De laatste loodjes

Van Luderitz, Namibie naar Rosh Pinah, Namibie
We slapen langer uit dan gewoolijk, in een hotel kamer is dat toch makkelijker. Na het ontbijt gaan we eerst even boodschappen doen. Vanavond willen we braaien maar omdat we denken dat er in Rosh Pinah geen fatsoenlijke supermarkt is nemen we nu vast vlees en groente mee.

De terugweg van Luderitz is winderiger als gisteren, maar daarbij is het wel warmer.

Een beetje scheefhangend in de wind rijden we de 125 km terug naar Aus.

Daar even tanken en dan weer door.

Bij een picnic plek lunchen we en doen we meteen wat hout sprokkelen voor de braai. Met een gevulde topkoffer en met een lading grotere houtjes op mijn zadel gebonden rijden we verder. Garmin heeft een belachelijke eindtijd berekend. Uiteindelijk denkt hij dat we over de laatste 50 km 1,5 uur gaan doen! Waar gaan we heen?

In Rosh Pinah aangekomen tanken we weer en dan rijden we naar de Wimpies, we bedachten ons onderweg dat Heidi en Tony ons verteld hadden dat er een Wimpies is. Bij de Wimpies ervaren we weer een mooi staaltje Namibische bedieningskunde. We krijgen de kaarten uitgereikt en we zeggen dat we al weten wat we willen. For me the Choco Crunch please, the icecream Choco Crunch (omdat deze twee keer op de kaart staat een keer als ijsje en een keer als wafel). Ze opent het boek, we have different flavors of ice cream. Yes I know I want the Choco Crunch en ik wijs hem aan op de kaart (OK hij blijkt Choc Crunch te heten maar dat had ze toch wel kunnen snappen??). Ok one Choc Crunch and that's it for you two? Neeeee dat is mijn bestelling nu moet Sander nog! Sander wijst maar meteen aan ik wil de Bar One ice cream maar ook hij moet het twee keer zeggen en aanwijzen voor ze het begrijpt. Zucht. We krijgen onze ijsjes en als we die op hebben lopen we naar de Spar voor wat bier. Blijkt dat de Spar hier gewoon groter is dan in Luderitz! Maar ook hier gaat het bij de kassa weer mis. Het bier scant 14 dollar maar op het kaartje staat 13 dollar. Ik zeg er wat van en het meisije antwoord oh dan moeten we gewoon het kaartje weghalen. Nee, je moet de goede prijs er ophangen of het bier voor 13 verkopen. Het meisje verdwijnt en komt 10 minuten later terug, ze scant het bier weer en nu kost het 13. Ze heeft de prijs in de computer aangepast?

Als ook het bier in de topkoffer verdwenen is moeten we nog 17 km. We beginnen, we rijden Rosh Pinah uit. We zien een pad links van ons maar volgen de weg. Tot die een bocht naar rechts maakt en het wel duidelijk wordt dat we dat pad links moeten hebben. Er komt nog een afslag en daar staat ook een bordje bij, Namuskluft camping 14 km. We draaien de weg af en dan begint de pret. Zand, zand en nog meer zand. Een paar opsplitsingen van wegen. Bij een komt een jeep ons tegemoet en die zegt ons het linker spoor te nemen. We ploeteren door. Nu begrijpen we waarom Garmin denkt dat we hier een uur over gaan doen!

De eerste valpartij laat niet lang op zich wachten. Sander zet me overeind en daar gaan we weer. Er zitten wat hardere stukken tussen dus soms schiet het een beetje op. Met nog 9 km te gaan val ik een tweede keer.

Sander zet me weer overeind en we gaan weer door. Ondertussen zijn we te ver om om te keren. Maar jongens, dit is toch geen oprit?

Na de derde valpartij besluit Sander mijn banden af te laten lopen. Dat helpt! De laatste 7 km leg ik af zonder valpartij! Uitgeput komen we, toch slechts 45 minuten later aan bij de receptie. Voor de verandering zijn we weer eens de enige op de camping. Niet dat we hier andere motorrijders verwachten.

We zetten de tent op, eerst met titanium haringen maar omdat de grond zo zacht is vervangen we die door de zandharingen. Als ik mijn laatste de grond in timmer voel ik weerstand. Ik trek de haring er weer uit en er komt een fontijntje de grond uit. Wie legt hier nu 10 cm onder de grond een waterleiding? En waarom wordt je daar niet voor gewaarschuwd? We plakken het gat zo goed als kwaad dat het gaat af met ducktape en nog wat tierips. Hopelijk droogt het een beetje op anders moeten we ze morgen toch informeren dat er een klein gaatje in hun leiding zit.

Als we bezig zijn met onze braai voor te bereiden komt er nog een jeep op de camping staan. Zijn we toch niet de enige gasten op de camping. We stoken een vuurtje, maken de sla klaar en zetten voor het eerst onze BBQ in elkaar.

