Zambia

Van Lubumbashi, Democratische Republiek Congo naar Chingola, Zambia
Gisteren hadden we de hoop op ons pakketje toch al opgegeven. Ik kreeg Jean niet te pakken via de telefoon en het internet lag er meer uit dan dat ik daar iets op kon. We zijn dus maar gaan slapen. We worden wakker gebeld door Jean. Het pakket is uit de douane en opgehaald door een vrachtwagen. Nu het volgende probleem, de chauffeur is naar huis gegaan met de sleutels van de vrachtwagen op zak. Jean kan dus nog niet bij het pakket. Ze zijn druk bezig met de chauffeur te traceren en Jean vraagt of wij het adres van Captain Bila weten. Dat hebben we niet enkel 2 telefoonnummers. Jean zegt dat hij hem dan zal bellen en dat we nog van hem horen. Terwijl wij liggen te bezinnen hoe en of we kunnen helpen gaat de telefoon weer. Het is Jean weer, hij heeft het pakket in zijn handen en ook al met Captain Bila gesproken. Over 20 minuten heeft hij een afspraak met de piloot om het pakket over te dragen. Weer een half uurtje later weer een telefoontje, pakket is overgedragen. Het is ondertusen middernacht in Lubumbashi en dus 23 uur in Kinshasa. Wat een service is dit toch!! Hoe kunnen we Jean ooit bedanken, we hebben niet eens een adres van de man (maar volgens mij kennen ze het beroep postbode hier ook niet echt).

We kunnen de slaap nu toch niet echt meer vatten. Zal ons pakketje dan toch morgen hier zijn??? We draaien en woelen in ons bikkelharde bed.

De volgende ochtend zijn we ook al weer vroeg op. Eerst douchen en meteen meer water tappen voor ze het weer uit zetten. Daarna halen we brood, leveren we onze bierflesjes in en halen voor Captain Bila wat te drinken als bedankje. We ontbijten en ruimen alle koffers in. Omdat het nog vroeg is doen we eerst nog maar een rondje buiten lopen om onze resterende francs uit te geven. Daarna gaan we naar het vliegveld. Echt een vast vluchtschema is er niet maar Captain Bila zei dat we maar om 10 uur op het vliegveld moesten zijn.

We parkeren buiten de poort en ik ga proberen of ik het terrein op mag. Ik moet meelopen met iemand en we worden van de een naar de ander gestuurd. Uiteindelijk zegt iemand dat Sander en ik op het terrein mogen wachten, dat kost dan wel 12 dollar per persoon. Ik bedank de vrouw en zeg dat we dan wel buiten wachten. We bellen Captain Bila wel als hij geland is.

We wachten en wachten, verschillende mensen komen langs om een praatje aan te knopen. Dan stopt er een auto met een man die voor de afwisseling Engels kan. Ik loop naar de auto toe om een beetje te kletsen. De man is piloot en werkt hier hij heeft onze motoren gezien en is weg van motoren. Willen we niet instappen dan gaan we naar de hangar voor een praatje. Ik leg uit dat wij het terrein niet op kunnen zonder te betalen maar hij zegt dat dat geen probleem is. Sander heeft geen zin om mee te gaan dus enkel ik stap in de auto en we rijden inderdaad probleemloos het terrein op. Het blijkt een piloot van Cesna's te zijn. Zijn motor staat ook in de hangar, een Honda 650 cc, een soort cross motor. We staan een beetje te kletsen als ik een vliegtuig hoor naderen. We rennen de hangar uit en zien nog net een Services Air Cargo landen. De man weet dat we daarop zitten te wachten, hij haalt de motor uit de hangar en zegt stap maar achterop. Samen rijden we weer terug naar Sander. We staan buiten nog een beetje te kletsen als de piloot besluit te regelen dat wij gewoon gratis het terrein op mogen. Ondertussen krijg ik een telefoontje van Captain Bila dat hij het is die geland is. Op het vliegveld ontmoet ik dan Captain Bila, hij geeft mij een pakketje, ik hem wat drankjes. Wat een service is dit hier toch! We nemen afscheid van Captain Bila en van de piloot die we hier weer ontmoet hebben en verlaten Lubumbashi.

Ondertussen is het wel al na 11 uur, we rijden dus niet al te ver voor het tijd wordt een lunchplek te zoeken. Die vinden we ergens langs de kant van de weg. We eten onze broodjes op en zijn dan klaar voor de grens.

Eerst worden we gestopt bij een checkpoint, daar registreren ze onze paspoorten. Terwijl ze daarmee bezig zijn verbazen wij ons over het overige verkeer hier. Enkel 1 baan wordt soms vrijgegeven als je door de checkpoint bent. Maar het verkeer krijgt het klaar om van 2 kanten tegelijk proberen langs de vaten te rijden. Dat past uiteraard niet! En dan gaan ze beide naar elkaar kijken, ga jij maar terug, nee ga jij maar terug. Het is een beetje een chaos en niemand zegt of doet er iets aan.

We rijden door naar de echte grens. Deze keer een hoofdgrens want we hebben nog geen visum. En het is me dan ook een hoofdgrens. Grote poorten, 3 stuks, en op geen 1 staat wie waar heen moet. Niemand zegt ook iets dus wij kiezen een poort. De verkeerde, we zijn er net door zegt iemand dat we terug moeten en de poort er links van moeten hebben. Over het smalle paadje doorsteken mag blijkbaar niet dus wij keren maar braaf om. We parkeren bij een groot gebouw en zien daar allemaal desks, op het raam staat wat er zit. We sluiten in de rij aan bij de eerste desk, de politie. Daar worden we uitgestempeld, daarna schuiven we door naar de douane en daar wordt het carnet uitgestempeld. We zijn DRC uit! Op naar Zambia, daar is vast alles beter!

