Laissez passer

De eerste dag Windhoek, Namibie
Afgelopen nacht heeft het onwijs geonweerd, bliksemd en geregend! Gelukkig trok de bui wel weer snel weg. Als we wakker worden is het dan ook droog. Even snel onder de douche springen en dan naar de bar voor onze portie pannenkoeken, koffie en thee. Deze keer serveren ze rooibos thee, de enige soort die Sander dus juist niet te drinken vind. Goed begin van de dag dus!

We stappen op de motor en rijden naar de Honda dealer. We worden warm verwelkomd maar helaas heeft Kevin wel slecht nieuws. De tandwielen zijn nog niet binnen vanwege stakingen in Zuid-Afrika. Daarnaast heeft hij eigenlijk weinig tijd voor ons vandaag. Dat is niet echt een probleem we voelen ons wel thuis in de garage dus Sander doet wat kleine dingen aan de motor en ik zet een koffertje op de grond en vraag de WiFi code op. Ik ga rustig wat zitten te internetten tot het tijd is naar het consulaat te gaan.

Precies om 10 uur staan we bij de ambassade, maar goed ook want we zijn nog niet binnen of het begint weer te regenen. En dat voor een land waar het amper regent! We worden begroet door Ger Kesse en zijn secetaresse. De papieren die we moeten invullen liggen reeds klaar. We vullen de formulieren in en de noodpaspoorten worden meteen erbij gepakt. We moeten wel 2 pasfoto's overleggen. Die zijn helaas ook allemaal gestolen maar gelukkig heeft foto de graaf uit Breukelen ons al de JPG-tjes doorgestuurd. We hoeven enkel nog maar pasfoto's ervan te laten printen. Ik bel eerst nog even de ABN Amro. Die geeft namelijk ook wat uitdagingen. Ik heb in Nederland, op aanraden van een medewerker die ik aan de telefoon had, mijn vader gemachtigd om mijn bankzaken te behartigen. Nu echter het moment daar is dat er iets behartigd moet worden zegt de ABN dat hij niet gemachtigd is. Mijn vader is nu al minstens 2 keer voor nop naar de bank geweest maar kan geen pas aanvragen voor mij (vreemd genoeg wel een credit card). Ik bel de ABN om opheldering te vragen en een pas aan te vragen. Dat laatste gaat soepel (ik hoef enkel rekeningnummer, voorletters en geboortedatum op te sommen) maar als ik over de machtiging begin zegt de telefoniste dat dat helemaal niet telefonisch kan. Ik moet een kopie van mijn paspoort naar mijn vader sturen samen met de tekst, ik machtig bla die bla en dan moet mijn vader met dat kopie en zijn paspoort naar de bank gaan.

Met de bestanden op een USB stick (jaja we hebben er nog 1 de rest is allemaal weg) lopen we naar de shoprite, die adverteren met paspoort foto's en printen van USB. Als wij vragen om pasfoto's te printen van onze USB stick krijgen we echter de typisch Namibische reactie: 'Huh???' We wijzen op de USB poort, we wijzen op het bord en na een paar minuten vallen de kwartjes bij de medewerker. De USB poort is stuk krijgen we te horen. We verlaten de Shoprite en gaan naar een fotozaak. Daar snappen ze ons in ieder geval wel. Ze maken van de JPG-tjes een pasfoto (we vragen ons af of ze aan alle richtlijnen van Nederland voldoen met betrekking tot centreren en dergelijke). Met ieder 4 nieuwe pasfotos keren we terug naar het consulaat. Nu moeten we nog een reisplan doorgeven, in landen, en hoe lang het laissez-passer geldig moet zijn en dan worden ze afgemaakt.

Ondertussen zitten we wat met meneer Kesse te kletsen. Als de passen klaar zijn komt het onderwerp betalen. We hebben ondertussen gezien dat een laissez-passer 620 Namibische dollars kost. We kunnen er 1 betalen maar voor 2 hebben we niet genoeg geld. Geen probleem zegt meneer Kesse, we kunnen er 1 meenemen, met behulp van het laissez kunnen we namelijk bij de Western Union geld ophalen, en dan kunnen we voor beide betalen en krijgen we de tweede mee.