De worst en de steak smaken prima en ons vuurtje doet het verbazingwekkend goed. We eten dan ook met smaak onze buikjes vol. Daarna is het tijd voor de afwas en dan nog wat meer hout sprokkelen voor een kampvuurtje en een biertje. Daarna moeten we maar vroeg naar bed, ons geestelijk voorbereiden op de 14 horror kilometers die we morgen weer terug moeten....

Read more / Nederlandse versie »

Koud, winderig, Luderitz

Van Helmeringhausen, Namibie naar Luderitz, Namibie
We zijn vandaag op tijd wakker om de zon te zien opkomen!

Na de zonsopkomst bekijken we eens wat ons nu de halve nacht heeft wakker gehouden. Dat blijken rupsjes te zijn. Die vallen uit de boom op het tent doek. De tent zit nu helemaal onder.

We ontbijten, pakken in en vertrekken. Eerste etape gaat naar Aus. Henk vertelde ons gisteren dat we kunnen kiezen voor de korte, iets lastigere weg, naar Aus of een langere makkelijkere. De korte was ons initiele plan en we besluiten die te nemen. In het begin treffen we meteen een grote zandbak. Sander en ik slingeren ons er een weg doorheen. Daarna is de weg eigenlijk prima, we halen weer een gemiddelde snelheid van 70 km per uur. De laatste 10 km gravel zijn weer iets zanderiger dus dan gaat het langzamer.

In Aus tanken we en dan rijden we door naar Luderitz. Het wordt kouder en winderiger naar mate we dichterbij komen. En wat is de weg saai! Een lange rechte streep met aan beide zijdes niets te zien. Pas als je bijna bij Luderitz bent komen er bergen en bochten.

We rijden eerst naar Kolmannskupe, een verlaten mijn stadje.

We bekijken alle huizen, de club Canadezen zijn er ook al, die doen een rondleiding. We worden uitgenodigd ons aan te sluiten bij de rondleiding maar Sander en ik lopen liever zelf wat rond.

Na de Kolmannskuppe rijden we door naar Dias Point. Het vergt enig zoekwerk. Onze navigatie laat ons shark island oprijden en trekt dan een rechte streep dwars door de zee naar Dias Point. Zo gaan we natuurlijk niet rijden! Na enig zoekwerk vinden we de juiste weg. Bij Dias Point aangekomen pakken we onze lunch spullen en lopen naar de rotsen om te lunchen en de zeehonden te bekijken.

Als ons eten op is lopen we terug naar de motoren. Nog even wat foto's maken van de flamingo's en dan keren we terug naar Luderitz.

In Luderitz rijden we naar de element backpackers. Die zitten helaas al vol. We zoeken verder en komen dan bij Hansa Guest House. Ze zitten vol maar de vrouw is aller aardigst. Ze belt rond en vindt een plekje voor ons. Helaas weet ze de naam van de plek niet, de straat ook niet en kaart lezen kan ze ook niet. Ze vraagt of we een restaurant kennen. Garmin kent die dus we zeggen ja. Dan rijdt je door. Ehhh ja mevrouw maar waarheen? Links of rechts? Ze belt nog eens en krijgt de naam te horen, wij kunnen slapen bij Roubix Den. Die kent Garmin dus we bedanken de vrouw en vertrekken daarheen. Aangekomen bij Roubix laat de vrouw ons de kamer zien. Drie bedden, een koelkast, douche en toilet en een braaiplek. De prijs is maar 10 dollar duurder als wat we de laatste tijd kwijt zijn aan kamperen! We zeggen dan ook maar meteen ja.

We zetten de spullen in de kamer en gaan meteen op stap. We gaan het rondje lopen langs alle historische gebouwen. Een uur en 22 gebouwen later hebben we alles bekeken op 2 gebouwen na, die zijn simpel weg te ver weg.

We hebben ook meteen de supermarkt bekeken. Die is een beetje een domper. Geen braai vlees te krijgen. Dan toch maar naar een restaurant.

Terug op onze kamer raadplegen we de lonely planet en kiezen een restaurant. Als we daar heen lopen is er echter niemand te vinden. Als we eindelijk de aandacht van iemand hebben getrokken blijkt de chef kok er niet te zijn. De vrouw kan wel iets voor ons maken? We bedanken en lopen verder. Uiteindelijk belanden we bij een bistro. Ze staan op het punt van sluiten maar willen nog wel iets voor ons maken. Daar zijn we blij om want het aantal restaurants in Luderitz is bedroevend laag. We nemen beide de bratwurst, pork chops, lamb chop schotel. Die smaakt uitstekend! Met een goed gevulde maag lopen we, in een ondertussen koud en stormachtig Luderitz, naar het Nest Hotel waar de Canadezen zitten. Die zijn echter nog aan het eten dus besluiten we terug te keren naar ons hotel. Na een warme douche om weer op te warmen is het tijd voor een biertje.