Als we weer op het parkeerterrein staan komt er nog een agent langs, hij heeft onze paspoorten uitgestempeld en is nog bezig met het afmaken van de registratie, maar onze entree in Ndandanga, waar ligt dat? In welke provincie? Dat weten wij uiteraard ook niet maar ik kan hem wel vertellen dat het boven Luozi ligt, de man weet dan genoeg.

We rijden het terrein af en wat blijkt dan? Zambia is nog veel onduidelijker dan DRC! Hier staat ook niets aangegeven maar gaan de wegen ook nog alle kanten op. Daarnaast zien we een stuk of 4 gebouwen. Zoek maar uit waar je heen moet. Uiteindelijk vertelt ons iemand dat we bij het grijze gebouw moeten zijn, we parkeren en lopen naar binnen. Al snel zegt iemand dat we niet deze maar een andere ingang moeten hebben. We lopen dus weer naar buiten en gaan aan de andere kant naar binnen. Daar is het een drukte van jewelste. Sander sluit in de ene rij aan, ik in de andere. Sander is al snel klaar, hij had maar 2 mensen voor zich. Ik heb er een stuk of 30 en er lijkt geen schot in te zitten. Ruim 1,5 uur later zijn wij eindelijk aan de beurt. Ondertussen weten we dat het de rij is voor een visum. We mogen 100 dollar afrekenen en dan hebben we beide een visum in ons paspoort. Nog even wachten op de entree stempel en dan mogen we door. We vragen naar de douane en worden daarvoor terugverwezen naar de eerste ingang. Daar dus nog maar eens naar binnen, we moeten achter de balie door een gangetje in en bij een kantoortje kunnen we ons carnet laten afstempelen. Bij de deur met examination, daar hadden wij het toch echt niet gezocht!

Als we dan eindelijk klaar zijn wisselen we nog even wat geld om en dan verlaten we de parkeerplaats. We verwachten nog een controle van onze paspoorten maar die komt nergens meer. We hadden dus net zo goed meteen door kunnen rijden zonder visum te kopen of carnet te laten stempelen!

We rijden door naar Chingola en zoeken daar een slaapplek. Dat valt niet mee. Het eerste guesthouse waar we stoppen zijn de kamers bijna 100 dollar! Hij verwijst ons naar een andere waar we misschien mogen kamperen. Helaas mag dat niet van de eigenaresse dus moeten we door. Uiteindelijk vinden we een hotel. Het doet ons een beetje denken aan de Banne Buikslootlaan waar Sander dag en nachtwacht diensten heeft gelopen voor Camelot. De kamer tegenover de onze, daar kan niemand slapen want de deur ligt eruit. In de gang is een gat in het plafond, de sluiting van de deur... het heeft Sander een kwartier gekost om de deur van binnen op slot te krijgen en de wastafel heeft 2 verschillende kranen met beide dezelfde functie, geen water geven. Het is maar goed dat het voor 1 nacht is. Wel een pluspunt van het hotel, het ligt naast een fast food restaurant!

We vertrekken dan ook meteen naar de buren. Daar staat op het menu een T-bone met friet en salade voor 25 kwacha (4 euro), we kunnen het niet geloven en dubbelchecken even, dit vlees wat hier ligt is de T-bone? Ja zegt het meisje, nou doe ons dan maar 2 zulke schotels.

Het vlees is helaas well-done, maar ook dan smaakt het nog altijd prima. De friet is zelfgemaakt en goed, de salade wel wat klein maar ook niets mis mee. Als we dit op meer plekken tegenkomen dan nemen we weer een T-bone! Bier hebben ze alleen niet, daarvoor worden we weer terugverwezen naar het hotel. Zometeen maar eens kijken of we er een biertje kunnen scoren.

Read more / Nederlandse versie »

We wachten op ons pakketje

Een dagje Lubumbashi, Democratische Republiek Congo
Wat is dit bed hard zeg! Het lijkt wel alsof we op een plank geslapen hebben. Maar toch hebben we wel lekker uitgeslapen. Daarna een heerlijke warme douche en op zoek naar het ontbijt.

We lopen de straat af maar vinden nergens brood. Ja broodjes in een plastic zakje. Als we een vrachtwagen van de boulangerie zien besluiten we even te kijken, eens kijken wat eruit komt en waar het heen gaat. Blijkt dat ook daar die plastic zakjes uit komen. We moeten er dus maar aan geloven. We lopen terug en kopen op de terugweg een zakje met broodjes.

Terug bij het hotel willen we dus gaan ontbijten maar dan blijkt opeens dat er geen stroom en geen water meer is. Eerst even bij de receptie langs dus. Speciaal voor ons willen ze wel de generator aanslingeren. Hoezo speciaal voor ons? Jullie zeiden dat hier altijd stroom was omdat bij stroomaanval er een generator is. Die moet dan toch ook draaien? De generator wordt gestart en even later hebben we weer water. Snel ook de waterzakken, flessen en pan vullen voordat het water weer weg is. Daarna kunnen we eindelijk ontbijten. Gelukkig zijn de broodjes zo slecht nog niet.

Na het ontbijt gaan we maar weer op stap, ondertussen is er weer geen stroom en geen water meer dus op de kamer is niet veel te beleven. We pakken de motor en gaan naar de supermarkt. Als we boodschappen gedaan hebben is er echter nog altijd geen stroom.

