Motor ophalen

Terug in Nederand
Vandaag gaan we de motor van Marjolein ophalen. Afgelopen dagen zijn we met Bas van Hyperpro in contact geweest. De motor van Marjolein is daar al heen gebracht en Bas heeft de schokdemper een onderhoudsbeurt gegeven. Daarnaast heeft hij de veervoorspanning aangepast, de motor is nu 4,5 cm lager. We moeten even kijken of dat genoeg gaat zijn.

We gaan met de trein terug naar Heemstede en halen daar de auto op om weer naar Alphen te gaan. Eerst naar Hyperpro de motor bekijken. Ik stap op en ik kan bij de grond. Toch besluiten we wel al snel dat we voor nog meer verlagen gaan. De veren van deze motor gaan naar die van Sander en dan krijg ik een kortere veer ervoor terug. Dat gaan we echter pas doen als we ook Sander zijn motor opgehaald hebben.

Ik ga ook eens testen of ik iets met de zijstandaard kan. Dat blijkt niet het geval. Afstappen is problematisch. De standaard van de BMW klapt automatisch in erg handig bij opstappen maar erg onhandig met afstappen mijn pootjes zijn namelijk niet lang genoeg om die standaard uitgeklapt te houden.

We rijden door naar Marjolein en Christian en onderhandelen kort over de prijs. Als we het eens zijn maken we het geld over en dan gaan we met zijn vieren naar het postkantoor. Daar wacht ons een onaangename verrassing. Overschrijven lukt niet dus de vrouw achter de balie belt het RDW, ja met mij nog een keer deze keer heb ik allemaal nederlandse papieren maar het lukt nog niet. Ze praat met de RDW medewerker en dan hoor ik het haar zeggen: 'OK ik zal het ze uitleggen'. Ik voel hem al aankomen, wij zijn niet ingeschreven in het GBA zal dat het probleem zijn? Jahoor dat blijkt zo te zijn. We overleggen en besluiten alle papieren mee te nemen, we zullen morgen dan de motor overschrijven op Sander zijn vader. Daarna kunnen we rustig uitzoeken hoe we het ding dan op onze naam krijgen.

Bij Hyperpro stap ik op de motor, we nemen afscheid en gaan naar Bol. Eerst nog even langs de tijdelijke afscheidsborrel van Jonna. We zijn aan de late kant maar gelukkig is Jonna er wel nog. Ik parkeer de motor en vraag eerst aan een ex-collega of hij even wil helpen met de standaard zodat ik kan afstappen. Mooie binnenkomer toch?

Sander komt ook even mee, ik kan mijn afstaphulpje en navigator toch niet buiten laten staan? Gelukkig begroet iedereen hem vriendelijk en vind niemand het erg dat hij mee is. We drinken een biertje, kletsen even met Jonna en Dagmara maar als Jonna aanstalten maakt om naar huis te gaan vinden wij dat ook een mooie tijd. We kunnen ook niet te laat thuiskomen.

Ik stap weer op mijn nieuwe BMW (die Sander heel lief voor me gekeerd heeft) en we rijden achter elkaar aan naar Heemstede toe. Eventjes weer wachten tot Sander de standaard voor me uitklapt en dan kan ik eraf. Eerste rit met mijn nieuwe motor redelijk succesvol voltooid. De motor bevalt me wel. Schakelen en remmen gaat prima, de hendels zijn niet te ver weg. Enkel de zithouding moet ik nog aan wennen en het zadel. Het zadel is erg glad en recht, als ik het gas open trek schuif ik zo over het zadel naar achteren toe. Ik moet me dus goed blijven vasthouden.

Sander zet de motor in de achtertuin, de hoes van de tafel gaat eroverheen en dan is hij klaar voor zijn eerste nacht in Heemstede.

Read more / Nederlandse versie »

Derde motor bekijken

Terug in Nederand
We worden wakker in Groningen, Ineke heeft ons vandaag onderdak verschaft. We ontbijten in het verder lege huis, Ineke is al naar het werk, ruimen onze troep op en sluiten af. Bedankt Ineke!

We rijden naar Friesland, wel met wat gemengde gevoelens. We hebben een mailtje gehad van de man en die was al erg vreemd. Ik vroeg naar hoe laat de andere klant kwam zodat we niet tegelijk zouden zijn en het antwoord was wat dacht ik wel dat hij 2 mensen tegelijk naar dezelfde motor liet kijken zo was hij niet! Wij hebben terug gemaild van sorry we bedoelden het niet zo maar hebben erna niets meer gehoord.