We nemen dus Sander zijn laissez maar mee en verlaten het consulaat. Terug bij de Honda horen we dat de koppelingsplaten binnen zijn maar de tandwielen misschien vrijdag aankomen maar het tijdstip is onzeker. We spreken af dat we vrijdag met de motoren terugkomen om in ieder geval vast aan de koppeling te beginnen, dinsdag doen we dan de kettingen, tandwielen en banden vervangen.

We verlaten de Honda en gaan mobieltjes kijken. Ondertussen kunnen we ook meteen kijken of we andere dingen kunnen vervangen die gestolen zijn (oplaadkabels is onze grootste zorg). In Namibie kennen ze namelijk amper Olympus en onze kabels om de camera op te laden zijn gestolen. Nu heeft Olympus ook nog eens een heel appart oplaadsysteem, een soort HDMI aansluiting maar dat dan ook weer niet. Geen kans natuurlijk om die kabels hier te vinden.

Terug bij de camping parkeren we enkel de motoren en dan lopen we de stad weer in. Er is nog een mall om de hoek en daar zoeken we nog even verder. Een zaak lijkt veelbelovend. Ze hebben de Sony TX20 camera, die hebben we hier nog nergens gezien. De vrouw van de winkel is wel weer bedroevend Namibisch. Na 2 vragen zijn we klaar en verlaten de winkel. Totaal geen klantgerichtheid. Als ze al zo verveeld op je af komen lopen van ohh moet ik een klant helpen dan weten we eigenlijk al genoeg..... De winkel ernaast is dan wel weer een hele positieve ervaring. De vrouw trekt alle zakjes van kabels open, zal dit passen? Nee dat niet. Toevallig was dit dan een blanke medewerker, of toch geen toeval?

We keren terug naar de shoprite voor wat bier, daarna terug naar de DoRego's. Hetzelfde meisje staat achter de balie en ze begint al te grijnzen als we binnen komen. Hello we're back! Jahoor we bestellen weer 2 porties eten en een salade om te delen en weer krijgen we drie volle borden (en 3 sets bestek zal het een hint zijn dat de salade ook een maaltijd is?). Met volle magen keren we terug naar de camping, tijd om uit te zoeken wat voor telefoon we willen.

Read more / Nederlandse versie »

Terug naar Windhoek

Van Swakopmund, Namibie naar Windhoek, Namibie
Vannacht om 2 uur zaten een stelletje buiten aan een tafeltje te lachen, praten en drinken. Ik schrok er wakker van en dacht dat het ochtend was. Was ik toch bijna opgestaan! Het was dat Sander zei dat het geen ochtend was dat ik maar eens op mijn horloge keek en ontdekte dat het 2 uur was.

Als het dan eindelijk wel ochtend is is het koud, grijs en miezerig. Het wordt tijd om Swakopmund te verlaten. We pakken de tent in en gaan afrekenen. Dat is een plezierige verrassing want de vrouw van de camping zegt dat we slechts 400 Namibische dollar hoeven te betalen (normaal zou het 720 moeten zijn) gezien onze problemen. We rijden eerst langs het tankstation en dan nog even langs de Yamaha, geen nieuws over onze spullen helaas. Dan wordt het toch echt tijd om richting Windhoek te gaan.

Deze keer hebben we vanaf het begin onze jas en dikke handschoenen aan, toch hebben we het koud. De miezer is wel redelijk snel over maar het blijft grauw en grijs. Het eerste stuk willen we dan ook geen foto's maken. De weg is ook al niet al te spannend dus we hebben alle tijd om het koud te hebben. Op het eerste deel ligt ook nog eens een groot stuk asfalt. Dit in tegenstelling tot wat de kaart ons vertelt.