Het wordt lunch tijd en we eten de rest van de broodjes op, daarna bellen we Jean om te informeren naar ons pakje. Dat is helaas nog altijd niet uit de douane. We sturen captain Bila een smsje en gaan nog even onze bierflesjes inleveren. Hier kennen ze ook een statiegeld systeem, alleen is hier het statiegeld meteen 1500 franc (meer dan een euro) anders levert waarschijnlijk geen hond het flesje in.

Daarna is het tijd om toch nog een keer het zwembad in te duiken. Nog altijd net zo koud als gisteren! We zetten onze tanden op elkaar en lopen het water in. Als we eindelijk helemaal in het zwembad liggen is het een minuutje ronddobberen en dan snel het water uit de zon in. Tijd om op te warmen!

We doen wat spelletjes tot er eindelijk weer eens stroom is. Het internet is zelfs nog instabieler als het stroom dus we vermaken ons afwisselend met het internet en met spelletjes. Om 17 uur is het tijd voor een biertje met wat chips. Voor het eerst sinds... geen idee heel lang, hebben we weer chips en wat is dat lekker!

De portie chips is dan ook veel te snel weer op, gelukkig hebben we wel nog wat bewaard voor de avond.

Eten doen we weer bij het hotel, weer kip met friet maar deze keer werkt er duidelijk een andere kok. Ook andere bediening want deze keer kwamen ze wel vragen of we iets wilden bestellen. De bediening was niet veel slimmer want mijn Franse bestelling snappen ze niet. Ik loop dus maar met de ober het restaurant binnen om op de kaart aan te wijzen wat ik bedoel. Ook het Frans is hier niet helemaal het Frans zoals het hoort. Het uiteindelijke resultaat is heel anders als gisteren, de friet is beter, de kip anders bereid maar niet beter of slechter als gisteren. De rekening is ook anders als gisteren, maar als ik daar een opmerking over maak krijg ik meteen 10.000 van de 23.000 terug, foutje van de zaak?

Read more / Nederlandse versie »

We zien ze vliegen

Van Kinshasa, Democratische Republiek Congo naar Lubumbashi, Democratische Republiek Congo
De wekker gaat om 4:30. We springen het bed uit en pakken snel de laatste spullen in. Daarna is het alles op de motor laden en vertrekken. Het is nog donker als we naar het vliegveld rijden, maar ondanks dat het zondag 5 uur 's-ochtends is zijn er toch genoeg mensen op straat. Vooral hardlopen lijkt populair te zijn op dit tijdstip. Dat doe je uiteraard gewoon op een 3 baans weg midden op de rijstrook zonder dat er straatverlichting is, of over de middenstreep ook een mooie plek om hard te lopen.

In het donker komen we aan op het vliegveld. Nu moeten we Deepak bellen dat we er zijn maar hij neemt de telefoon niet op. Dan maar wachten. Half uurtje later is het 6 uur en hebben we nog altijd Deepak of Jai niet te pakken gekregen. Ze hebben ons toch gezegd dat we voor 6 uur er moesten zijn. Om 6:15 rijdt er een busje van Services Air Cargo van het terrein af. Ik loop er meteen heen maar het blijkt dat de mannen ons ook al kwamen oppikken.

We volgen het busje richting een gereedstaande boeing 727. Dat is het transport voor de motoren. We zien echter geen lift of iets om de motoren erin te krijgen. Ze hadden toch niet gedacht die erin te tillen? De mannen zijn vooral druk bezig met overleggen hoe ze de motoren vast moeten zetten, als ze dat bedacht hebben krijg ik een teken om mijn motor voor een gereedstaande heftruck te parkeren. Eerst nog even een snelle controle van de tank, ik moet de dop eraf halen en een medewerker tuurt de tank in, empty zegt hij. Dat is de tank niet maar goed dat hoeven ze niet te weten, gelukkig zie je in deze tank al snel niet meer de benzine zitten. Dan mogen de koffers eraf en hijst de heftruck de motor het vliegtuig in.

Als mijn motor in het vliegtuig staat worden de koffers met de heftruck omhoog gehesen. Die moet ik in het vliegtuig weer aan de motor hangen. Ondertussen beginnen ze aan Sander zijn motor.

Als beide motoren in het vliegtuig staan begint het vastsnoeren. De mannen hebben duidelijk nog nooit een motor vastgesnoerd. Eerst zetten ze beide motoren in dezelfde richting en dan met 1 spanband ze vastzetten. Dan trek je de motoren dus tegen elkaar aan en pers je vooral de koffers erg goed samen. Sander en ik stellen voor dat ze de motoren ieder los van elkaar met een spanband vastzetten. Nadat de mannen Sander zijn motor al gekeerd hebben in het vliegtuig en het ook dan niet lukt met 1 spanband (dan pers je de koffer tegen een plastic kuipdeel dus dat gaat helemaal niet) beginnen de mannen de motoren met 2 spanbanden vast te zetten. Erg zachtzinnig gaat het niet en we hopen dan maar dat het zadel de druk van het spanband aan kan.

Ondertussen is Deepak op komen dagen, van Jai geen spoor. We hebben nog geen vliegtickets en blijven dus maar gewoon in het cargo vliegtuig staan. Een tijdje later krijgen we ook te horen dat we 400 dollar mogen betalen en aan boord mogen blijven. Wij vliegen met de motoren mee. Voor ons alleen maar prima dan hoeven we ook niet de motoren in Lubumbashi te zoeken.