De motor staat al buiten klaar. Wij hadden gebeld? Ehh nee gemaild we zijn net terug uit zuid Afrika waar we met onze 2 alpen heen zijn gereden en omdat die stuk zijn zoeken we nu 2 andere motoren om verder op te reizen.

Eerste opmerking een R100GS is geen motor voor vrouwen. Prima we waren voor mij aan het kijken. We bekijken van alle kanten en ik stel voor aan Sander of we een proefrit zullen maken. Nou zegt de verkoper als we daarna zeggen 3000 euro kunnen we hem net zo goed laten staan aan onzin boden doet hij niet. Hij heeft niet het gevoel dat we serieus zijn dus kunnen we geen proefrit maken. Maar willen we anders een kop koffie? We zeggen nee maar even later weer kom we drinken even koffie. Nou vooruit dan maar, Sander en ik lopen mee.

Koffie? Nou zegt Sander doe maar thee. Dit is een kantine van vrachtwagen chauffeurs en die mannen drinken geen thee. Dus je kan enkel koffie krijgen. Dan maar koffie voor Sander en mij. Ondertussen zijn we klaar met de gast. Wil hij uberhaupt een motor verkopen? We krijgen de andere motoren nog te zien en praten nog even over Almere, de verkoper daar kent hij ook. We nemen afscheid en stappen in de auto.

In de auto zijn we het snel eens. Deze man is een ei en we hebben nu 0 behoefte meer om naar Almere te gaan. We zijn eruit, we kopen de motor in Limburg van Clement en de motor van Marjolein in Alphen. Als blijkt dat de grote tank niet lekker rijdt (aanpassing van de veren kan invloed hebben dus dat testen we eerst) kunnen we redelijk makkelijk de tank omwisselen voor een kleinere dus dan blijft Clement zijn motor een uitstekende deal voor ons.

Bij Sander zijn ouders sturen we meteen de twee mails, jullie motoren zijn verkocht wij willen ze. Daarna stappen we op de trein naar Roosendaal. Daar aangekomen hebben we van Clement al reactie. We worden het snel eens over de prijs en besluiten het geld over te maken. Clement stuurt de motorpapieren op en ophalen van de motor dat mag in het nieuwe jaar, kunnen we er meteen mee naar de Boxertoko dat scheelt ons een keer op en neer rijden naar zuid Limburg.

Read more / Nederlandse versie »

Nog een motor kijken

Terug in Nederand
Onze tweede afspraak om een motor te bekijken is vandaag. Ook deze keer bij een particulier. Gelukkig is de afspraak later op de dag. Dan kan ik eerst uitslapen na het bol.com feestje van afgelopen nacht.

Om 13 uur haalt Sander mij op bij Mihaela, we zijn allebei al een tijdje wakker, hebben ontbeten en geen kater. Nog even gezellig kletsen en dan gaan we verder. We rijden naar Alphen aan den Rijn en bekijken daar de tweede motor. Een R100GS die 136.000 km heeft gereden onder andere in Amerika en Rusland. De kilometer stand schrikt een beetje af maar de hyperpro veren en koffers maken het toch een interessante motor. Het motorblok kunnen we altijd nog reviseren en dan is de motor weer zo goed als nieuw.

Sander maakt een proefritje. De motor loopt prima, rijdt prima, lijkt ons dus prima. Voor wie gaat de motor zijn? Dat is de vraag, dat weten we nog niet. We spreken af maandag van ons te laten horen. Dan gaan we namelijk nog een motor kijken.

Read more / Nederlandse versie »

Motoren kijken

Terug in Nederand
Nog maar net terug en meteen weer druk aan de slag. Om 6 uur gaat de wekker. We gaan een motor kijken en uiteraard staat deze in een uithoek in Nederland. Eventjes ontbijten en dan stappen we om 7 uur in de auto. Op naar Limburg.

In Zuid-Limburg gaan we de motor van Clement bekijken. Een R100GS Paris Dakar. De motor is in super staat en zeer geschikt voor onze reis. We gaan er ook heen met de instelling de motor te kopen maar uiteraard moet er eerst een proefritje gemaakt worden.

Daar gaat Sander dan, zonder voering in de broek en jas, een extra trui van papa aan maar wel winterhandschoenen. Het is 2 graden, wat een verschil met Johannesburg!