Read more / Nederlandse versie »

Boem again

Van a little Sossus lodge, Namibie naar Helmeringhausen, Namibie
Het is winderig vandaag. Voordeel is wel dat we geen last hebben van elkaars stof. We slaan af de D845 op. We hebben gister al gezien dat er soms wat zandbakjes in zaten. Dat het echter zoveel zand is hadden we niet door. We ploeteren ons een weg door de zandbakken. Dan opeens, met best een redelijke vaart, vlieg ik van de motor af. Deze keer geen zachte landing, op zijn minst een grote blauwe plek. Sander stopt snel en zet mijn motor overeind. Ik krabbel ook overeind, constateer dat een blauwe plek en schaafwond de enige schade is aan mijn lijf en zie dan een enorme kei op de weg. Waarschijnlijk lag die onder het zand en ben ik er tegenop gereden. Mijn motor komt er iets minder fraai van af, mijn rechter spiegel is nu helemaal lam.

We stappen weer op en ploeteren verder. We tellen de kilometers af. Eindelijk bereiken we de C27, C wegen zijn beter dan D wegen dus we halen opgelucht adem. Maar goed zonder uitzonderingen geen regels, deze C weg is niets beter dan de D weg die we net achter ons hebben gelaten. Zand en dan wasbordjes. Ze hebben hier wel leuke borden. Pas op gemsbok, pas op zebra, pas op giraffe.

De eerste 2 hebben we ook zien rondlopen. De giraffe is de enige die we gemist hebben. Gemsbokken zien we het meest.

Een aantal zijn bang voor ons en sprinten of weg of steken voor ons de weg over. Eentje is minder fortuinlijk, hij blijft met zijn hoorns in het hek hangen en tuimelt zo het hek over. Ook zien we springbokjes. We zitten er eentje na te kijken die erg mooi springt. Daardoor zien we beide niet dat een tweede voor ons de weg oversteekt. Gelukkig is hij wel ver genoeg voor ons.

Bij Betta stoppen we om te tanken. Op de pomp hangt weer een briljant briefje: “Please note, we do not entertain any complaints about the wrong fuel being put in your car. It is your own responsibility to make sure you get the right fuel”. Wat jammer geen entertainment. Wij rijden na het tanken dus maar door.

Ook na Betta wordt de weg weinig beter. Opeens hoor ik achter me, jahoor ik lig. Sander is een zandbak in gereden. Hij tilt zijn motor overeind en we gaan verder. Helaas geen 1-1 want ik ben eerder al voor de tweede keer vandaag onderuit gegaan, ik dacht mijn motor mooi in de berm te parkeren maar dat bleek een zachtzand berm te zijn. Een stuk verder op maakt Sander bijna de 2-2. Nog net weet hij de motor overeind te houden als hij een grind heuvel schampt. We gaan lekker vandaag!

Zonder verdere kleerscheuren bereiken we Helmeringhausen. We worden begroet met de vraag of we van de motorclub zijn. Dat zijn we niet maar er komen er dus meer. Wij zetten ons tentje neer en lopen eerst naar de supermarkt. Als we terug lopen zien we de motorclub. Een BMW club met bijna allemaal een gele Wolfman tanktas op de tank. Eens vragen waar ze die vandaan hebben. Het blijkt een georganiseerde reis te zijn, Emily komt uit Canada en verwijst ons naar de reisleider. Met die maken we een praatje en we krijgen meteen adressen door van waar we in Cape Town kunnen slapen, waar ze onze schokdemper kunnen maken en misschien kunnen we ook tanktassen geregeld krijgen!

Read more / Nederlandse versie »

En nu echt de Sossusvlei

Sossusvlei, Namibie
Om 4:45 gaat de wekker. Erg goed hebben we niet geslapen dus we zijn ook redelijk gaar als de wekker gaat. Toch springen we snel ons bed uit en ruimen alles op. Met de motoren rijden we naar de overkant waar de lodge is. Daar krijgen we een kop koffie, thee en een biscuit achtig ding (een Zuid-Afrikaans ontbijt). Tony en Heidi zijn ook al aanwezig. Snel drinken we ons drinken op en dan stappen we allemaal in de auto. Het is nog altijd pikke donker.

Als de zon opkomt staan we in de rij voor het park. Om 6:30 gaat het hek open en kunnen we naar binnen. Op het bord staat no entrance without permit, maar ons is gisteren verteld dat we ons permit moeten kopen op de weg naar buiten. Heidi en Tony hebben gisteren wel reeds hun permit kunnen kopen en we besluiten dan maar door te rijden.

De eerste halte is een view point.

Nog niet heel spectaculair dus we stoppen slechts eventjes om een foto te maken. Vanaf daar wordt het al snel meer duinen.

We zien ook beesten, springbokken, gemsbokken, struisvogels en een jakhals.

Dune 45, de tweede bezienswaardigheid, bekijken we vanuit de auto. Er zijn reeds mensen de duin aan het beklimmen maar daar hebben we nog niet veel behoefte aan, we willen eerst de Sossusvlei zien. We rijden dan ook maar gewoon verder, met af en toe een korte stop voor wat foto's vanuit de auto.

