden over de saaie weg naar Notse.

Bij Notse moeten we afslaan, een geel met witte weg op volgens de Michelin kaart. Die weg leidt naar de grens. We rijden door Notse maar vinden geen geasfalteerde afslag, zelfs geen sporen van asfalt op alle zijstraten! Dan maar weer vragen dus, waar is de weg naar Tohoun? Terug wijzen ze. Is dat een goede weg? Nee gravel zeggen ze. Wij rijden een stukje terug en duiken een gravel pad op. Toch maar even vragen nog, is dit de weg naar Tohoun? Ja over 54 km ben je er.

Wij beginnen aan de geel-witte Michelin weg, van asfalt is geen sprake. Heeft hier nooit gelegen ook.

Het gravel heeft her en der diepe kuilen en ook soms los diep grind. Beide zijn wij geen fan van los grind. Sander waarschuwt voor wederom een reeks los grind en ik besluit er rechts van te gaan rijden. Helaas is daar zacht zand. Ongeveer 50 meter lang slinger ik in en uit de berm, motor bijna haaks op de weg en dan weer bijna de bosjes in het enige wat ontbreekt is dat ik van de motor afvlieg. Wonderbaarlijk genoeg weet ik overeind te blijven (en de motor ook) tijd voor een rustpauze dus.

Na de pauze vervolgen we onze weg. Sander nog altijd voorop en die waarschuwt voor het grind. Ik heb mijn lesje wel geleerd, volgende grindbak rijd ik gewoon volgas doorheen.

Een stuk verderop ligt er weer een irritante grindbak. Ook deze gaat niet geheel volgens het boekje maar ook deze keer blijf ik overeind. Tijd voor pauze 2. Tijdens de pauze komt er een meneer en mevrouw langs, die blijven staan kijken tot we weg gaan. Frans spreken ze amper dus een gesprek is lastig (niet dat wij Frans kunnen).

De weg gaat door, soms zijn er versperringen door jongeren met een touw. Gelukkig laten ze na wat aandrang het touw wel gewoon op de grond vallen en kunnen we door. De overige lokale brommertjes rijden er trouwens gewoon onderdoor.

Ondertussen hebben we er ons bij neergelegd, tot Benin zullen we geen asfalt meer zien. We hebben gevraagd en er schijnt wel een hotel in Tohoun te zijn. Ook hierop zijn we voorbereid het zal wel zoiets worden als in Noe (Ivoorkust).

We denken dus op alles voorbereid te zijn maar dan....

Asfalt! We zijn aangekomen in Tohoun, en daar, aan de grens ligt opeens asfalt. We vragen naar het hotel en ze wijzen rechtdoor. Wij vervolgen onze weg over het asfalt en vinden het hotel vrij snel. Alleen moet de eigenaar eerst ergens opgesnort worden. Het hotel heeft 13 kamers en wij kunnen kiezen uit 13 kamers.

We vermoeden dat we ook de eerste gasten van de afgelopen maanden zijn.

We pakken uit en nemen de hoognodige douche, even wat gravel stof wegspoelen. Daarna gaan we het dorp verkennen. Een restaurant zit hier niet volgens de hoteleigenaar. Wij vinden wel een bar-restaurant maar als je vraagt kun je hier eten? Dan is het antwoord nee.

We lopen terug richting het hotel en dan zwaait er een mevrouw. Iedereen in dit dorp is trouwens vriendelijk, zwaait en groet. Wij lopen richting mevrouw want ze is omgeven door potten en pannen. Kunnen we hier eten? Ja hoor maar ze heeft enkel pate met saus. Pate is een mais achtig deeggoedje. Prima doe maar 1 bord. We krijgen een bord met pate en met 2 soorten saus. Dat kost 50 cent (nog geen dubbeltje). We beginnen te eten en het smaakt prima. Doe dus maar een tweede bord. We werken ieder een bord weg. Het is nog geen 17 uur maar wat geeft het, wij hebben honger!