Tien minuten later is hij terug, pas 700 meter voor het eind herinnerde hij zich dat de motor handvatverwarming heeft. Niet gebruikt dus en nu dus met ijskoude handen. Motorisch rijd de motor prima maar bochtenwerk dat gaat minder. Hoe kan dat? Zijn we teveel gewend aan de Alpjes? De Paris Dakar is, zonder bagage, lichter dan onze alpen maar het zwaartepunt ligt heel anders. Gaat dit wennen of is de Paris Dakar toch niet 'de' motor voor ons?

We praten er een beetje over, laten het bezinken en dan gaat Sander nog een rondje. Deze keer met handvatverwarming aan. Het gaat al beter maar helemaal 100% is Sander nog niet overtuigd. Dan toch maar even de motor bij Clement laten staan. Het is een super koopje voor ons maar als het niet 100% goed voelt moeten we toch even met andere motoren rijden om te ontdekken of het gewenning is of dat Sander toch liever een gewone GS heeft.

We nemen afscheid en rijden door naar Mat van de BMW Boxer Toko. Onderweg doen we wat rekenwerk. In principe zou een gewone GS voldoen. Het belangrijkste verschil tussen de 2 is de tank. Een Paris Dakar heeft een 35 liter tank en de gewone een 24 liter. Een BMW rijdt ongeveer 1 op 15 en onze alpjes 1 op 19 maar die hebben een 18 liter tank maar de laatste 2 liter daarvan kun je niet gebruiken. Dat betekend dat we met de Alp na 304 km stil staan en met de BMW zouden we toch minimal 330 km kunnen afleggen (als je ook aanneemt dat de laatste 2 liter er lastig uit komt wat eigenlijk niet waar is voor een BMW). Het probleem met een BMW is dat we geen jerrican mooi kunnen wegstoppen tussen de valbeugels. Dus waarschijnlijk gaan we zonder jerricans verder. Twee gewone GS motoren is dus een optie.

Bij Mat bekijken we zijn collectie. Sander maakt nog een proefrit op een Paris Dakar, deze stuurt iets beter maar dat is te wijten aan de zo goed als lege tank. Daarna neemt hij een gewone GS, tja dat stuurt toch wel een heel stuk fijner. Hoe goed de motor van Clement dan ook is, misschien moeten we toch echt 2 gewone motoren overwegen. We willen niet nog een keer op reis gaan en dan denken had ik maar.... Uiteindelijk vinden we bij Mat nog 2 project motoren. Ze liggen beide uit elkaar en er moet aan gesleuteld worden. Misschien zijn ze wel iets voor ons. We willen toch aardig wat vervangen om ze reis klaar te maken. Dus waarom een mooie kopen voor veel geld en dan de helft vervangen? Dan beter een goedkope (en ook best lelijke) voor weinig en hem zelf ombouwen. We moeten er maar eens een nachtje over slapen.

De duisternis valt als we de boxer toko verlaten. Ik wordt afgezet in Ijsselstein. Het is tijd om opnieuw kennis te maken met mijn neefje. Quinten is lief voor mij opgebleven tot ik er ben. De pasta gaat de magnetron in en ik kan eten. Daarna is het bedtijd. Quinten heeft een ingebouwde sensor. Zodra hij horizontaal gelegd wordt zet hij het op een huilen. Leuk joh, er zijn ook van die plastic poppen die dat doen! Als hij weer verticaal gaat houdt het huilen op. Het bedje in en daar gaan we weer. Snel het licht uit, deur dicht en dan moet het zo over zijn.

Read more / Nederlandse versie »

De laatste dag

Dag 7 Johannesburg, Zuid-Afrika
Het is de laatste dag in Zuid-Afrika. Vannacht hebben we om 00:00 onze wekker gezet om online in te checken. Maar als we achter de computer zitten is er nog altijd geen 10 december beschikbaar. Dan maar weer slapen. Om 4 uur zijn we weer wakker en dan is eindelijk de 10de er wel. Maar ja ondertussen zijn er al veel mensen ons voor geweest want de eerste rij en de rij met meer beenruimte zijn al niet meer te krijgen. Dan maar helemaal achterin gaan zitten.

Om 8 uur zijn we, vanwege onze nachtelijke computeracties, nog altijd niet helemaal wakker. Wel maar opstaan want er moet nog veel gebeuren. Na ons ontbijt gaan we eerst naar de supermarkt. Tijd om wat dingen te kopen om dank je wel te zeggen. Voor Elize kopen we een doos wijn, voor Kobus een tray bier, voor Pierre een zak snoep en omdat Andre niet van snoepen houdt kopen we voor hem een T-bone. We zien nog een pot pickled unions staan, we denken aan Kobus en zijn verhaal dat hij op een braai zou eten wat ze te koop hadden en hij eindigde met vlees en pickled unions. Ook die nemen we dus mee.