We mogen plaatsnemen in de cockpit. Als de volledige checklist is afgewerkt rijden we naar de startbaan, gordels om en ready to take off!

In 2 uur tijd vliegen we naar Lubumbashi. Ondertussen maken we gezellig een praatje met de captain, de co-piloot en de boordwerktuigbouwkundige. We krijgen een drankje aangeboden en de captain zegt zelfs dat het pakketje wat nog in Kinshasa achter de douane ligt wel door hem meegenomen kan worden naar Lubumbashi. Dinsdag is er weer een vlucht en hoogstwaarschijnlijk is hij de piloot. We moeten maar even bellen als het pakket door de douane is.

Als de landing wordt ingezet kijken Sander en ik weer rustig toe. Drie mannen houden zich bezig met het afremmen van het vliegtuig na de landing, blijkbaar een fysiek klusje? We taxi-en naar een parkeerplek en dat is ons eindstation. Eerst moeten er wat grote kratten het vliegtuig uit. Op de zijkant staat 622 kilo! Een man of 8 duwen en trekken aan het krat om het de vliegtuig uit te krijgen. Hier hebben ze wel een soort lift. Na de kist van 622 kilo volgt nog een kist van 580 kilo. Daarna zijn onze motoren aan de beurt. Eitje zul je dan denken, dat denken die mannen ook maar het valt ze vies tegen. Alsnog zijn er 4 man voor nodig om de motoren een voor een het vliegtuig uit te duwen de lift op. Deze keer met koffers en al dat maakt hun werk niet makkelijker maar ja het lukt ons maar niet uit te leggen dat we de koffers er in mum van tijd af hebben.

Uiteindelijk moet er alsnog een heftruck aan te pas komen om de motoren van de lift af te krijgen. Sander en ik kijken een beetje angstig toe. De mannen doen voorzichtig met de motoren (waarschijnlijk helemaal omdat de baas van Services Air Cargo er ook is en toekijkt) maar ze gaan gewoon niet heel handig met de motoren om.

De co-piloot is een Indier die in India een 1000 CC motor heeft. Hij vraagt of hij een rondje met mijn motor over het vliegveld mag maken. Dat vind ik geen probleem en ik geef hem de sleutels. Hij stapt op en rijdt een klein rondje over het terrein. Als hij terug is zegt hij dat het hem toch wel tegenvalt. De bagage maakt de motor wel erg zwaar. Hij zegt wel dat het waarschijnlijk wel went. Iets waar ik hem gelijk in moet geven. In Nieuwersluis kwam ik amper door de bocht vanwege het gewicht aan de achterzijde. Ondertussen ben ik dat allang gewend.

We nemen afscheid van iedereen en vragen de weg om van het vliegveld af te rijden. Zonder problemen, zelfs zonder stoppen, kunnen we daarna het terrein af rijden. Nu maar een tankstation zoeken want ook al zijn we niet leeg erg veel benzine hebben we nu ook alweer niet.

Het eerste tankstation wat we zien vereren we dus met een bezoek, tank vol en jerricans vol. Zo dat voelt een stuk beter. Nu een hotel zoeken. We zijn onderweg al langs een hotel gereden en volgens de vrouw van de tankstation kunnen we beter die kant op terug rijden om een betaalbaar hotel te vinden. Iedereen heeft ons reeds gewaarschuwd dat Lubumbashi duur is, hotel kamers van 100 dollar is hier goedkoop. We besluiten dus maar terug te rijden en vooral uit het centrum te blijven. We stoppen bij het hotel en ik loop er binnen. De kamer prijzen vallen mee, ook al is het nog altijd boven ons budget. Dan maar even proberen of we een deal kunnen sluiten en wonderbaarlijk genoeg lukt dat! Prima, ondertussen heb ik de kamer ook mogen zien en dat die duurder is dan Kinshasa is niet meer dan terecht. We hebben een koelkast, internet op de kamer en een zwembad in de tuin! Eerst maar even lunchen en dan bier kopen voor in de koelkast. Daarna duiken we het zwembad in.

Dat is koud! Met recht een verfrissende duik. We doen er langer over het water in te komen dan dat we erin zwemmen. Daarna snel de zon in om op te warmen.

Als we weer opgewarmd zijn gaan we maar weer terug naar de kamer voor een heerlijk koud biertje. We voelen ons wel thuis. We hebben een tafel en 2 stoelen. Telefoon erbij voor een muziekje, biertje en een potje kaarten. Wij vermaken ons wel hier!

We eten bij het hotel, niet dat er veel keus is want alles lijkt hier dicht te zijn op zondag. We bestellen beide een portie kip met friet. De bediening is ronduit bedroevend. Als je iets wil moet je zelf maar lopen want ook al kijk je de mensen aan als ze langslopen ze komen echt niet vragen of je iets wil eten of drinken! Na een half uur gewacht te hebben lopen we zelf maar om de kaart te halen. Ondertussen hebben we honger dus om de bestelling door te geven lopen we al sneller. Gelukkig komen ze het eten wel brengen en hoef je dus niet de bar in de gaten te houden of er borden verschijnen daar. Het eten smaakt wel prima, er is zelfs sla bij. Enkel frietjes, dat vinden ze hier moeilijk. En dat je een bord serveert afgedekt met huishoudfolie dat komt de friet natuurlijk ook niet ten goede. Na het eten gaan we terug naar de kamer voor nog een biertje, muziekje en potje kaart. Daarna is het al snel bedtijd we waren vanochtend toch al vroeg uit de veren.