Als we ons bordje leeg hebben gegeten vervolgen we onze weg. Met een portie pate in de maag durven we een biertje wel aan. We lopen naar 1 van de vele barretjes en nemen een biertje. Daarnaast staat ook weer iemand iets van eten te verkopen. Wij vragen weer wat is dat? Kaas is het antwoord. Sander vind dat wat minder maar toch, doe er maar 1. We krijgen er 2 maar wat geeft het dan hebben we twee kaas dingen. Ik proef en constateer dat Sander dit ook wel lust. Beide werken we een kaasspons weg. Weer 100 CFA uitgegeven aan eten. We kunnen weer op naar de volgende bar. Daar stonden ze eerder vandaag vleesspiezen klaar te maken. We lopen naar de bar en vragen weer wat is dat? Brochette van geit. OK doe maar 2. We krijgen 2 stokjes met wat ui. We gaan met ons vlees de bar in en nemen er een biertje bij. Maar goed ook want in heel Afrika weten ze hun weg goed met de piment maar deze meneer spant echt de kroon! Ik heb een stokje wat zo heet is dat ik spontaan in tranen uitbarst. Sander moet lachen en eet mijn stokje dan maar voor me op, maar ook hij eindigt in tranen. Het biertje hebben we uiteindelijk hoognodig om te blussen.

Nog geen 19 uur is het nu en we zijn hard op weg naar dronkenschap. We verlaten het barretje en steken de straat over. Daar liep op de heenweg een ventje met een schaal op zijn hoofd met ballen erop. We vinden het ventje en vragen weer wat is dat? Brood is het antwoord. Nou doe ons daar maar 1 van. Het brood is meer een oliebol maar dan zonder rozijnen. Een goede afsluiting van onze maaltijd?

Sander heeft ondertussen de smaak van streetfood goed te pakken. We struinen rond op zoek naar de volgende plek voor bier en weer een of andere snack. Echt een maaltijd kun je het niet noemen maar honger hebben we ook niet meer.

We lopen eerst even terug naar het hotel. Ik moet slippers wisselen want ik denk dat mijn slippers het nu toch echt aan het begeven zijn. We maken nog een foto van de staat van mijn slipper (reminder we hebben dus al 2 bier op en geen fatsoenlijk eten). Daarna gaan we terug naar een ander barretje vlak bij het hotel. We bestellen weer een bier. Dat gaat lastig want hier spreken ze ook geen Frans. Mevrouw biedt ons ook eten aan en zo eindigen we toch weer met een bord met pate en een of andere saus erbij. De stukjes in de saus lijken nog het meest op de staart van een vis. Duidelijk de minste maaltijd van de avond maar we doen ons best zoveel mogelijk weg te krijgen (en dat gaat lastig zonder bestek en een loei-hete brok klei). We hebben de 20 uur nu gehaald, tijd om terug te gaan naar het hotel, ons blogverhaaltje te schrijven en dan maar te gaan slapen. Uiteindelijk hebben we in totaal 900 CFA uitgegeven aan ons diner, nog geen 1,5 euro maar daarvoor hebben we wel 5 gangen gegeten!

Read more / Nederlandse versie »

De gele wegen van meneer Michelin

Van Kloto, Togo naar Badou, Togo
We zitten rustig te ontbijten voor onze kamer en dan komt de eigenaar van het hotel aanlopen. Jullie nemen vanavond een andere kamer he, want het matras van jullie kamer is slecht. Fijn dat je dat nu pas zegt maar eigenlijk was met het matras niets mis hoor. Bovendien vertrekken we vandaag. Wat gaan we dan niet wandelen? We moeten wandelen! Nou wij moeten niets meneer wij vertrekken. We denken dat het komt door zijn gebrekkige Engels want hij zal toch niet echt bedoelen dat we moeten wandelen?? Dan ziet meneer mijn koffie, hij wil mijn koffie proeven, hij is gek op kofie. Is het koffie van hier? Nee meneer van Ivoorkust. Ik wil hem een schepje koffie geven en een filter maar nee meneer wil mijn koffie die al klaar is proeven. Hij komt met een beker en daar mag ik wat in gieten. Vooruit dan maar, meneer krijgt wat van mijn koffie. Zijn eindconclusie? Mijn koffie is OK.

We pakken onze spullen in en verlaten Kloto. In Kpalime moeten we even stoppen voor wat water en brood. Terwijl we dat staan te kopen vormt zich weer een menigte bij onze motoren. Het water wat je hier koopt zit in kleine zakjes van 500 ml. Die kleine zakjes kun je kopen in 1 grote zak met 30 kleine zakjes. Om niet om de haverklap water te hoeven kopen kopen wij dus 15 liter in 1 keer. Maar die zakjes lekken nog wel eens dus die gieten we over in grote 5 liter flessen. Dat betekend in dit geval dat we tussen de menigte ook nog eens 15 liter water moeten overgieten in onze camelbags en waterflessen. Ach de menigte vermaakt zich prima, de Garmin trekt veel bekijks net als de motor zelf en de koffers. Als wij eindelijk klaar zijn met het overgieten van het water staat er een man of 20 rond de motoren. Zelfs voorbijkomende kleine motortjes zijn gestopt en staan te kijken.