Terug thuis gaan we de spullen inpakken. Dat is best nog wel een klus. Uiteindelijk krijgen we alles in de koffer geprakt wat we mee willen nemen. Eentje is 22 kg en de ander 20 kg. Dan nog een sporttas vol met spullen een rugzak met de documenten en we zijn klaar om te gaan. Het is echter nog geen tijd om te vertrekken dus dan maar eventjes met de hondjes spelen.

Zoals altijd willen Frons en Bella tegelijkertijd al mijn aandacht hebben. Pas na een tijdje worden ze rustiger en komen ze af en toe buurten voor een aai.

Na de lunch is het dan toch echt tijd om weg te gaan. We nemen van iedereen afscheid, hangen de koffers op de motor, de tent op een van de zijkoffers, Sander stapt op en ik stap achterop met een sporttas om mijn nek en 2 rugzakken op mijn rug. Afgeladen verlaten we Kobus zijn huis en rijden naar Feltra.

Bij Feltra rijden we meteen de loods in. Eventjes gedag zeggen tegen Rainer en Mark en dan gaan we aan de slag. De benzine moet uit de motor, de accu's moeten losgekoppeld worden, we willen de garmin houders meenemen en dan zijn we klaar. Ondertussen is het toch al weer 15 uur geweest. Even binnen betalen voor het verschepen en dan stappen we in Mark zijn auto en gaan we eerst even langs zijn huis. Daar doen we een auto wissel en dan gaan we door naar Sandton.

In Sandton is ook Rainer bij het afgesproken restaurant. Het laatste feestmaal begint, Sander neemt een T-bone, ik een Sirlion. Het eten smaakt uitstekend het bier vloeit rijkelijk en de avond is erg gezellig.

Na het eten dropt Mark ons nog af op het vliegveld. De service is buitengewoon, hij haalt een karretje, laat onze bagage erop en rijdt ermee naar binnen. Tijd om afscheid te nemen van de laatste zeer vriendelijke Zuid-Afrikaan.

Sander en ik gaan eerst naar de balie voor tax refund. Met onze gestempelde bonnetjes lopen we door naar de incheck balie. Afrikaanse duidelijkheid heerst hier alom. Op de borden staat balie 85 t/m 87 maar enkel bij balie 84 gaat iemand van Kenia Airways staan. Dan maar balie 84, we lopen naar de 2 vrouwen die willen de boardingpass zien. Geen probleem we geven de passen en zetten de koffers een voor een op de weegschaal. We mogen ze eraf halen en krijgen wat extra briefjes mee. We mogen door naar 10m verder naar de wrap service. Maar onze koffers zijn al gewrapt (dat heeft Feltra gedaan)! Er moet toch nog een laag omheen met de briefjes, daar staat handgeschreven op dat onze koffer van Johannesburg naar Amsterdam moet. Handgeschreven gaat dit goedkomen? Weer 10 meter verder komen we bij de 'echte' incheckbalie. Weer moeten onze koffers gewogen worden, weer de boardingspassen laten zien. Dan mogen de koffers er weer af, de band is stuk. Zet ze maar bij balie 79. Wij zeulen met de koffers naar balie 79 (het karretje mochten we vanaf de eerste halte al niet meer meenemen) en dumpen ze daar. Nu we in ieder geval ruim 40 kilo lichter zijn kunnen we door de douane. De man zoekt naar het entree stempeltje. Doe geen moeite meneer, dit zijn nieuwe paspoorten. Oh OK zegt de man van de douane en stempelt onze paspoorten. Dat ging soepel, door naar de tax refund. We krijgen een briefje mee dat we 264 rand terugkrijgen. Het geld kunnen we innen bij de bureau de change. Daar trekken ze er nog even 50 rand kosten vanaf en de overige 200 krijgen we uitbetaald.

Nu is het tijd om te gaan giftshoppen. We moeten snel zijn want alle gift shops gaan al dicht. Als alles dicht is rest ons niets anders dan wachten. Terwijl wij in de lounge zitten te wachten komt er een man aanlopen, gaat een paar stoelen verderop zitten en begint te snurken. Hij gaat toch niet naast ons zitten he?