Read more / Nederlandse versie »

De problemen duren voort

Weer een dagje Kinshasa Democratische Republiek Congo
Na ons ontbijtje gaan we eerst een wandeling maken. Richting de supermarkt want we gaan vandaag weer voor Jean en onszelf koken. Deze keer wordt het een indiaase curry met kip en rijst. Daarvoor hebben we dus kipfilet nodig, iets wat ze hier niet kennen. Bij gebrek aan filet kopen we maar een volledig, bevroren, kippetje.

We laden Sander zijn motor vol en vertrekken dan naar Jai. We zouden daar om 10 uur zijn om de tickets voor de motoren en onszelf af te halen. Aangekomen bij Services Air Cargo mogen we door naar de weegschaal. Die staat op een palet, totale oprijhoogte is iets van 30 cm. Hoe dachten ze dat wij de motor daar, met bepakking, op gingen krijgen? Uiteindelijk gaat dat nog best soepel, met een aanloopje en met een man of 6 staat de motor binnen mum van tijd met de voorband op de weegschaal, nu de achterkant nog. Sander rijdt naar voren, achterband wordt de palet op getilt maar dan moeten we nog een stukje verder om de weegschaal op te rijden. De voorband rijd echter alweer bijna van de weegschaal af. Uiteindelijk past het precies, de motor kan net aan diagonaal op de weegschaal staan, we hadden niet een centimeter langer moeten zijn. De mannen lezen de weegschaal af en dan schrikken ook wij toch wel een beetje, 264 kilo, en dat met een lege tank! Normaal gesproken hebben we ook de jerricans vol, het gereedschap in de tooltube, de tent er nog bij en de tanktas we rijden normaal gesproken dus rond op gevaartes van ruim 280 kilo? Geen wonder dat het optillen als we gevallen zijn zo zwaar is!

Onder het wachten besluit Sander van de gelegenheid gebruik te maken zichzelf te wegen. De goederen weegschaal kan vast ook personen wegen. Hij gaat op de weegschaal staan en we wachten in spanning af. 90 kilo zegt de weegschaal. Dat moet toch een foutje zijn? Toen we weggingen was hij nog over de 100 kilo. Dan maar eens een losse koffer wegen van de motor, 17,5 kg. Dat lijkt dan weer aan de zware kant. Zal de weegschaal dan kloppen? Zal Sander ruim 10 kilo zijn kwijtgeraakt? Wat zal ik dan wegen? Ik ga ook maar op de weegschaal staan. Maar nee hoor, het apparaat zal wel gewoon goed werken. Het ding geeft bij mij gewoon 50 kg aan, dat woog ik in Nederland ook. Na 6 maanden wereldreis is Sander dus ruim 10 kilo lichter en ik 0. Eerlijke verdeling toch?

Na een tijdje wachten krijgen we de airwaybill mee (vliegticket voor de motor) en mogen ergens gaan betalen. Duizend dollar lichter komen we terug bij Jai. Die heeft dan wat minder goed nieuws. De tickets voor onszelf geven wat problemen. Hij heeft zo nog altijd niet bevestigd gekregen. Maar hij zegt wel dat we ons geen zorgen hoeven te maken, morgen vliegen wij hoe dan ook naar Lubumbashi. Als hij geen tickets via CAA kan regelen mogen we mee met de cargo vlucht. Morgen om 6 uur worden we verwacht bij de cargo ingang van het vliegveld. Dan worden de motoren en de bagage geladen en worden onze tickets geregeld. We moeten er maar het beste van hopen.

Nu we in ieder geval vervoer voor onze motoren geregeld hebben gaan we door naar Jean voor de lunch. Sander en ik duiken meteen de keuken in en beginnen voor het eerst in ons leven (en ook voor het laatst) aan het ontleden van een kip. Volgende keer maken we iets zonder kip als er geen kipfilet te krijgen is! Anderhalf uur later kunnen we aan tafel. Het eindresultaat smaakt toch wel goed. Ondertussen heeft de mechanicien mijn motor volledig schoongemaakt. Het wachten is nu enkel op onze onderdelen, dan vervangen we die en gaan we terug naar het hotel.

Jean belt zijn dochter om te vragen hoe het met de onderdelen staat. Niet zo best blijkt want Anoushka zegt dat ze niet zijn aangekomen. Hoezo niet aangekomen hoe kan dat? Maandag komt er weer een lading vertelt Jean ons. Dat is niet zo fijn want morgen vertrekken wij. Hij belt een tijdje later nog eens naar Anoushka, die heeft ondertussen de pakbon erbij gezocht. Ons pakket is wel aangekomen alleen is het nog niet door de douane. Ondertussen is de douane gesloten, vandaag en morgen komt daar ook niets meer door. Maandag middag op zijn vroegst komt het pakket door de douane.

Morgen staan wij dus op het vliegveld bijna naast ons pakket maar meenemen kunnen we het niet! We moeten maar hopen dat het op tijd wordt doorgestuurd naar Lubumbashi. Anoushka heeft doorgegeven dat ergens tussen woensdag en vrijdag het pakket in Lubumbashi kan zijn. Tot woensdag kunnen wij wel wachten maar tot vrijdag gaat echt niet, dan hebben we namelijk nog maar 5 dagen om Zambia door te racen door naar Botswana. Het liefst willen we toch ook nog een dagje bij de Victoria Falls blijven, bovendien moeten we in Zambia ook nog een stop maken om een nieuwe motorverzekering af te sluiten. Die van ons is maar geldig t/m DRC.

