Afscheid van DoRego's

De vijftiende dag Windhoek, Namibie
Alweer pannenkoeken bij het ontbijt. Daarna gaan we een keer onze slaapzakken wassen, na 6 maanden geen overbodige luxe. Daarna krijgen we mail van de Manager Fraud van MTC hij heeft een naam en telefoonnummer van iemand bij de politie voor ons, die kan ons verder helpen met het tracen van onze gestolen mobiele telefoons omdat er nu nog geen aanvraag voor is ingediend en deze eerst van de politie moet komen. Wij bellen meteen de man bij de politie. We spreken af meteen onze IMEI nummers te smssen en dan moeten we maandag weer contact opnemen. Waarom moet alles zo lang duren? En waarom moet je zelf deze stappen allemaal ondernemen? Als we de Star niet gekocht hadden, hadden we Theo niet ontmoet en dan had de politie dus nooit iets gedaan om onze telefoons te traceren! En dat terwijl we meteen al aangegeven hebben serienummers, IMEI codes en alles van de mobieltjes te hebben.

Als de slaapzakken te drogen hangen lopen we naar Die Bruid, daar vragen we of ze onze silkliner kunnen repareren, die is langzaam aan uit elkaar aan het scheuren. Ze kunnen het wel, volgende week vrijdag of zaterdag, beetje laat dus. We proberen het bij de buren, daar maken ze kleren voor de bruidegom. Maar die zeggen het niet te kunnen (een rechthoekige lap zijde naaien is toch niet zo moeilijk?). We geven het maar op, gaan naar de supermarkt om daar te ontdekken dat er nu al geen bruin brood meer te krijgen is. Tot overmaat van ramp is 'ons bier' black label ook al op. Het gaat lekker vandaag.

Terug bij de camping doen we allerlei klusjes, route plannen, screenprotector op de nieuwe camera, de afwas, SD kaartje vrij maken voor de camera. Morgen willen we vertrekken dus vandaag moeten we even al die kleine dingen doen.

De route plannen duurt weer eens langer als gedacht. Als we er eindelijk klaar mee zijn is de zon verdwenen en is het gaan waaien. Het zal toch niet gaan regenen? Voor de zekerheid leggen we de slaapzakken in de tent en halen we de koffers van de motor. Daarna is het tijd voor ons afscheidsdiner. Uiteraard bij DoRego's, we moeten op zijn minst netjes afscheid nemen van de manager Patrick en zijn personeel.

Als we bij DoRego's aangeven dat het onze laatste avondmaal is krijgen we het email adres van Patrick. Mocht er iets zijn, mochten we toeristische dingen willen doen, dan moeten we hem even mailen. Zijn zwager werkt bij NWR en zijn vrouw wil wel voor ons boeken zodat we kunnen proberen voor Namibische tarieven naar NWR plekken te kunnen gaan.

Als we zitten te eten komt ook een van de personeelsleden langs. Ashly (haar collega) wil graag ons telefoonnummer. Ik vertel haar dat ons Namibische nummer slechts tijdelijk is en schrijf in plaats daarvan ons email adres en facebook account op. Of het voor Ashly is of voor haar zelf weet ik niet, maakt ook niet uit we vinden het wel grappig dat het halve personeel afscheid komt nemen. We hebben een stamtafel bij DoRego's en ondertussen een band opgebouwd met iedereen die daar is.

Ons afscheidsdiner sluiten we af met 2 broodjes shoarma to go en dan lopen we naar een andere supermarkt. Daar hebben ze, zelfs op dit tijdstip, nog brood. We doen een rondje supermarkt en zien daar weer eens de 2,5 kilo zak snacks liggen.

Wederom laten we hem in de supermarkt achter, past nooit in onze topkoffer!

Terug bij de camping besluiten we meteen maar af te rekenen zodat we morgen op tijd weg kunnen. De rekenkunsten van de receptioniste zijn zoals altijd slecht. Maar goed als je zeker weet dat we nog maar voor 1 dag hoeven te betalen dan vinden wij het prima. Daarna gaan we door naar de bar voor een spelletje rummicub en dobbelen onder het genot van een biertje en een zak chips. Die hoeven morgen dus ook niet meer ingepakt te worden.