Het boarden verloopt chaotisch, ze roepen om eerst gehandicapten en mensen met kinderen maar wachten is niet aan Afrikaners besteed, iedereen staat te dringen. Als Sander en ik eindelijk het vliegtuig in komen blijkt alle handbagage ruimte al vol te zitten. Sander duwt zijn spullen erbij waarop de buurman zegt (die de hele tijd heeft staan te kijken dat wij zoeken naar bagage plek) dat Sander niet kan duwen en dat hij ruimte maakt anders kreukt zijn colbertje. Jezus man had je dat dan niet eerder kunnen aanbieden?

Het vliegtuig zit vol en we vertrekken. In de lucht krijgen we een maaltijd met kip brood en kaas. Smaakt prima. Als we dat op hebben is het al weer bijna tijd om te dalen. Johannesburg – Nairobi is slechts 3 uur vliegen.

In Nairobi landen we in de regen, een harde landing. We stappen uit, stappen een bus in en worden bij de gate gedropt. De vraag is wat nu. Moeten we weer boardingtickets laten printen? Gaat het goed met onze bagage? Al die handgeschreven briefjes en stukke machines geven ons niet een erg positief gevoel.

We mogen weer inchecken, deze keer bij gate 7. We staan in de rij bij 7 met nog vele anderen, de x-ray doet het niet. Na lang wachten besluiten ze dat we dan maar naar gate 8 moeten. De hele stoet zet zich in beweging en we gaan naar gate 8. Boardingpass scannen, je spullen door de x-ray en dan binnendoor doorlopen naar gate 7. In de lounge wachten we en wachten we. Tot ze zeggen 'all passengers of flight KQ116 please board'. Wij staan op, er staat niemand, maar goed we lopen de slurf in. De schoonmakers zijn nog bezig. Na een tijdje komt iemand van Kenia Airways, you are not supposed to be here, go back to the lounge. Een man maakt een opmerking dat ze dan niet moeten omroepen dat we moeten boarden. We lopen allemaal terug en dan wordt er voor de tweede keer omgeroepen, board immediate please. Tot 4 keer aan toe roepen ze het om maar wij mogen niet boarden.

Uiteindelijk met een half uur vertraging mogen we boarden. Er wordt omgeroepen over 10 minuten vertrekken we, maar er zit nog bijna niemand in? We vragen het aan het personeel, die zeggen ja dit is alles, je kunt ergens anders gaan zitten als je wilt. Dat doen we dan maar, Sander neemt 3 stoelen en gaat languit liggen. Ik neem 3 stoelen en ga languit. Ik wordt wakker als het ontbijt wordt opgeruimd. Ik krijg een verlaat ontbijtje. Dan nog even een uurtje slapen, een filmpje kijken, nog een keer het filmpje starten, nog een keer starten (mijn film loopt steeds vast en is daarnaast ook in het japans ondertiteld). Nog een spelletje spelen. Wat naar buiten kijken en langzaam naderen we Nederland.

Read more / Nederlandse versie »

Om het af te leren, nog 1 keer braaien

Dag 6 Johannesburg, Zuid-Afrika
We worden wakker in een heerlijke lucht van vers brood. Kobus maakt iedere zondag verse ciabatta. Hongerig zitten we aan tafel tot iedereen er is. Tijd om aan te vallen. Het brood smaakt uitstekend. Na het ontbijt krijgen Andre (een jongen die hier ook tijdelijk logeert) en ik een cursus brood bakken. In Nederland maar eens uitproberen of het ons ook lukt.

Terwijl het brood staat te rijzen maken Sander en ik foto's van de tweede alp. Die zetten we ook vast te koop. Daarna zoeken we uit wat de onderdelen kosten voor als we de motoren in onderdelen verkopen en dan is het tijd om met de honden te spelen.

Frons, Bella en Sjors klagen niet. Bella zit op schoot, Frons ligt languit op de grond terwijl Sander hem aait en Sjors is blij dat hij eindelijk eens rust heeft in zijn mand.

Rond 11:30 steekt Kobus de braai aan. We gaan vandaag weer braaien maar dan als lunch. Wederom wordt een rijkelijke portie varken, worst en lam klaargemaakt en dan kunnen we allemaal aan tafel. Er is nog een vriendje van Pierre te eten en ook de oudere zoon van Kobus is aanwezig. Met zijn 7-enen genieten we van het zondaagse feestmaal. Er kan nog meerdere dagen nagenoten worden want er is nog aardig wat vlees over. Als toetje krijgen we nog een eigengemaakte chocolade cake. Het is 15 uur als we klaar zijn met eten en we zijn tonnetje rond.