We balen als een stekker, waarom moeten wij nu weer zo een pech hebben dat het pakket niet de douane door is gekomen? We blazen onze luchtfilters maar weer eens goed uit, blijkbaar moeten we daar toch nog wat langer mee doen. Daarna nemen we afscheid van Jean en rijden terug naar het hotel. Onderweg richting het hotel voel ik al dat mijn motor toch weer kuren begint te vertonen. Ik kan niet meer constant rijden, de motor gaat dan steeds harder en weer zachter. We rijden door naar het tankstation en gooien nog even 3 liter benzine in de tank. Morgen moeten we toch weer 20 km afleggen naar het tankstation en de benzine is hier best slecht. Het tankstation is om de hoek van het hotel maar ik krijg mijn motor amper terug bij het hotel. In de eerste versnelling totaal geen trek kracht! Dat probleem hebben we al eens eerder gehad! Bovendien hoor ik ook weer rare knallen uit de uitlaat komen. We rijden het terrein van het hotel op, Sander draait aan het gas van mijn motor en boef, motor valt stil. Wat is dit nu weer? We starten de motor weer en laten hem stationair draaien. Slechts 900 toeren, veel te weinig, maar daarnaast is hij ook erg onregelmatig, soms stijgt hij opeens naar 1200 of zelfs 1500 om daarna weer terug te zakken naar 900. Zal onze reserve, tweedehands CDI-unit dan ook stuk zijn? Ook het voltage staat erg hoog op 15,1 volt.

Ik loop snel naar de kamer om mijn oude CDI-unit en spanningsregelaar te halen. Daarna stappen we weer op de motoren en rijden terug naar Jean. Ondertussen loopt mijn motor weer wat beter. Ik kan weer gewoon op de koppeling in de 1 wegrijden maar constant rijden, dat weigert de motor nog steeds!

Bij Jean halen we de tank er weer af, de kraan, filter, membraan alles wordt bekeken daar lijkt niets mis mee te zijn. Dan maar weer een bougie eruit halen, een van de nieuwe die er nu 1000 km in zitten. Die is wederom pikzwart. Wat is toch het probleem met mijn motor waardoor ik bougies verslijt bij het leven? Jean denkt aan de verhouding benzine / lucht. Maar helaas kan hij dat niet testen daarvoor heeft hij het gereedschap niet. Ook denkt hij dat wij te langzaam rijden voor de bougies, die worden te warm en daardoor zwart. Maar ja Sander rijdt net zo hard als ik en zijn motor loopt wel als een zonnetje.... Het lijkt erop dat we weinig andere keus hebben, doorrijden met de motor en waarschijnlijk zo snel mogelijk naar Zuid-Afrika. Daar moeten ze mijn motor maar eens aan een grondig onderzoek onderwerpen.

Read more / Nederlandse versie »

Back home

Van de Bonobo's, Democratische Republiek Congo naar Kinshasa Democratische Republiek Congo
We worden wakker in ons tentje bij de chutes de la lukia.

Helemaal alleen zijn we ondertussen al niet meer want de werkdag van de Congolees start vroeg. We ontbijten en ruimen de tent op. Daarna gaan we terug naar Kinshasa.

Mag je dus weer de hele stad doorrijden. We komen weer over de boulevard, dat is een 4 baans weg maar een door een touw gescheiden middenberm. Op de kruispunten staan zebrapaden. Die hadden er net zo goed niet kunnen staan want mensen steken over waar ze willen. Zowiezo stopt er geen hond hier voor een zebrapad. De oversteek techniek van de Congolees is ook bizar. Je kijkt of de eerste rijbaan vrij is, is dat zo steek je die over en dan ga je op de streep staan tussen de rijbanen. Dan kijk je of die vrij is en steek je die over. Of je kijkt niet en steekt over, toetert er dan iemand dan blijf je stil staan en bedenk je dan rustig of je een sprintje naar voren trekt of een stap naar achteren doet. Ik rijd bijna een man tussen zijn benen die stil blijft staan tot ik achter hem langs stuur en dan opeens een stap naar achteren doet. Of die man levensmoe was??? Ik weet hem nog te ontwijken maar maak daarbij wel een fraai geluid van piepende banden. Welkom terug in Kinshasa!

We checken weer in bij hetzelfde hotel, ja meneer van het hotel we zijn terug. Even de mail ophalen en dan snel naar de supermarkt. We hebben Jean beloofd dat we zullen koken en dat zullen we dan ook. Ik wil wraps maken, enige uitdaging is de wraps te vinden. We lopen naar de supermarkt in de stad en daar vinden we eindelijk wraps. Verder nog wat gehakt, wat kaas, groenten en een alternatief voor creme fraiche en dan kunnen we afrekenen. We worden even 21 dollar lichter gemaakt bij de kassa. Wraps moet je hier niet te vaak eten! We lopen weer terug en stappen op de motor. Op naar Jean, die zien we niet zo 1,2,3 dus beginnen we maar vast met koken. We speuren de keuken af op zoek naar bestek, een pan, een mes en snijplank en beginnen. Jean komt binnen en verheugd zich wel op het eten, maar wraps kent hij niet echt.

Een uurtje later kunnen we aanvallen. Voor het eerst in een half jaar krijgen we wraps en dat smaakt prima! Jean krijgt er geen 2 op maar Sander en mij lukt dat wel. Geen probleem de laatste doen we in een doosje en die kan Jean dan nog een keertje opwarmen. Dan heeft hij nog een keertje eten want koken dat doet hij zelf niet echt.