Read more / Nederlandse versie »

Wat is ie BLAUW

De veertiende dag Windhoek, Namibie
In de ochtend hebben we met Theo afgesproken dat we het simkaartje bij hem komen ophalen. Die had hij ons nog belooft dat we die zouden krijgen. We lopen naar Samsung en daar krijgen we een 32 GB kaartje! Ik maak er een opmerking over en dan vraagt hij ook nog eens of dat niet goed is? Tuurlijk 32 GB is geweldig maar dat hadden we toch echt niet verwacht. Wij zaten te denken aan een 2 of 4 GB kaartje en hebben dus al een 32 GB vervangende kaart besteld. Maar goed een extra SD kaartje is natuurlijk nooit weg.

Theo geeft ons ook nog even wat contacten door die we kunnen raadplegen om misschien onze oude mobieltjes terug te vinden. Hij belt zelf ook nog iemand maar helaas levert dat niets op.

Nadat we weer afscheid hebben genomen van Theo vervolgen we onze wandeling richting de mall. Daar kopen we screenprotectors voor de Garmin en een nieuwe broek voor Sander. Sportsmans Warehouse is ook een zeer aparte winkel. Ze hebben exact dezelfde broek in maatje XXL kost hij 750 Namibische dollars en in maatje L kost hij 800. Ik vraag bij de kassa hoe dit nu zit en de manager wordt erbij gehaald. Ja zegt de man, het zijn verschillende broeken, kijk de PUK code is anders, ze hebben wel dezelfde naam maar toch is het een andere broek. Ik bekijk de 2 broeken nog eens, zelfde naam, zelfde kleur, op dezelfde plekken ritsen en zakken, zelfde stof. Sorry meneer maar dit zijn toch echt dezelfde broeken de een is alleen groter dan de andere. De manager zegt hierop als u de goedkopere wil kan dat dan neemt u die. Tja maar XXL is Sander nu toch echt veel te groot.... Waarschijnlijk is de ene broek eerder geleverd dan de andere maar wazig blijft het wel. We nemen daarom maar een grijze in plaats van een beige, die heeft weer een andere prijs, iets minder dan 750, de groene daarentegen zijn weer 800. Allemaal dezelfde broeken alleen een andere kleur.

Na de sportsman bezoeken we nog even de Checkers (supermarkt) we bekijken alleen het relevante schap, snoep. We hebben de laatste tijd onwijze trek in zoetigheid. We kopen wat zuurtjes voor als we aan het rijden zijn maar dan zie ik een zak spekjes hangen. Die gaat mee. Sander zegt dan mag ik toch ook iets uitkiezen? Tuurlijk schat kies maar iets, dus uiteindelijk verlaten we de winkel met zuurtjes, spek en chocola. De zak met spekjes gaat meteen open, per slot is het 3 km lopen terug naar de camping. De reactie van Sander op de spek hadden we eigenlijk moeten filmen. De grijns op zijn gezicht bij de mierenzoete spekjes was erg mooi. Dat je zo blij kan worden van een paar spekjes.... Ik moet toegeven dat ze erg goed smaakten.

Terug bij de camping mailen we de man bij MTC waarvan Theo ons het email adres had gegeven. Daarna pakken we de telefoon. Laten we eens de ministery of home affairs and immigration bellen, we hebben een artikel van februari 2013 gezien dat je daar gevonden paspoorten kunt ophalen. Helaas zijn we per telefoon niet te bereiken, na een paar minuten in de wacht wordt de hoorn erop gegooid. Dan maar de politie in Walvisbaai bellen. Na een aantal pogingen krijgen we een ander nummer van de inspecteur die met onze zaak belast is. Weer een aantal pogingen later krijgen we die te pakken. Ze hebben nog niets gevonden maar zijn nog met de zaak bezig. Wat dat ook moge betekenen. We geven ons nieuwe mobiele nummer door en overwegen om toch nog maar een keer naar Walvisbaai te rijden. Dan kunnen we de paspoorten bekijken en misschien de politie toch iets meer aansporen? Maar ja waarschijnlijk gaan ze voor ons toch echt niet harder lopen.

Tussen al het geregel door springen we ook nog even het zwembad in, pure noodzaak want onze kleren moeten gewassen worden, terwijl die in de wasmachine zitten lopen wij dus rond in onze zwemkleren en tja dan moet je ook maar het zwembad in. Maar omdat het vandaag bewolkt is, is die nog kouder dan anders!