We stoppen ergens omdat we onze handen niet meer voelen en onze magen knorren. We hebben voedsel nodig anders kan ons lijf ons niet meer verwarmen. We proppen wat koekjes naar binnen (uitgebalanceerd dieet) en gaan weer door. Tegen de tijd dat het lunchtijd wordt is het eindelijk wat warmer. Als we stoppen om te eten moeten we zelfs onze jas uitdoen! Die trekken we daarna ook niet meer aan, ook de dikke handschoenen kunnen omgeruild worden voor de zomer handschoenen. We komen duidelijk in de buurt van Windhoek.

Het asfalt is ondertussen weer op en we naderen de Boshua pass. Dat gaat nog leuk worden want de koppeling van Sander zijn motor is erg slecht. Hij kan totaal niet optrekken. We komen een bord tegen waarop staat dat vrachtauto's en aanhangwagens verboden zijn. Vervolgens een bord met terugschakelen naar een lage versnelling. Vervolgens zien we een berg opdoemen....

Sander neemt een aanloopje en daar gaan we. Ik rijd maar even een stuk achter hem voor het geval hij niet boven komt en we moeten duwen. Maar het motortje houdt vol en Sander komt boven. Daarna weer berg af, vaart maken en tegen de volgende helling opklimmen. De weg is hier ook een stuk slechter, er liggen veel dikke losse stenen. Bij de eerste beste bocht bezoek ik dan ook meteen de linker en de rechterberm maar voor de verandering weet ik wel overeind te blijven.

De weg van Swakopmund naar Windhoek is 327 km volgens de navigatie, dat is meteen een mooie test om te kijken hoe ver we op de tank komen. Onderweg kom je namelijk geen tankstation tegen. Na 236 km moet Sander naar reserve (de verrotte koppeling zorgt ook voor een hoger benzine verbruik) na 285 km valt de motor stil en dat terwijl ik nog steeds niet op reserve sta!! We gooien een jerrican met iets meer dan 3 liter in Sander zijn motor en rijden weer door. Na 289 km begint dan ook eindelijk mijn motor te sputteren. Snel ook naar reserve en zo bereiken we Windhoek.

Na, volgens de borden, 70 km slinger weg wordt het vlakker en rechter. We komen aan in Windhoek, eerst maar doorrijden naar het honoraire consulaat. We vinden de straat met gemak maar dan kom je bij het euvel huisnummers. We moeten zijn op nummer 6 maar op geen van de gebouwen staat een nummer. We rijden een heel complex met bedrijven op en vragen bij de bewaking, die hebben echter geen idee welke straat het is laat staan welk nummer. We mogen wel in het telefoonboek kijken voor het adres waar we moeten zijn? Ja dat weten we dus wel we kunnen het alleen niet vinden. Na wat zoeken komen we erachter dat de straat een stuk verderop, na de kruising, doorgaat. We rijden verder en dan vinden we het consulaat. Helaas is het gesloten.

Dan maar door naar het tankstation. We gooien de motoren vol en de jerrican en rijden door naar de chameleon. Die blijkt echter vol te zitten. Dan maar even langs de canvas shop om een afspraak te maken voor de reparatie van de tent (de rits is nu echt aan het overlijden) en dan weer terug naar de cardboardbox backpackers. Deze keer weten we een iets beter camping plekje te bemachtigen. We zetten snel de tent neer en sprinten dan naar de shoprite. Op de valreep mogen we er nog in om bier te kopen (het is 2 minuten na 18 en de winkel sluit officieel om 18 uur, er zijn echter nog heel veel mensen binnen dus blijkbaar letten ze hier niet op een minuut). Daarna door naar DoRego's. Alle dagen in Swakopmund hebben we ons verheugt op de terugkeer naar DoRego's. We nemen weer 2 keer een openingsspecial en een salade en even later hebben we weer 3 borden met eten om ons heen staan. Welkom terug in Windhoek!