Na 60 km houdt het asfalt op. Hier is de parkeerplaats voor de 2WD's. Er vertrekt vanaf hier dan een shuttle naar de vlei die 5 km verder is. Op de parkeerplaats staan echter behalve 2 WD's ook een aantal 4x4's. Waarom staan die daar? We zien een bord 4x4 only en Tony gaat het proberen. Hij heeft nog nooit op zand gereden maar heeft de instructies van de auto gelezen. Hij zet hem in 4x4 stand en daar gaan we. Probleemloos rijdt hij de auto naar de 4x4 parking. We zwalken wat, maar dat is normaal met zachtzand. De auto is echter reuze sterk dus we blijven geen een keer steken, uiteraard is dat niet geheel aan de auto te danken maar ook aan onze chauffeur!

We parkeren, nemen water, rugzakken en camera's mee en gaan op weg. Er staan hier nergens borden dus waarheen je moet blijft een raadsel. We volgen maar de richting die ook andere mensen op lopen. Onderweg schertsen we wel, wie weet weet de eerste van de dag ook niet waar hij heen moest? Na een stukje lopen en klauteren komen we bij de vlakte.

We zien 2 vlaktes en bekijken beide. We nemen de tijd voor een ontbijtje op de vlakte en maken uiteraard veel te veel foto's, dat wordt vanavond een verschrikkelijke uitzoek klus! Maar we zijn maar wat blij dat we gisteren Tony en Heidi tegen het lijf zijn gelopen. We hebben het gezellig met zijn 4-en en we zijn dankbaar dat we een lift hebben gekregen.

Bij de tweede vlakte klimmen Sander en Tony de duin op en maken foto's van boven. Heidi en ik blijven beneden en maken foto's van de bomen.

Rond een uur of 9:30 hebben we het wel gezien. Het begint ook aardig heet te worden. We lopen terug naar de auto. Daar eten we nog wat en dan aanvaarden we de terugweg.

Dune 45 rijden we weer voorbij. De wandeling bij de vlakte was ook al best pittig en daarbij is het nu dus al bloedheet. Sander zijn schoenen zijn ook weer stuk en mijn slippers zijn ook niet het beste schoeisel voor zandduinen. Tony en Heidi hebben ook weinig trek in een beklimming. Wij mogen gaan dan wachten zij beneden. Wij bedanken ook maar en we rijden verder.

Onderweg naar de ingang begint Sander al te knikkebollen. Meer slapend dan wakker bereikt hij de ingang. Bij de ingang slaan we nog even af, langs een andere weg kom je nog bij een canyon. Uiteraard moeten we die ook een bezoek brengen.

Heidi, Sander en ik dalen af de canyon in, die is niet al te diep dus we zijn zo beneden. Een paar foto's maken en dan snel weer naar boven om auto in te duiken. Man wat is het heet hier!

We gaan weer terug naar de ingang en daar kopen Sander en ik onze permit. Na een drankje besluiten we terug te gaan. Eerst nog even langs het tankstation waar wij meteen wat boodschappen doen, daarna terug naar de lodge.

Bij de lodge nemen we afscheid van Tony en Heidi, hun reis gaat morgen verder naar het noorden. Wij hebben besloten vandaag ook hier te blijven en dan gaan we morgen verder naar het zuiden. We rijden terug naar de campsite en zetten deze keer maar wel onze tent neer. Daarna duiken we het zwembad in. Dat lijkt kouder te zijn dan gisteren dus erg lang houden we het niet vol. We klimmen uit het water, strijken neer in de lig stoelen en Sander is vertrokken.

Ik houd het een uurtje vol wakker te blijven en daarna sukkel ook ik in slaap. We moeten blijkbaar iets inhalen.

Rond een uur of 17 slepen we ons naar de douche. Die maakt ons tenminste weer lekker wakker. Dan moeten we er toch echt aan geloven, we moeten foto's uitzoeken. Dat karweitje, en ons blog verhaal van gisteren neemt ruim een uur in beslag. Daarna hebben we honger dus koken we een portie spaghetti. Met een volle maag kunnen we dan het blogverhaal van vandaag schrijven.

Zometeen gaan we nog kijken of we een biertje kunnen krijgen en dan is het vroeg naar bed. Morgen moeten we fit zijn om verder te gaan. We hebben vandaag al gezien dat de weg die ons te wachten staat net zo is als die we al afgelegd hebben. Hele stukken goed en dan opeens een zandbakje.

Read more / Nederlandse versie »

Sossusvlei

Van Solitaire, Namibie naar A little Sossus lodge, Namibie
Voor het eerst in tijden gebruiken we weer ons brandertje om koffie en thee te maken. We zijn het nog niet verleerd en genieten van een lekker ontbijtje in de buitenlucht. Daarna stappen we op de motor en gaan richting Sesriem.