Als we de wasmachine net aan hebben gezet zetten we ook de laptop weer aan, we zijn foto's aan het syncen met de server van mijn broer dus we proberen de laptop zoveel mogelijk aan te hebben. Dan zien we een mailtje van Orion Computers, onze camera is binnen! Dat hadden we niet verwacht, ze hadden gezegd tussen maandag en woensdag maar ja we zitten in Afrika. We mailen terug dat zodra de wasmachine klaar is we eraan komen. Dat doen we dan ook, onze broek en shirt gaan vanuit de wasmachine zo aan ons lijf, drogen kan het daar ook wel. Onze zwemkleren zijn ook nog nat dus het zal een fraai gezicht geweest zijn. We lopen naar Orion en daar ligt hij klaar hoor, onze nieuwe Sony TX20 in het blauw! Terug bij de camping maken we meteen ons nieuwe pakketje open, en blauw is ie hoor! In 3 verschillende tinten!

Wel jammer dat het klepje niet geribbeld is zoals bij de oranje grijze in de winkel naast Orion (daar hadden ze de TX20 in de winkel staan voor 4299 belachelijk duur voor een TX20, bij Orion was hij zelfs goedkoper dan in Nederland, slechts 2810 Namibische dollars) maar ik vind de blauwe eigenlijk wel mooi. Technisch gezien is het ook mijn camera sinds de mijne gestolen is. Maar ik wissel wel met Sander die is gewend met een camera rond zijn nek rond te rijden op de motor. De Olympus wordt dan voorlopig verbannen naar de topkoffer bij gebrek aan een tanktas.

's-Avonds proberen we een nieuw restaurant uit, Fusion. Hij werd ons aangeraden door een Duits stel wat hier op de camping gestaan heeft en ook op tripadvisor doet hij het goed. Enkel de porties zijn klein staat er soms bij de opmerkingen. We gaan erheen en bestellen beide een curry, die smaakt uitstekend, en de porties zijn niet klein. Niet overdadig groot maar ook zeker niet te klein. We eten dus met smaak onze maagjes vol en gaan dan weer terug naar de camping voor een biertje, ons blogverhaal en misschien zometeen nog een rondje kaarten?

Read more / Nederlandse versie »

Nieuwe schoenen

De dertiende dag Windhoek, Namibie
We zijn ondertussen toch wel klaar met Windhoek. We beginnen ons te vervelen. In de ochtend proberen we de politie in Walvisbaai te bellen. Met weinig succes, we worden steeds weggedrukt. Handig zo een politie die niet te bereiken is!

In de middag gaan we de stad maar weer eens in, Sander moet toch weer nieuwe schoenen hebben. De keus is uiteindelijk tussen een 'duur' paar of toch weer een paar 4 euro schoenen. Na veel wikken, wegen en passen worden het toch de 4 euro schoenen. Als die in Zuid-Afrika weer stuk zijn krijgt hij schoenen made in South Africa. Het 7de paar schoenen voor Sander zijn dus aangeschaft!

Als we geslaagd zijn voor schoenen gaan we terug naar de camping. Ondertussen is het te laat om te gaan zwemmen dus we doen nog maar wat spelletjes tot het tijd is naar DoRego's te gaan. Daar bestellen we weer een portie kip met friet en een salade. Vandaag is weer een goede frieten-bakker aan het werk (het vlees is altijd goed maar de friet zijn de ene dag beter dan de andere).

's-Avonds doen we onder het genot van een biertje een zoektocht naar een verscheper die onze motoren kan verschepen. Online schiet je niet veel op, we zullen ter plekke (in Zuid-Afrika) moeten gaan informeren naar de mogelijkheden.

Read more / Nederlandse versie »

Lui lekkerland

De twaalfde dag Windhoek, Namibie
In de ochtend doen we het enige moet dingetje van de dag, de nieuwe ritssluitingen van de tent waterdicht maken. De rest van de dag doen we weinig. Een beetje computeren, en een duik in het zwembad nemen. Er blijkt nog iemand gezwommen te hebben maar dan met muntjes in zijn broekzak. De hele bodem van het zwembad ligt bezaait met geld. Sander en ik vermaken ons dus met het duiken naar muntjes. Niet dat het zwembad zo diep is. Totale vangst, bijna 8 dollar. We denken dat het van een Aziaat hier op de camping is maar als we hem vragen zegt hij dat hij geen geld op zak had.