We vervolgen onze weg naar Atakpame, volgens de Michelin map is het een scenic route, mooi is de weg zeker maar ik denk niet dat meneer Michelin het zo bedoelde. Een grote gatenkaas waar we de hele tijd leuk over kunnen zichzaggen. Tijd om van het uitzicht te genieten heb je amper. Wel mooie termietenheuvels onderweg en daar stoppen we dan maar even voor.

In Atakpame willen we afslaan naar Badou, een klein probleempje, waar is de weg naar Badou?? We rijden Atakpame door en komen weer op de Garmin route uit, helaas wel de verkeerde kant op. Omkeren dus en dan komen we bij een heel wazig bord. Eerste bocht is Lome tweede bocht die er schuin achter ligt is Badou en dan nog wat andere pijlen. De eerste bocht rijden we dus voorbij en de tweede bocht? Die zien we niet. Stoppen dus en vragen. De man wijst ons de weg, hier achter afslaan en dan bij het kruispunt naar links en dan kruispunt rechts. Wij keren om en gaan de aangewezen weg in. Die weg is geen asfalt, geen gravel, geen gatenkaas. Het is een hele grote klinker straat met veel te brede voegen! Rijd verschrikkelijk! Aan het eind van de weg gaan we maar naar links en dan eerste weer naar rechts. Goh hier zijn we al geweest! We rijden Atakpame weer uit over dezelfde weg dat we het plaatsje ingereden zijn. Nog maar eens vragen is dit de weg naar Badou? Ja is het antwoord doorrijden tot de rotonde en daar ga je rechts. OK hoe ver is die rotonde? 4 kilometer. Wij rijden 4 kilometer door en geen rotonde. We kunnen ons ook geen rotonde herinneren van de heenweg. Gaan we echt wel goed? Nog maar even verder kijken want ze hebben hier een bijzonder slecht gevoel voor afstand (veel te optimistisch altijd). Na een kilometer of 6 nog maar eens vragen. En ja hoor zegt meneer doorrijden tot de rotonde en dan rechts. Zou er dan echt een rotonde zijn??? Uiteindelijk vinden we de 'rotonde', dat is eigenlijk een rechtdoorgaande weg maar aan de rechterkant een driehoekige pleintje en dan een zijstraat naar rechts. Wij slaan af en stoppen meteen weer. Toch maar even vragen is dit de weg naar Badou? Ja zeggen de mensen. Nou dat is fijn dan maar Garmin tekend de weg naar Badou echt op een heel andere plek.

We stoppen eerst maar eens om te lunchen en dan bedenken we ons ook, de weg die Garmin tekend dat is niet de gele weg van de Michelin kaart die wij willen rijden maar dat is de witte weg. Aangezien het feit we nu al de halve dag over een bizar slechte gele weg aan het rijden zijn hebben we weinig behoefte aan de witte weg. Badou is toch nog ruim 80 kilometer ver weg.

De gele weg naar Badou is niet veel beter dan de gele weg naar Atakpame. Gaten, heuvels, plasjes. Maar soms ook wel mooi asfalt en leuke haarspeldbochten. De rit schiet zo alleen niet heel erg op.

De laatste 40 kilometer doen we bijna aftellen we zijn er bijna joepie! Maar dan komen we bij de laatste 10 kilometer. En de weg die al een tijdje niet best was wordt dramatisch slecht. Gaten naar het centrum van de aardbol. Eentje wordt ik ook nog ingedwongen door een tegemoetkomende auto die van geen remmen of wijken weet. Verder nog wat geulen van weglopend water nog wat meer grote kraters en een paar jongens die met een touw de weg versperren. Ze hebben honger. Wij ondertussen ook! Gelukkig laten ze het touw wel snel vieren en kunnen we erdoor.

We bereiken Badou en gaan opzoek naar het hotel dat in de lonely planet staat. We moeten wel nog even stoppen om de weg te vragen maar dan vinden we het hotel, nog geen 100 meter verderop als dat we het vragen. We krijgen een kamer en we nemen eerst een douche, even afkoelen. De douche is heerlijk verkoelend (uiteraard wederom alleen koud water en goed opletten anders heb je de kraan in je handen) maar zodra je er onder uit stapt begin je weer weg te smelten. Het is bloedheet in de kamer. We vluchten dus maar naar buiten. Daar is het slechts 30 graden, een heel stuk beter. We lopen een rondje door het dorpje maar een restaurant vinden we niet. Dan maar bij het hotel vragen, kunnen we hier ook eten? Nee dat kan niet want het is zondag. Er volgt nog iets met 19 uur en 20 uur maar we kunnen de vrouw totaal niet volgen. Geen eten dus, dat wordt dan maar zelf koken.