Read more / Nederlandse versie »

Schade herstel begint

Een dagje Swakopmund, Namibie
Weer hebben we niet zo best geslapen dus we zijn alweer vroeg uit de veren. Vandaag moeten we maar eens beginnen met het vervangen van het een en ander. We hebben al op de site van het RDW gekeken hoe we aan nieuwe motorpapieren kunnen komen (heel handig die sturen ze naar het adres wat in het GBA staat maar ja wij staan dus niet ingeschreven meer in het GBA).

We lopen eerst naar de Yamaha maar Mario is wat later vandaag. Dan maar door naar de supermarkt onderweg kopen we maar weer eens een paar schoenen voor Sander, zijn 6de paar in even zoveel maanden. We hebben er al lol om, hoe lang zal dit paar leven? Daarna kopen we bij een mobiel-chinees een kabeltje om onze tandenborstel weer te kunnen opladen. Want ook al onze laadkabels zijn verdwenen. We gaan ook meteen mobieltjes kijken, we moeten een nieuwe en zijn een beetje in dubio, een super goedkope die je enkel in Afrika kunt gebruiken en geen WiFi heeft, of toch een quadband toestel met WiFi? Die laatste zijn hier trouwens helemaal niet zo duur ontdekken we dus waarschijnlijk kopen we dan toch maar weer een wat duurder toestel (voor 100 euro heb je hier best leuke Samsung Galaxy toestellen).

We gaan ook op zoek naar nieuwe sloten voor op de motorkoffers. Al onze koffers sluiten nu namelijk of slecht of helemaal niet. Bij Sander is 1 slot verdwenen dus die koffer zit dicht met een tierip de ander kun je met een schroeven draaier gewoon open duwen. We overleggen even bij de Yamaha of we daar mogen sleutelen en kopen daar ook meteen een vervangend hoekprofiel om de banden op te pompen. Daarna gaan we bij de overburen nieuwe sloten kopen voor op de koffers.

Na wat boren, vijlen, kitten en popnagelen hebben we een verbeterd hang en sluit systeem op de koffers:

Die koffers breek je niet zomaar meer open, nu hebben ze nog maar 1 keuze, de hele koffer meenemen. Niet bepaald een florisant vooruitzicht maar als je bedenkt dat iedere koffer een kilo of 17 weegt dan weet je dat ze in ieder geval niet hard meer zullen rennen ermee.

Als we klaar zijn met de koffers is het ook sluitingstijd voor de Yamaha. Ondertussen hebben we van Mario het goede nieuws gehad dat ze vandaag een hele bende hebben opgepakt voor diefstal. Grote kans dat het de bende is die ook onze spullen meegenomen heeft. De politie is op dit moment bezig met het doorzoeken van alle huizen van de bende en met het uithoren van de personen (en zoals Mario het uitdrukte, dat doen ze hier in de enige taal die de bende begrijpt) er gloort dus nog iets van hoop dat we wat spullen terug gaan vinden....

We gaan weer terug naar de camping en besluiten toch morgen te vertrekken. We willen naar Windhoek omdat we geld moeten hebben. De Western Union zit enkel in Windhoek. Daarnaast moeten we ook maar eens een noodpaspoort enzo gaan aanvragen want anders kunnen we nog geen geld ophalen en ook niet een grens oversteken. Mochten onze spullen gevonden worden kunnen die met DHL verstuurd worden of we komen gewoon weer terug naar Swakopmund.

Terug bij de camping gaan we beginnen aan het maken van een volgend feestmaal. Een kippetje van ruim 1 kilo gaat de oven in. Aardappeltjes bakken en de overige deel van de wortelsalade maken.

Niet alleen wij smullen maar de honden kunnen hun geluk ook niet op, het is weer botjes dag! Als wij ons eten op hebben loop ik dus weer eens met een schaal met botten naar buiten. Ik lok de 2 honden en dan begint het uitdelen weer. Vervolgens hebben we uiteraard de honden weer in de keuken staan. Het woord op kennen ze hier niet, ze blijven toch nog even hier rondhangen om te kijken of er toch echt niets meer komt?