's-Avonds is het weer braai avond. Deze keer is het gelukt minder vlees te kopen, in totaal maar liefst 100 gram minder! Wederom zijn we een van de weinige die gebruik maken van de braai avond maar wij pakken dan wel weer groots uit, hebben ze het vuur toch niet voor niets aangestoken.

Read more / Nederlandse versie »

En we gaan maar weer eens op schoenenjacht

De elfde dag Windhoek, Namibie
Sander wil weer eens uitslapen, dat lukt, tot 6:30 dan ben ik toch echt wakker en wil er dus uit. Als we beide gedoucht zijn gaan we naar het ontbijt. Het is onder tussen 7:15 maar er is nog niemand te bekennen. Dit wordt een nieuw late-record pannenkoeken uitserveren.

Als we eindelijk onze pannenkoeken op hebben gaan we wandelen. 's-Ochtends zal het toch nog niet al te heet zijn? Dat valt best wel tegen nog geen 9 uur maar de zon brand er vrolijk op los. We lopen naar de mall en gaan voor de verandering op zoek naar schoenen voor Sander. Gisteren lag er een steen iets hoger dan een andere, Sander struikelde en de schoen ging kapot. We lopen de hele mall af op zoek naar schoenen. We kopen ook meteen sealer om de nieuwe ritsen van de tent waterdicht te maken, een nieuwe water vaste stift (bij de volgende grens overgang moeten we per slot wel weer op onze koffer kunnen schrijven) en vlees en groente voor de braai van zondag.

We zorgen dat we ook voor 13 uur een paar flessen bier gehaald hebben, na 13 uur mag dat namelijk niet meer verkocht worden. Daarna gaan we terug naar de camping. We zijn nog niet geslaagd wat schoenen betreft, morgen of maandag wordt het dus verder zoeken.

Na de lunch duiken we het zwembad in. Het is toch weer een beetje doorzetten want het water is aardig koud. We spetteren een beetje en gaan dan opdrogen. Na wat spelletjes rummicub hebben we het weer bloedheet dus terug het zwembad in!

Als de schaduw over de tent is getrokken gaan we met de sealer aan de slag. Tenminste we doen een poging, het bijgeleverde kwastje werkt voor geen meter. Morgen eerst maar even een andere kwast of iets kopen om de naden goed te krijgen.

Voor ons avond eten keren we terug naar Joe's beerhouse. Deze keer hebben we gereserveerd. We krijgen weer een tafel bij een ander stel. Nog altijd staat de Camelthorn weizen op de eerste pagina bij Joe's specials voor 28 en op de bierlijst voor 25,40. We proberen het nog eens en vragen hoe duur het bier is. Volgens het meisje is de een een speciaal bier en de andere niet. Hoe kan het dan dat ze beide exact dezelfde naam en inhoud hebben? Hoe duur is het bier nu? Uiteindelijk bestellen we maar de Camelthorn van de bierlijst, op hoop van zegen dat het goed gaat met de rekening. We eten vanavond de boboti en game stroganov. Uiteraard met ieder een halve liter bier.

Het eten smaakt weer prima, de boboti is echter wel een erg kleine portie. En de bediening? Die is voor de verandering weer niet al te best.

Read more / Nederlandse versie »

Een nieuwe telefoon

De tiende dag Windhoek, Namibie
Zonder wekker vroeg op moeten staan is niet ons ding, we slapen dan gewoon niet goed meer. We zijn dan wel weer op tijd uit de veren. We douchen, pakken de tent in en schuiven dan aan bij de bar om op ons ontbijt te wachten. Als we het ontbijt op hebben rijden we terug naar de tentenreparatie man. We leveren de tent weer af, laten zien dat er nog 2 ritsen gemaakt moeten worden en dat de overige 2 slechts enkel gestikt zijn aan 1 kant. De man zal alles in order maken en om 14 uur mogen we de tent weer halen.

We rijden terug naar de camping en dan begint het lange wachten. Zal de grote baas van Samsung Namibie nog mailen met een tijd en plaats? Ondertussen verdiepen we ons in de opties die we hebben in Zuid Afrika. De keus is terug omhoog aan de oost kant, een stukje omhoog aan de oost kant en dan weer terug naar Kaapstad om te verschepen, of meteen verschepen. Het nadeel van de oost kant is dat het tot Tanzania zo ongeveer regentijd is. Mooie stranden klinkt goed, en Diedrik heeft super foto's op zijn facebook gezet, maar ja in regentijd is daar natuurlijk weinig aan. Verschepen dan maar, maar waarheen? Spanje en dan richting Azie rijden? Rechtstreeks naar India, maar ja in mei begint het regenseizoen in oost Azie en daar wil je echt niet in zitten. Richting Amerika dan maar? We moeten er nog even over nadenken.