De weg is beter als gisteren, tot je bij de afslag Sesriem komt dan. Daarna krijg je weer mooie zandbakjes. Gelukkig is het dan niet ver meer. Na 12 km komen we bij een toegangshek. De man vertelt ons meteen al dat motoren niet zijn toegestaan. Waarom dan meneer? Er ligt 60 km asfalt daar! We mogen uiteindelijk door het hek en moeten het maar bij de receptie gaan vragen.

Sander en ik lopen de receptie binnen in onze motorkleding. We willen naar de Sossusvlei, hoeveel mensen vraagt de vrouw? Twee personen. Ze schrijft al op 2 x 80. Your car registration number please, ik zeg dat het een motor is. Motorbikes are not allowed. Weer gaan we de discussie aan waarom dan niet. De vrouw achter de balie kan het ons niet vertellen, de baas heeft gezegd mag niet. Gelukkig voor haar springt een oudere collega bij, omdat in het verleden motoren van de weg af zijn gegaan. Weer houden Sander en ik het betoog dat een 4x4, die wel is toegestaan, veel makkelijker van de weg af kan dan motoren en dat wij in het bijzonder, met onze 265 kg zware motoren helemaal niet van de weg af willen! Ze hebben er geen boodschap aan, we zijn niet de eerste die klagen maar het mag gewoon niet.

Sander en ik keren om en gaan buiten wachten.

Wachten op auto's die naar binnen gaan en dan maar vragen of we mee mogen. Een man van het NWR park komt voorbij en biedt ons een lift aan met zijn eigen auto. Voor 300 dollar wil hij ons wel meenemen, daar kan hij de benzine van betalen. Ik vertel de man dat als 120 km rijden hem 300 dollar benzine kost dat hij een andere auto moet kopen, dan rijdt zijn golf namelijk iets van 1 op 4!

We vragen verschillende mensen maar veel geluk hebben we niet, ze gaan niet, ze hebben geen ruimte, of ze willen simpelweg niemand meenemen. Een buschauffeur adviseert ons naar buiten te gaan en naar de camping aan de overkant te gaan. Daar bij de shop moeten we maar uitleggen dat we met de motor er niet in mogen (vindt de man ook waanzin) en dat we een lift willen zoeken onder de camping gasten. Sander en ik lopen erheen en gaan de shop in. De blanke waar de chauffeur het over had zien we niet. De camping prijzen wel en daar schrikken we wel van, 155 dollar per persoon en 120 dollar per site, dat is in totaal 430 dollar! In Windhoek betaalden we 150 voor ons tweeen!

Als we terug lopen naar onze motoren heeft Sander er genoeg van. Wat is dit voor een land om toeristen zo uit te zuigen en wat is het gezeur met motoren mogen hier niet in! Hij loopt te vloeken en te tieren als er een auto naast ons stopt. De mensen hadden we een lift gevraagd maar die hadden aangegeven niet te gaan. Nu stoppen ze en leggen ze uit, wij gaan niet vandaag maar morgen. Als we willen kunnen we morgen mee, dan moeten we om 6:30 bij het hek staan. De Zwitsers hebben een reuze 4x4 met een volledig lege achterbank en bakkie. Ze vertellen ons dat ze bij A little Sossus slapen. Ze weten niet of ze daar ook ruimte hebben voor ons. We bedanken Heidi en Tony en spreken af om 6:30 bij het hek.

Nu we een lift hebben naar de Sossusvlei zoeken we enkel nog een betaalbare slaapplek. We vragen het bij het park en die zeggen dat kamperen 125 dollar per persoon is. Dat is al beter dan de overkant. Na wat doorvragen blijkt echter dat je daarnaast ook 80 dollar per persoon park fees moet betalen, of je nu naar de duinen gaat of niet (en wij gaan niet want wij mogen dus niet over de 60 km asfalt erheen rijden) je moet de 80 dollar betalen. In totaal dus 410 dollar voor een nachtje kamperen. We besluiten maar de gok te wagen en naar A little Sossus te gaan, volgens Garmin is daar ook een camp site.

Bij de lodge aangekomen vertelt de receptionist ons dat de camping aan de overkant is en dat er plek zat is. Kamperen is 100 dollar per persoon. We zoeken eerst de Zwitsers op en vragen of we morgen vanaf hier kunnen meerijden. Dat vinden ze geen probleem. We stappen weer op de motor en rijden naar de overkant van de straat. Daar staat een mooie poster van de Sossusvlei.

Jammer dat we er niet op de motor heen mogen. We krijgen kampeer plek nummer 6 toegewezen. We zien een circel in het midden van het gras. Aan de overkant hadden ze het toch over een schaduwrijk plekje? We besluiten eerst maar het zwembad in te duiken want het is veel te heet om nu de tent neer te zetten.