We drinken eerst een biertje en beginnen dan maar met koken. Spaghetti, de enige maaltijd waarvan we altijd minstens 1 portie bij ons hebben naast ons noodrantsoen astronautenvoer.

Read more / Nederlandse versie »

Kloto

Van Agbodrafo (Lac Togo), Togo naar Kloto, Togo
We worden gewekt door tromgeroffel. Zaterdag ochtend 6:30 is blijkbaar een perfect tijdstip om met een heel dorp te gaan staan trommelen. We snappen de hint en komen ons bedje uit. Uiteindelijk geen slechte keuze want het begint te rommelen en grijze lucht komt dichterbij.

We pakken onze spullen in en vertrekken zelfs zonder ontbijt. Ik was naar de boutique gelopen maar die hadden gisteren wel maar vandaag geen brood. Dan maar onderweg ontbijt kopen. We rijden weer over het strand, dat is nog altijd zacht maar zonder vallen bereiken we d e straat, het andere zandpad. Twee keer moet ik wel even een voetje aan de vloer zetten maar ook deze keer val ik niet. Dan wordt het zand al snel weer harder en daarna zijn we terug op asfalt.

We rijden eerst terug naar Lome, daar pinnen we en kopen we brood. Snel doorrijden maar want de plek waar wij gestopt waren lijkt de samenschoolplek te zijn voor een of andere politieke actie. We rijden Lome eerst uit voor we ergens stoppen om rustig te kunnen ontbijten. Erg rustig is het daar uiteindelijk ook niet. Twee blanken op motoren zetten hun koffers op de grond en beginnen uit te pakken, brood, koeltasje, mes en dan gaan ze brood smeren. Dat moeten de mensen uit Togo toch allemaal zien! Op het hoogte punt staan er een stuk of 10 mensen om ons heen. Snel ons broodje opeten dus en weer doorrijden!

We rijden door naar Kpalime daar is de afslag naar Kloto. Volgens de lonely planet is het dan nog 12 km en dan komen we in het dorpje waar een leuke auberge schijnt te zitten. We nemen de afslag en meteen verdrievoudigd het aantal gaten in de weg. We rijden de bergen in, soms over asfalt soms over een zand/klei grond.

Bij een kruising zit een militair checkpoint daar vragen we de weg naar de auberge. Iemand op een brommertje zegt volg mij maar en daar gaan we weer. Bij de volgende afslag besluit ik maar even beneden te wachten, berg op, keien en geulen, niet mijn specialisme deze combinatie en wie weet hoe ver het zo door gaat en wat er na de bocht zit? Sander volgt de man naar de auberge en komt erna terug de berg af. Blijkt dat voor me het moeilijkste stuk ligt, daarna wordt het weer beter. We rijden dus samen weer de berg op naar de auberge die in een hoekje van het dorpje ligt. In het dorpje is een of ander feest aan de gang, muziek aan alle kanten!

We parkeren de motoren, kiezen de kamer uit en dan is het eerst lunchtijd.

Na de lunch gaan we het dorpje verkennen, die bestaat uit 2 boutiques, 1 bar en wat souveniershops. Verbazingwekkend veel blanken lopen hier ook rond, waar die allemaal vandaan komen?? We lopen een stukje berg af en vinden een restaurantje, we regelen meteen ons avondeten. Nu dat geregeld is kunnen we terug naar onze kamer. We hebben weer wat repareer werk te doen, Sander zijn kussen is lek en als we dan toch bezig zijn het verlengsnoer is ook stuk. Sander repareert alles weer.

Nu ook deze klussen geklaard zijn is het tijd voor een spelletje. Terwijl we bezig zijn met rummicub komt de eigenaar van de auberge even zijn scorpioen tonen. Het beestje leeft in een doperwten blikje maar mag soms even los lopen, op onze rummicub stenen wel te verstaan! Na een paar rondjes rummicub is het alweer tijd om terug te gaan naar het restaurant, daar drinken we een biertje en krijgen we onze kip schotel. Deze keer met groenten erin, daar zijn we wel erg blij mee. Het smaakt ook prima dus we eten ons bordje helemaal leeg. Daar lijkt de chef-kok blij mee te zijn, gasten die goed eten. Na het eten loopt hij mee terug naar de auberge het lijkt erop dat hij hier ook woont??