We lunchen en wachten verder. We doen een paar potjes rummicub tot het tijd is de tent te halen. We rijden terug naar de canvas shop, controleren deze keer bij de zaak de tent, en nemen hem mee. Terug op de camping zetten we hem meteen maar even op. Als we daar mee klaar zijn zijn we in totaal een uur niet achter de computer geweest. En uitgerekend aan het begin van het uur heeft de grote baas van Samsung gemaild of we om 14:30 langs kunnen komen. Shit het is nu al 14:30 geweest. We sturen snel een mailtje dat we even weg waren en of 15 uur goed is en dat we meteen vertrekken.

Snel lopen we naar Samsung, daar wordt Theo geroepen die er gelukkig nog is. Hij komt met een mobiel in zijn ene hand en een oplader in zijn andere. Ik heb deze voor jullie kunnen regelen. Hij voldoet aan al jullie wensen. Helaas kan hij ons geen verdere keus bieden. We hebben een Galaxy Young (S6312) gekregen. Betalen hoeven we er niet voor, het was een test model, de doos is er niet meer bij maar hij is nog nooit gebruikt, de telecom bedrijf wilde niet met een dual sim testen! Hebben we een SD kaartje voor erin? Ehhh nee die zijn ook gestolen. Oh loop ff mee dan krijg je er 1. Blijkt dat Theo geen SD kaartje bij zich heeft. Geen probleem zegt hij ik kom er maandag eentje brengen, waar zitten jullie? Verder moeten we ook even vertellen wat er nu met onze spullen gebeurd is. We vertellen waar en wanneer we bestolen zijn en wat allemaal weg is. Toevallig kent Theo ook wat hoge piefen bij de MTC, hij zal wel even hun contactgegevens doorgeven, die kunnen namelijk onze telefoon op basis van het IMEI traceren. De politie kan het ook maar doen het eigenlijk nooit. Maar hij kent verder ook nog een detective bij de politie die al eens de telefoon van zijn zus getraceerd heeft. Die contact gegevens krijgen we ook nog. Als we maandag niets van hem horen moeten we maar even bellen. Hij heeft het erg druk en vergeet nog wel eens iets maar als we bellen komt het helemaal goed.

Dit hadden we niet verwacht, we hadden wel op een korting gehoopt en dat hij de pocket duos voor ons had maar nu hebben we dus een betere telefoon gewoon gekregen. Klein nadeeltje is wel dat hij een gewone sim heeft terwijl onze namibische kaart een micro sim is. Maar eigenlijk maakt het niets uit, ook micro past in een gewone sim kaart houder.

We bedanken Theo hartelijk en nemen afscheid, we willen terug lopen en krijgen zelfs nog even een lift aangeboden als Theo hoort dat we zijn komen lopen. Nee hoor bedankt dat stukje kunnen we wel lopen en bovendien willen we langs het winkel centrum dit moeten we vieren met een Choc Crunch van de Wimpies.

Na een overheerlijk ijsje doen we nog even wat boodschappen en dan terug naar de camping. De nieuwe telefoon lonkt, maar het zwembad lonkt meer. We nemen eerst een plons. Het water is weer eens erg koud dus erg lang zwemmen we niet. Snel afdrogen en dan maar de telefoon gaan installeren.

Als alle apps er weer op staan is het etenstijd. Voor de afwisseling eten we bij Do Rego's. We worden weer vriendelijk begroet en de manager zegt meteen al, ik kom eraan jullie bestelling opnemen. Helaas voor de aller vriendelijkste man, hij kan dat beter aan zijn personeel overlaten. Onze vis heeft geen citroen deze keer en hij vergeet de salade. Maar geen probleem als er geen klanten zijn vraag ik om de citroen en later ook maar naar de salade.

Na het eten gaan we verder met de telefoon installeren, de contacten moeten er nog op en we moeten What's app uittesten. Hoe what's app precies werkt snap ik nu niets meer van, als ik van sim kaart wissel blijf ik in dezelfde groepen zitten maar nu ik een nieuwe telefoon met een oude sim gebruik blijk ik ook in dezelfde groepen. Daar gaat mijn theorie dat het telefoon afhankelijk is.