Dan krijgen we het ook door. De huisjes die we zien zijn geen huisjes maar een soort drive in garage, daar kun je de motor zetten en je tent in zetten. Er aan vast is een keukentje, stroom, douche en toilet! Na het zwemmen pakken we dus de motoren en rijden ze huisje 6 in. Daar nemen we een douche en besluiten we, omdat we morgen om 5:30 klaar moeten staan aan de overkant, enkel matjes in het keukentje te leggen en zo te gaan slapen.

Om 17 uur gaan we weer naar de andere kant, eens kijken of we daar in het restaurant kunnen eten en een brood kunnen krijgen voor morgen. Eten kan maar je kan enkel meedoen aan een 5 gangen diner, dat kost 230 dollar per persoon. Erg duur maar veel keus is hier niet, het is zelf koken, of 460 dollar betalen. We kiezen voor het laatste, dan kunnen we meteen beter kennis maken met de Zwitsers. Het eten wordt pas om 19:30 opgediend, we hebben echter nu al honger. Dan blijkt dat het gebak wat in het restaurant staat dat je dat gewoon mag pakken. Ik haal eerst 2 stukjes citroen cake voor Sander en mij en loop erna nog eens om koffie en thee te halen. Als ik terug kom heeft Sander, gezelligheidsdier dat hij is, zijn plak cake al opgegeten. Hij wou echt maar 1 hapje proeven hoor, maar de cake was zo lekker! De cake is inderdaad erg lekker. Enkel ons fatsoen weerhoudt ons ervan een tweede stuk te gaan halen. Als het feestmaal dan eindelijk begint we schuiven 2 tafels bijeen om te kunnen kletsen met Tony en Heidi. Ze zijn 4 weken in Namibie op vakantie en maken een rondreis. Thuis hebben ze een Harley en Tony had onze motoren bij de Sossusvlei entree al bewonderd. Hij had alle landen gezien die op de koffers stonden en eigenlijk gaf bij hun dat de doorslag ons een lift aan te bieden. Maar waarom vragen ze zich wel af, durven we niet? Als we vertellen dat we er niet in mogen zijn ook zij verbaasd. Er ligt toch een goede weg? Tja wij snappen het ook niet. Ons eten is trouwens wel erg lekker, eerst een tonijn salade, dan een asperge quiche, dan boboti met rijst, sperziebonen en een of andere oranje schijf (butternut) en als toetje een cake met chocolade mousse. Heidi hoeft de hare niet dus Sander en ik boffen nog eens, ieder anderhalf stukje cake met mousse.

Drie uur en 4 gangen later (die vijfde gang ontdekken we later is dat je zelf koffie of thee kunt pakken) nemen we afscheid van Tony en Heidi, tot morgen ochtend erg vroeg. We hebben een gezellige avond gehad waarin we onze foto's hebben uitgewisseld en een gezellig gesprek gevoerd hebben (in het Duits met soms wat Engels). De man van de lodge geeft ons een lift terug naar de camping en daar mogen we nog even onze bedjes oppompen, slaapzakje neerleggen en dan volgt een korte, winderige nacht waarin we eigenlijk niet al te goed slapen.

Read more / Nederlandse versie »

Solitaire

Van Swaopmund, Namibie naar Solitaire, Namibie
We gaan 's-ochtends eerst maar even naar de Yamaha met mijn motor. Terwijl wij even bijkletsen met Mario en de pup weer wat aandacht geven kijkt David naar de schokdemper van mijn motor. Hij vermoedt dat de olie van iets anders komt omdat de vering nog prima lijkt. Hij maakt de schokdemper schoon en zegt dat we het even moeten aankijken. Mocht een nieuwe schokdemper noodzakelijk zijn dan kan die besteld worden, duurt wel 3 weken voor die binnen is.

We besluiten dan maar door te gaan met onze route, mocht de schokdemper stuk zijn dan hopen we Zuid-Afrika er mee te kunnen halen. Terwijl Sander wacht tot David klaar is met schoonmaken ga ik even broodjes halen voor de lunch en langs de toeristen politie en het gewone politie bureau. Helaas hebben ze bij beide geen van onze documenten. We moeten de zoektocht maar opgeven, we kunnen enkel nog hopen dat de telefoon traceren iets oplevert.

Sander had vanochtend bedacht dat de politie eigenlijk bij ieder buitenlands gevonden paspoort ze het consulaat of de ambassade van het betreffende land moeten bellen. Daar moet het slachtoffer toch heen voor een vervangend ID. Jammer genoeg is de politie hier veel te lui om zoiets te doen. Maar op basis van dit idee sturen we wel een mailtje naar Ger Kesse van het honorair consulaat dat bij de politie in Walvisbaai 2 paspoorten van Nederlandse meisjes liggen. Dus mochten die langs komen bij hem dan kan hij ze doorverwijzen naar het politiebureau.

Na mijn kansloos rondje politiebureau's pakken we de tent in en verlaten Swakopmund. We rijden hoofdzakelijk gravel naar Solitaire. Onderweg komen we prachtige sceneries tegen en leuke slingerweggetjes.