Omdat het ondertussen is begonnen te regenen en onweren spelen we binnen wat computerspelletjes. Om 18 uur gaat de tweede portie ciabatta in de oven en dan kunnen we om 19 uur weer aan tafel. Niemand heeft echt honger dus het is meer pak als je iets wil en ga verder met wat je aan het doen was.

's-avonds zoeken we nog een beetje verder naar een tweede BMW. We hadden er een gezien in Duitsland die erg mooi was maar die is helaas niet meer te koop. Maar ja het is winter, laagseizoen dus gelukkig genoeg aanbod. Helaas betekent dat ook dat de verkoop van onze alpjes lastig kan worden.

Read more / Nederlandse versie »

Gift shopping, niet makkelijk

Dag 5 Johannesburg, Zuid-Afrika
Het is zaterdag en blijkbaar is iedereen in dit huishouden voor optijd opstaan. We ontbijten met zijn allen, Kobus en zijn vrouw met Afrikaanse pap, de jongens met vlees van de braai van gisteren, Sander sluit zich aan bij Andre en Pierre en neemt ook nog wat braai vlees (maar dan op brood). Ik ben de enige die het houd bij een oud vertrouwd boterhammetje met kaas en daarna met chocopasta.

Na ons ontbijt gaan we, geheel on-Afrikaans, lopen naar het winkelcentrum. Lopen dat doen Afrikanen niet. Voor iedere poep en een scheet pakt de (blanke) Afrikaan de auto of de motor. In het centrum gaan we eerst langs het flight centrum, een dubbel checken hoe het nu zit met die regels van Kenia airways. We hebben geluk, onze helm mogen we los meenemen, dan ieder 1 koffer inchecken (hoe vaak zullen ze al motorkoffers aangenomen hebben??) en dan ieder nog 1 stuk handbagage. Dat gaat helemaal goed komen. We gaan toch nog maar even shoppen voor een sport tas zodat we iets meer handbagage mee kunnen nemen. Kunnen we ook gelijk gift-shoppen.

We lopen het hele centrum af maar gift shoppen valt niet mee. Wat geef je 2 schattige neefjes die al veel hebben en als jij ruimte gebrek hebt. Dit?

We zien ook nog de loop-motor. Sander en ik vinden die prachtig maar ja beide neefjes hebben al een loopauto van ons gekregen dus eigenlijk hebben ze zoiets al. Knuffels zijn schattig maar ook die hebben ze. We willen iets orgineels, iets Afrikaans, iets wat niet in dit centrum te krijgen is.

We verlaten het centrum dan ook enkel met een nieuwe sporttas. We lopen terug naar huis en gaan lunchen. Na de lunch besluiten we even te relaxen. We gaan buiten zitten om rummicub te spelen. Best een lastige bezigheid met 3 honden. Frons loopt dwars door ons spel heen, Bella probeert stenen op te eten en allemaal willen ze aandacht. Na 3 rondjes houden we het voor gezien. Het spel is nog compleet en dat willen we graag zo houden.

Het is tijd voor nog een wandelingetje. Deze keer richting de liquor store. We halen genoeg bier om het weekend door te komen en keren huiswaarts. Dan nog maar wat computeren, er moeten nog wat mailtjes getikt worden, de transalp moet te koop worden aangeboden en misschien moeten we ook weer tijdelijk woonruimte zoeken in Nederland.

De middag kruipt traag voorbij, hij gaat traag omdat we in het vooruitzicht Indiaase curry hebben voor avond eten. Sinds 1 uur is Elize ermee bezig en het ruikt heerlijk. Eindelijk is het 18 uur en kunnen we het eindresultaat proeven. Hij smaakt net zo als hij ruikt en we eten dan ook met smaak. Wat een zwaar leven hebben we toch, morgen gaan we weer braaien is ons verteld.

Na het eten kijken we nog wat foto's van Kobus. Behalve dat ze 5 jaar in Nederland gewoond hebben is Kobus ook 14 maanden op een eilandje geweest tussen Zuid-Afrika en Antartica. We krijgen prachtige foto's te zien van Albatrossen, ontelbaar verschillende soorten pinguins, zeehonden, orka's enz. Wat een ervaring moet dat geweest zijn!

Read more / Nederlandse versie »