Read more / Nederlandse versie »

Zal het ons dan ooit meezitten in Namibie?

De negende dag Windhoek, Namibie
Ook zonder wekker zijn we optijd wakker. Zelfs zo vroeg dat we nog voor het ontbijt kunnen douchen en de tent inpakken. Daarna schuiven we 2 pannenkoeken naar binnen en gaan met de tent terug naar de Canvas shop. Een van de vier ritsen van de deuren is echt stuk maar de rest is het ook aan het begeven. We hebben dus de ritsen genummerd, nr 1 moet als eerste gefikst worden en nr 4 het laatste. De man had namelijk aangegeven niet veel tijd te hebben.

Bij de canvas shop leggen we het systeem uit en laten rits 1 en 2 zien. We spreken af de tent aan het eind van de dag weer op te halen.

Daarna rijden we door naar een banden en uitlaten bedrijf. Kevin zei dat we daar mijn topkofferplaat konden laten fiksen. De mannen kijken er na en bedenken een plan. Er wordt een stuk metaal tevoorschijn getoverd. Dat gaan ze aan de plaat vast lassen voor extra stevigheid. Nu eerst de plaat van de motor af krijgen. Drie schroeven komen redelijk makkelijk los, de vierde heeft echter een verrotte kop. Als de man probeert met de plaat te draaien om zo de schroef los te krijgen breekt echter de hele schroef af. De man heeft duidelijk vaker met dit bijltje gehakt. Binnen 5 minuten krijgt hij de schroefdraad uit het rek. De man begint met lassen en Sander en ik gaan op zoek naar 4 nieuwe schroeven om het rek vast te zetten.

Ze zeiden dat we maar naar Megabuild Pupkewitz moesten. Wij lopen erheen maar helaas onze schroeven zijn er niet. Waar dan vraag ik een persooneels lid. We worden verwezen naar JS Hardware. Wij lopen de aangegeven kant op en zien dan een Wurtz. Daar eerst maar eens kijken. Die hebben onze schroeven maar enkel in dozen van 400 stuks. Beetje veel dus. De vrouw daar zegt dat we bij Huster of IFT moeten. Wij doen eerst een poging om JS te vinden maar dat lukt niet. Dan maar naar Huster, die hebben de schroef niet. Uiteindelijk bij IFT, zaak nummer 5, na een paar kilometer lopen en het hele industrie terrein gezien te hebben vinden we onze schroeven. Zie je wel in Windhoek is alles te krijgen, duurt alleen even voor je het vind!

Als we eindelijk terug zijn bij de banden en uitlaat service is onze topkofferplaat reeds klaar. We schroeven hem vast en rekenen af. De rekening is niet mals, 450 namibische dollars. Maar daarvoor heb ik dan nu wel een super stevige (en zware) topkofferplaat.

We laten de motoren eerst nog even staan en lopen naar de supermarkt. Vanavond is weer braai avond. Deze keer gaan we minder vlees kopen. Afgelopen zondag was gewoon teveel. We hebben al bij de Pick and Pay kip ingeslagen, die beviel de vorige keer goed. In plaats van 3 pootjes hebben we nu slechts 2 stukjes. Bij de supermarkt kopen we nog wat worst (minder als de vorige keer), wat sparerib (minder dan de vorige keer) en bief (ook minder als de vorige keer). Sander kijkt nog even verliefd naar het lam wat er ook ligt. Ruim 8 kilo!

Terug bij de camping tel ik alles even bij elkaar op. De vorige keer hadden we 1,302 kg vlees. Nu hadden 1,290 kg. Het plan minder te kopen is niet helemaal geslaagd dus.

De middag brengen we door in en naast het zwembad. Tot het tijd wordt de tent op te halen. We stappen weer op de motor en halen de tent op. De man zegt dat hij 2 ritsen vervangen heeft. Prima wij betalen en nemen de tent mee. Op de camping vouwen we hem uit en dan komen we tot de ontdekking dat hij rits 2 en 3 heeft vervangen en niet diegene die het belangrijkste was. Bovendien zijn de ritsen aan een kant slechts enkel gestikt in plaats van dubbel. Ik loop meteen naar de receptie en bel de canvas zaak. Morgen moeten we terug komen... Zal er dan ooit iets in 1 keer goed gaan?

Read more / Nederlandse versie »