Soms is de weg ook van mindere kwaliteit. Diep grind of zand. Best vermoeiend om daar langdurig overheen te moeten zwalken. Ergens na de lunch gaat het dan ook mis, ik kom in een zandbak en terwijl ik eruit probeer te sturen ga ik onderuit. Sander rijdt een stuk voor me uit en moet dus keren. Omdat hij baalt dat ik gevallen ben en hij dus terug moet keert hij de motor iets te schuin in het zand, ook Sander ligt nu op de grond. Hij tilt zijn motor op, komt naar mij toe, draait de motor en gaat bijna weer onderuit. Deze keer weet hij hem overeind te houden en dus hoeft hij enkel nog maar de mijne op te tillen.

Rond een uurtje of half 4 komen we aan in Solitaire.

We rijden naar het tankstation. De keus is 93 of 95.

Gelukkig willen we toch 95 tanken. Daarna gaan we naar de camping. Het dorpje solitair (als je dit een dorp kunt noemen) leeft van toerisme. Daarnaast is er van alles 1, er is 1 tankstation, 1 camping en hotel, 1 restaurant, 1 supermarkt en 1 bakkerij. En dat merk je dan ook. Kamperen is 100 Namibische dollar per persoon. Dat valt nog wel mee maar veel krijg je er niet voor. De supermarkt is echter een ramp. Groente is er enkel in blik, vlees is ingevroren en het bier is bijna net zo duur als in Windhoek in een restaurant! We maken een praatje bij de bakkerij met Moose McGregor, hij komt voor in de DVD serie en het boek van Long Way Down van Charley Boorman en die andere McGregor. Hij geeft zelf ook aan dat hij zijn boodschappen vanuit Windhoek laat komen, hier is het niet te betalen. Het restaurant zegt hij is nog erger. Als wij daar later op de dag gaan kijken moeten we Moose helemaal gelijk geven, 180 Namibische dollar voor het buffer. Iets anders kun je er niet krijgen.

Als de tent staat kijkt Sander naar mijn schokdemper. Die drupt nu zelfs al olie. Duidelijk kapot dus. Nu maar hopen dat we er Zuid-Afrika mee halen. Nadat Sander de ketting gespannen heeft kijkt hij ook eens goed naar alle koffers. Had hij beter niet kunnen doen want onze ontdekkingen zijn niet zo fijn. De ophanging van 1 van mijn zijkoffers is weer aan het loslaten, we moeten daar zo snel mogelijk een gat in boren en weer een schroef in zetten anders verlies ik mijn koffer nog eens. Het onlangs gelaste topkofferrek is nu op een andere plek gebroken. Als we de topkoffer eraf halen blijkt ook dat 1 van de plastic kapjes, die trillen verminderen, weg is. Waarschijnlijk is daardoor het rek nu alweer gebroken. We maken met wat rubber een kapje en moeten maar hopen dat mijn topkoffer blijft staan tot we een oplossing voor dit dillema weten. Al met al geen goede dag dus. Het aantal spullen wat kapot gaat blijft maar oplopen en het tempo waarin alles stuk gaat wordt ook steeds sneller.

Moe van alle teleurstellingen hebben we geen zin om te koken. We maken dus maar een portie survival-food klaar. Een of andere pasta die erg goed blijkt te zijn. Tijdens het koken genieten we ook van een prachtige zonsondergang. Zijn er toch nog lichtpuntjes op deze dag.

Read more / Nederlandse versie »

Samenwerking ten top, de politie van Namibie!

Van Windhoek, Namibie naar Swakopmund, Namibie
Het heeft vanacht geregend, even zijn we bang dat het ons plannen in het water laat vallen maar gelukkig is het 's-ochtends beter. Wel nog grauw en af en toe een spatje maar regen kun je het niet noemen. We ruimen de tent op en gaan dan onze laatste portie pannenkoeken wegwerken.

We gaan vandaag via een D weg naar Walvisbaai. Ik vind de weg erg slecht, hij stuitert zo. Sander kijkt naar mijn motor en ziet olie op mijn middenbok. Dat kan niet veel goeds betekenen. Als we stoppen voor onze lunch pauze kijkt hij eens goed. Waarschijnlijk is mijn schokdemper stuk. Daar gaat ons plan dus alweer. We wilden in Walvisbay slapen maar nu moeten we dus toch weer naar Swakopmund om eerst mijn motor weer te laten maken.

Als we na de lunch verder rijden begint Sander zijn helm ook opeens uit elkaar te vallen. De pinlock laat steeds los. Na 3 keer terugstoppen is hij er klaar mee. Sander stopt, en gooit de pinlock in zijn topkoffer. We gaan weer lekker vandaag!

Over het algemeen is de D weg echter zo slecht nog niet.