Terwijl de mechanicien Sander zijn motor poetst en Jean even een middagdutje doet gaan wij langs bij de buren. Die zijn nog niet vertrokken naar Belgie maar de voorbereidingen zijn wel in volle vaart. We kletsen even met Samira en als ze Dan gewassen heeft vermaken we ons met het bezig houden van Dan. Als ook Frank thuiskomt is het voor hun tijd om naar het vliegveld te gaan. Nog even een fotootje van de mensen die ons zo vriendelijk en goed geholpen hebben en dan is het uitzwaaien maar!

Daarna verzamelen wij weer onze spullen en nemen afscheid van Jean, morgen komen we terug en gaan we weer koken.

Read more / Nederlandse versie »

Aapjes kijken

Van Kinshasa, Democratische Republiek Congo naar de Bonobo's Democratische Republiek Congo
Nadat we uitgeslapen zijn pakken we onze spullen in en checken voor de derde keer uit bij het hotel. Deze keer deel ik maar meteen mede dat we terugkomen. We doorkruisen Kinshasa om een tweede poging te doen om naar de bonobo's te gaan. Deze keer via de weg die Jean ons heeft gewezen.

Deze weg is inderdaad veel beter. Je moet wel de hele stad door (wat ongelofelijk traag gaat) bijna tot het eind toe ligt asfalt. Enkel de laatste 6 kilometer is er geen asfalt maar daar ligt een harde grond met her en der een steen. We rijden de ingang van de chutes en de bonobo's bijna voorbij. Nog net ziet Sander het bord staan, omkeren dus en het terrein oprijden.

We lopen eerst maar even naar het restaurant. Daar vragen we of we mogen camperen op het terrein. Dat is geen probleem, we mogen overal onze tent neerzetten. Kosten zijn wel 20 dollar. Ik probeer ze nog naar 10 dollar te krijgen maar dat lijkt niet te lukken.

Dan maar eerst lunchen aan de overkant van het watertje en dan door naar de bonobo's. Ook daar hebben ze het entree geld verhoogd. Voor toeristen is de toegang nu 10 dollar per persoon. Tja ik kan ze toch niet wijsmaken dat ik geboren en getogen Congolees ben dus we betalen maar de volle mep.

Voor het geld krijg je een rondleiding en mag je zo lang als je wilt over het terrein rondlopen. We zien baby bonobo's, de kleuterschool, de volwassen afdeling en de afdeling rijp voor terugplaatsing in de natuur.

We lopen ook nog het hele parcours de visiteurs maar daarbij komen we geen enkele bonobo meer tegen. Wel jammer dat de gidsen amper Engels kunnen. Ze vertellen een heel verhaal in het Frans en ongeveer 2 zinnen in het Engels. Maar goed de aapjes kunnen we zien en dat is ook al leuk.

Na een uitgebreid bezoek aan de bonobo's keren we terug naar de oever waar we onze tent willen gaan neerzetten. We doen een spelletje en wachten tot het iets rustiger wordt. We hebben geen behoefte aan weer een hele kring van mensen rond onze tent. Om 16:30 lijkt het terrein van de bonobo's dicht te gaan en beginnen we met de tent neer te zetten.

Als we zitten te koken komt de man van het restaurant langs, hij wil de 20 dollar innen. Ik zeg dat ik eraan kom en even later loop ik dus met 20 dollar naar het restaurant. Toch nog maar eens proberen, kan het niet voor 10 dollar? Maar dat kan niet, 20 dollar dan maar dan krijg ik 2 biertjes. Ze zuchten, OK 15 dollar dan. Prima voor de overige 5 koop ik dan 2 biertjes bij jullie. Uiteindelijk moet ik nog 1000 franc bijbetalen maar dan krijg ik 2 biertjes mee. Het restaurant gaat zo sluiten dus we moeten het bier meteen meenemen. De flessen mogen we dan morgen teruggeven.

Na ons eten genieten we dan ook rustig van ons biertje. Ondertussen is iederen van het terrein af, wij zijn alleen, afgezien van de bewaking dan die hier rondloopt.

Read more / Nederlandse versie »

We zijn toch zeker Sinterklaas niet

Weer een dagje Kinshasa, Democratische Republiek Congo
Eerst maar eens uitslapen na die vermoeiende rit van gisteren. Daarna rustig ontbijten en bedenken wat we vandaag allemaal moeten doen. We besluiten de ochtend te besteden achter de laptop. Mail checken, blog bijwerken en ook maar meteen kijken of we ergens in Zuid-Afrika banden heen kunnen laten sturen.

In de middag lopen we een klein rondje, bij de Total eens kijken wat voor olie ze hebben. Helaas niet de gewenste olie. Daarna naar de supermarkt. Onderweg zien we een restaurantje. Daar lopen we meteen ook even langs. We spreken af er 's-avonds terug te komen om te eten. Een hele kip en 2 porties friet zijn 15.000 franc zegt mevrouw. De bier prijzen hangen aan de muur dus dat is makkelijk.

Daarna doen we een poging een pin automaat te vinden. Op internet lazen we dat de Biac en de Bank International de Credit Meastro zou moeten accepteren. We gaan maar eens proberen weer met onze bankpassen geld te pinnen want ik zag dat met de credit card geld pinnen 15 euro per transactie kost en in Kameroen zelfs 25 euro per transactie! Hopelijk is het met de bankpas minder duur maar die wordt helaas vaak niet geaccepteerd.