Read more / Nederlandse versie »

Klopjacht

Een klopjacht in Walvisbaai, Namibie
We hebben onze portie friet nog niet op of we zien dat we mail binnen hebben. Sander heeft Plan B online op zijn mobiel gezet (en dat dus terwijl dat ding gejat is) en diegene die zijn mobiel heeft heeft het internet gebruikt. Langdurig gebruikt ook nog eens want we krijgen via de mail de GPS coordinaten van zijn mobiel door met een nauwkeurigheid van 4 meter! Jammer dat wij pas na 1,5 uur die mail zien maar goed. We bellen meteen Jan van de Yamaha en die belt het goede nieuws door naar Mario van de vrijwillige politie die belt ons een paar minuten later terug en vraagt of we erheen willen. Ja zeker dat willen we wel! We worden 20 minuten later bij de camping opgepikt.

We ruimen snel de tafel af, pakken onze laptop en navigatie in en wachten bij de deur. Mario komt met een collega ons ophalen. We moeten eerst naar Walvisbaai naar het politiebureau om een zaak te openen, pas dan kunnen ze huiszoekingen verrichten. Aangekomen in Walvisbaai mogen we dus nog een keer ons hele verhaal vertellen aan een verveelde politiedame. Ook deze is weer rete traag. Ondertussen duiken er meer vrijwillige en betaalde politiemannen op. Een betaalde politieman is helemaal klaar met de bende, wij zijn al de zoveelste. Als hij hoort dat we de lokatie van onze mobiel hebben kunnen traceren staat hij te juichen. Echt waar? Waar is het, kunnen we nu meteen gaan?

Het is al bijna 22 uur als we eindelijk een zaak geopend hebben buiten hebben zich ondertussen minstens 10 man verzameld. Met een optocht van 5 auto's (politieauto's en burgerauto's) rijden we naar het opgegeven adres. Midden in de getto. Onderweg krijg ik van Mario nog even een bus pepperspray in mijn hand gedrukt, voor het geval dat.

We stoppen voor een verzameling hutjes en dan zetten ze Sander voorop met zijn navigatie. We lopen naar de exacte coordinaten die zijn doorgemaild, dat is de hoek van een hutje. Op het zandveldje staan in totaal een stuk of 6 hutten. Alle 6 worden doorzocht maar helaas wordt er niets gevonden. Het viel de mannen wel op dat toen we aan kwamen rijden er aardig wat commotie was op het terein, een paar mensen zijn het terein ontvlucht voordat de politie ze in de nek kon grijpen. Wellicht is ons mobieltje dus weer voor onze neus verdwenen?

Na ruim een uur moeten de mannen het opgeven, hier is niets te vinden van onze spullen. Een van de hutbewoners is wel verdacht nerveus, op zijn minst heeft deze man iets op zijn kerfstok. We stappen weer in en gaan terug naar het bureau. Daar bedanken we iedereen en nemen we afscheid. Er zit niets anders op we moeten met lege handen terug naar Swakopmund. Maar op zijn minst loopt er nu een zaak voor ons en als ons mobieltje nog een keer GPS signalen doorgeeft dan gaan ze er gewoon nog een keer op af hebben ze ons al beloofd.

We worden rond middernacht weer afgeleverd bij de camping. Het aanbod van een biertje slaan Mario en zijn collega af, Mario heeft bovendien nog dienst tot 2:30. Wij besluiten de bar ook maar te laten voor wat het is en gaan slapen.

Read more / Nederlandse versie »

Zoekt en gij zult niet vinden

Een zoekdagje rond Swakopmund, Namibie
We hebben allebei niet zo best geslapen, in onze dromen ook al op zoek gegaan naar onze spullen? We ontbijten snel en zetten mijn koffers in de garage hier. Daarna vertrekken we met mijn motor zonder ook maar iets van waarde op het ding deze keer, terug naar de flamingo's.