Wel veel stijle afdalingen en beklimmingen. Sommige bezaaid met losse stenen waardoor het omhoog rijden soms wat lastig wordt. Dan opeens kom ik in een zandbak terecht. Hoe het me gelukt is overeind te blijven weet ik niet. Ik hoor Sander nog zeggen pas op, terwijl ik al mijn concentratie nodig heb om recht vooruit te blijven gaan. Uiteindelijk trek ik een mooi S patroon in de losse grond en heb ik het een paar graden warmer, maar zonder vallen, kom ik er uit.

Een stuk verderop komt Sander in een zandbak terecht. Ook hij trekt een mooi S patroon en zoals bij Sander gewoon is, is het weer een grappig gezicht van rond vliegende voetjes. Hij haalt namelijk dan altijd zijn voeten van de stepjes en die vliegen dan alle kanten op. Erg grappig om te zien!

We komen aan in Walvisbay en rijden eerst naar het ministery of home affairs and immigration. We gaan, zoals op internet stond, naar balie 2 en vragen naar gevonden paspoorten. We worden doorverwezen naar een andere vrouw. Die vraagt ons wanneer we de paspoorten gebracht hebben! We leggen dus maar uit dat we onze gestolen paspoorten en rijbewijzen zoeken. Na veel doorzettingsvermogen krijgen we het haar eindelijk uitgelegd. Ze pakt de doos met buitenlandse paspoorten en trekt een stuk of 6 spaanse, een poolse, een duitse en een paspoort uit Malawi tervoorschijn. Goede vangst maar helaas niet de onze.

We rijden door naar het politiebureau. We vragen beneden bij de balies naar onze spullen maar worden naar boven doorverwezen naar de detective die met onze zaak belast is. Die is er echter op het moment niet maar komt wel nog terug. Wij besluiten te wachten.

Een uur, en veel levels bubble blocks, verder komt de detective binnen. Ja zegt de man, traceren van jullie telefoons gaat niet op basis van serienummer. We geven de detective meteen de contact gegevens van de politieman in Windhoek die onze telefoons zou traceren en daarbij de IMEI nummers van onze telefoons. De detective zegt verder dat we beneden moeten vragen naar de gevonden paspoorten. Misschien hebben ze die van ons beneden liggen. Wat heet goede samenwerking! Als het binnen 1 kantoor al niet doorgegeven wordt hoe kunnen ze dan ooit ons informeren als onze spullen boven water komen?

We lopen naar beneden en vragen de bak met gevonden paspoorten. Daarin liggen 2 Nederlandse paspoorten! Ik zie ook een rijbewijs liggen! Helaas hebben we weer pech, de paspoorten zijn van 2 Nederlandse meisjes, een van die 2 is ook haar rijbewijs kwijt. Ik wou dat ik beter op de namen had gelet want dan hadden we de meisjes kunnen informeren. Maar helaas ik constateerde dat het niet de onze waren en gooide ze terug in de bak.

We worden doorverwezen naar een ander politiebureau. Probeer het daar eens. Uiteindelijk rijden Sander en ik 4 politiebureaus en een community centre against crime af. Allemaal hebben ze een bak met gevonden spullen. Helaas niet de onze. Het is toch wel een toppunt van samenwerking hier! Als je niet zelf alles afrijdt ga je je spullen nooit terugvinden! Het 5de en laatste politiebureau van Walvisbay is helaas gesloten daar kunnen we het dus niet vragen.

We rijden door naar Swakopmund en keren terug naar de Desert Sky Backpackers. Ondertussen is het al na 18 uur. Snel zetten we onze tent neer en lopen naar de supermarkt. Daar krijgen we de volgende teleurstelling van de dag, de supermarkt is open maar na 19 uur mag er geen bier verkocht worden! Het is 19:10 en het slot zit nu dus op de koelkasten. Onderweg naar de supermarkt hadden we ook al gezien dat de Wimpies, het restaurant waar we wilden eten gesloten is. Sander wordt er een beetje sjaggie van. Dan maar naar Chick & Fish die is open. Er zit niemand, we kijken in de virtrine en zien waarom. Snel omkeren en weg hier. Die friet ligt er vast al een dag onder de lamp, die hoeven we niet.

We komen langs een chinees en stappen er binnen. We zien de prijzen en keren weer om. We hebben slechts 160 dollar op zak daar kun je hier niet voor eten. Uiteindelijk belanden we bij de foodcourt met een Steers, Fish Away, een pizza ding en Nando's. Sander neemt een burger van Steers en ik een vis schotel van Fish Away. Mijn vis portie is de winnaar van vandaag. Een super portie met hake filet, inktvisringen, garnalen en friet. Sander heeft dan wel een mega burger maar die is te veel beladen met saus. Een enorme knoeiboel heeft dat tot gevolg.

Snel lopen we terug naar de camping om daar bij de receptie nog wat biertjes te halen (die zijn daar ook te koop volgens een poster aan de muur). Helaas volgt er nog een teleurstelling, de receptie is reeds dicht.

Read more / Nederlandse versie »