We banen ons een weg per motor door Kinshasa. Dat valt vies tegen. De meeste straten waar Garmin ons doorheen stuurt zijn amper een weg. Een grote gatenkaas van keien opgevult met zand. Als er ergens asfalt ligt is er meteen een grote parade mensen en busjes die van links naar rechts schieten. Het kost ons ruim een half uur om de 3 km naar de bank af te leggen. Komen we aan bij de bank blijkt er geen pin automaat te zijn bij deze vestiging!

Sander is er nu helemaal klaar mee, we besluiten dan maar eerst naar Jai van Services Air Cargo te gaan. We maken er een praatje over onze aankomende vlucht naar Lubumbashi. Jai regelt behalve het transport voor onze motoren ook onze eigen tickets. Als het goed is gaan we zondag vliegen maar morgen weet hij meer. Als hij hoort dat ons plan de wereld rond te reizen is en dat we vanuit Nederland zijn komen rijden vind hij dat bizar. Hijzelf kan niet eens de stad uitkomen op de motor en wij zijn vanuit Nederland gekomen? Hij werpt een blik op de kaart van Afrika die aan de muur hangt. Daar staat nog net een stukje Spanje op en ik leg uit dat boven Spanje eerst Frankrijk ligt, dan Belgie en dan Nederland. Jeej dat is toch wel erg ver!

Na ons bezoekje aan Jai rijden we door naar Jean. De honden zijn iets minder blij dat we terugzijn. We worden welkom geheten met gegrom en geblaf. We wachten maar even bij de poort tot iemand de honden weghaalt. Jean is gelukkig een stuk vriendelijker dan de honden. Jullie weten de weg naar de koelkast en sportief dat we geprobeerd hebben naar Lubumbashi te rijden. Hij heeft ook al op facebook onze foto's gezien. We spreken meteen af dat we vrijdag voor Jean (en onszelf) zullen koken. Hij kan zelf niet echt koken, meestal doet het hulpje van zijn dochter voor hem koken. We zullen eens wat afwisseling brengen in de Congoleese keuken. Ik ga wraps maken. Moeten we alleen nog ergens wraps zien te vinden....

We bezoeken de supermarkt bij Jean in de buurt maar daar zijn geen wraps te krijgen. Nu weet ik zeker dat ik ze hier in Kinshasa al gezien heb. De vraag is alleen, waar was dat????

Na ons bezoekje aan Jean gaan we terug naar het hotel. Het is tijd om naar het restaurantje te gaan waar we vanmiddag ons eten hebben besproken. We worden naar binnen geleid en nemen plaats. Eerst maar even een biertje want we zijn wat vroeg. Op de deur dat het bier 1200 francs kost, dat is een meevaller want in het hotel is het 2800 francs.

Om 19:30 komt ons eten, uitgehongerd vallen we aan op de hele kip en de friet. De kip laat zich niet makkelijk opeten. Hij is niet van het bot af te krijgen en ook de botten willen maar niet uit elkaar. Met veel overtuigingskracht weten we uiteindelijk de kip, die wel prima smaakt, op te eten. Daarna nog een biertje en dan is het tijd om af te rekenen. Nu we al een tijdje in Congo zijn raken we langzaam gewend aan de US dollar / francs wereld die hier heerst. Ik pak 20 dollar en roep mevrouw. Die is alleen niet blij met de 20 dollar, dat is niet genoeg. Jawel zeg ik de kip met friet is 15.000 en bier is 1200, 1 keer kip en 2 keer bier is dus samen 17.400 en 20 dollar is 18.000 franc. Nee zegt mevrouw, het bier is 1200 als je het buiten drinkt, als je het binnen drinkt is het 2000. De kip, dat verhaal kunnen we niet helemaal volgen maar die is nu 20.000. Ja mevrouw en ik ben Sinterklaas. Vanmiddag hebben we gevraagd wat het moet kosten (aan dezelfde vrouw) aan toen zei u 15.000. Daar zijn we akkoord mee gegaan. En dat het bier binnen 2000 is en buiten 1200 dat is natuulijk helemaal bezopen. Wij hebben niet eens een keus gekregen waar we gingen zitten! We geven de vrouw de 20 dollar en lopen weg. Niemand komt ons achterna.....

De mentaliteit van de mensen hier begint ons ondertussen een beetje de keel uit te hangen. We liepen vandaag op straat loopt er iemand langs ons en zegt 'donner moi d'argent'. Daar reageren we niet eens meer op. Gisteren bij een checkpoint toen ons paspoort werd overgeschreven zei ook een van de immegratie medewerkers: 'donner moi un cadeau'. Ik zei daarop Non en dat vond hij niet goed. Een andere agent zag mijn telefoon in de tanktas liggen, 'donner moi le telephone'. Waarom vroeg ik toen. Omdat ik er geen heb. Ja gast en als ik jou mijn telefoon geef heb ik er geen. Wat is hier toch met de mensen aan de hand dat ze maar alles van je moeten krijgen? Bij het hotel begonnen ze ook al, we hebben 5 dollar betaald voor het wachtwoord voor het internet. Toen we weggingen vroegen ze weer 5 dollar. Waarom? Die heb ik al betaald! Sander wil het terug gaan doen. Volgende keer als mensen weer allemaal naar ons gaan staren gaan wij ook zeggen, 'voir c'est 1 dollar par minute' eens kijken hoe lang het zwart van de Afrikaantjes om ons ziet.....

Read more / Nederlandse versie »