Read more / Nederlandse versie »

Lake Togo

Van Lome, Togo naar Agbodrafo (Lac Togo), Togo
Poging 2 om Lome te verlaten. We pakken onze spullen weer in en rijden deze keer richting Benin. Het wordt weer een zware rit, helemaal naar de andere kant van het land, 30 hele kilometers. We rijden over de hoofdweg tot Garmin zegt sla hier links af. Links af ligt uiteraard geen asfalt. We rijden een zandweg op, het begin is nog mooi hard zand maar hoe verder je komt hoe zachter het wordt. Gelukkig bereiken we zonder valpartijen de auberge, om 11:30 komen we er al aan!

We kunnen ons tentje aan het meer opzetten, de motoren kunnen we erbij parkeren. We lopen via een omweg terug naar de motoren, even het pad verkennen. We stippelen een redelijk hard-zand route uit. Sander gaat voorop, keert de motor en rijd richting de palmbomen waartussen we de tent willen zetten. Ik zie hem zwabberen en zwalken en denk goh toch maar een ander pad nemen. Maar goed, eind van het liedje? Het maakt geen donder uit welk pad je neemt het harde zand is hier niet hard. Ook ik bereik zonder vallen de palmbomen, we parkeren de motoren en zetten de tent neer.

Als ons huisje voor de nacht is ingericht is het tijd voor de lunch. Twee stoeltjes erbij en daar zitten we dan, zon, meertje, palmboompjes en een stokbroodje. Wat wil een mens nog meer?

Na de lunch wandelen we terug naar de hoofdweg, eens kijken of er een restaurantje en barretje in de buurt zit. Helaas is dat niet het geval, dat wordt dus eten bij de auberge. Dat regelen we dan ook maar meteen als we terugkomen. De keuze is niet reuze, kip of vis en friet of rijst. Twee maal kip met friet dus.

Nu ook ons avondeten is veilig gestelt is het tijd voor wat ontspanning. Zwemkleding aan en het meer in. Het meer is verrassend ver ondiep. De ondergrond varieert wel, eerst zand en een stukje verder vieze blubber tussen je tenen. We zwemmen een klein stukje en dan keren we terug naar het strandje, tijd voor wat zonnebaden.

Toch moeten we vandaag ook wat zinnige dingen doen. Het lijkt ons handig mijn koffers in het meer te dompelen om te ontdekken waar die dingen nu precies lekken. We halen de koffers leeg en houden ze in het meer.

Na een tijdje vormt zich een plas in de koffer. Voorzijde koffer dus. De tweede koffer lekt op dezelfde plek. We zetten ze te drogen en terwijl de koffers drogen rest ons niets anders dan nog maar een duik in het meer te nemen en nog wat in de zon te gaan liggen. Wat is wereldreizen toch zwaar!

Op het meer is wel allerlei activiteiten, vooral bootjes met mensen varen langs, voortgeduwd door een man op de boot met een lange stok, Eentje komt voorbij en zijn stok blijft in de grond steken, hij moet dus het meer in duiken om zijn stok op te halen. Een tijdje later komen er een paar voorbij met een zeiltje, zij hebben een zeilboot van hun pirogue gemaakt! Ook wordt er gevist op het meer, maar dan niet met een hengel.

Twee mensen (of eerder op de dag 1) lopen met een soort mega vangnet rond in het meer en zo vangen ze vis.

Als de koffers droog zijn behandelen we ze nog met wat extra siliconen kit. Een klodder hier en een klodder daar, hopelijk lekken ze nu niet meer maar we beseffen wel dat na een valpartij het hele feest van plakken weer van voor af aan begint. Als het maar tijdelijk helpt zijn we al blij en uiteraard moet ik toch wat meer mijn best gaan doen om niet meer te vallen (met het vooruitzicht van de wegen in Kameroen en Congo een hopeloze onderneming).

's-Avonds schuiven we aan bij het restaurant voor onze portie kip met friet. Precies volgens specificaties wordt het opgeleverd, kip met friet, geen sla of niets. Maar de kip en de frietjes zijn dan wel erg goed gelukt! We drinken nog een biertje en dan zit onze zware dag er weer bijna op. Morgen wordt het pas echt afzien, ruim 150 km staan op het programma!

Read more / Nederlandse versie »

Foto's Togo

Foto's Togo nu online. Bereikbaar via de link in het menu of de link hieronder: Foto's Togo

Read more / Nederlandse versie »