Aangekomen op de plaats delict blijkt ook nog eens een keer dat de beesten deze keer veel dichter bij de kant zitten, we kunnen nu zonder telelens betere foto's maken dan gisteren.

Maar voor flamingo's zijn we nu niet gekomen. We beginnen met lopen, onze helm durven we ook niet meer te laten staan dus die hebben we in onze hand. We lopen het strand af tot Longbeach. We hopen dat iemand enkel het geld en andere spullen die hij kan gebruiken heeft gepakt en de rest hier ergens weg heeft gegooid. Als we het deel naar Longbeach afgespeurd hebben lopen we nog een stuk richting Walvisbaai. We zoeken een speld in de duinberg en we vinden dan ook niets.

We rijden door naar Walvisbaai en stoppen ondertussen bij iedere parkeerplek en vuilnisbak. Ook daarbij geen geluk. We rijden terug richting Swakopmund en bezoeken nog wat parkeerplekken. Om 12 uur zijn we er klaar mee, we gaan onze spullen niet terugkrijgen op deze manier. We gaan terug naar de camping en lunchen. Daarna lopen we richting de supermarkt. We zien dat de PEP open is en mobieltjes heeft. We kijken welke keus ze hebben, we moeten nu toch een nieuw mobieltje kopen maar de goedkope mobieltjes hier hebben die wel Quadband? We kijken ook alvast naar nieuwe schoenen voor Sander maar omdat de PEP dicht gaat verlaten we met lege handen de winkel.

We lopen verder naar de Shoprite en dan komen we tot de ontdekking dat ook die om 13 uur dichtgaat. We kunnen er dus niet meer in. Dan maar de andere kant op naar de superspar, misschien is die wel open? Dat blijkt zo te zijn, we kopen ons avond eten, een kilo ovenfriet, die kunnen we natuurlijk nooit goedhouden dus we moeten vanavond een kilo friet wegwerken, een stuk steak, wat kippenvleugels en de ingredienten voor een wortel salade. Niets kennen ze hier in klein verpakking dus we kunnen nu voor 2 dagen in 1 maal wegwerken.

Terug bij de camping verdiep ik me vast in het verkrijgen van nieuwe motorpapieren. Leuke jongens hoor van het RDW. We kunnen online nieuwe papieren aanvragen maar moeten wel met Ideal betalen, dat is lastig als je bankpassen ook weg zijn. Bovendien halen ze uit het GBA je woonadres en wordt het daar heen gestuurd, wij hebben ons uitgeschreven bij het GBA..... Mocht morgen bij de Yamaha ook geen spoor zijn van onze tanktassen (Mario heeft alle buurtpolitie mensen ingelicht goed uit te kijken naar onze spullen) dan moeten we toch maar eens een mailtje sturen naar het RDW of ze de papieren ook naar een ander adres kunnen sturen.... We weten alleen niet hoe blij ze zijn met motorregistraties van mensen die geen adres hebben....

's-avonds maken we onze reuzen maaltijd. De kip en steak zijn zeer goed gelukt en dat zonder te braaien! De kilo friet.... we zijn nu ruim halverwege de zak ik denk dat we de kilo gaan halen!

Read more / Nederlandse versie »

Alles is weg

Van Swakopmund, Namibie naar Swakopmund, Namibie
We verlaten Swakopmund en rijden eerst richting Walvisbaai, omdat we toch terug langs Swakopmund moeten besluiten we op de terugweg te tanken. We rijden over de hoofdweg en zien links woestijn en rechts de zee. Best een aparte combinatie. Bij een parkeerplaats stoppen we en gaan we de zandduinen beklimmen.

Dat is een hele klim maar het uitzicht is wel de moeite waard! Daarna stappen we weer op de motor en rijden een stukje verder. We vinden al flamingos voordat we in Walvisbaai zijn. Bij een platform zitten een boel beesten. We rijden er op de motor heen maar het wordt op een gegeven moment te zacht zand. We besluiten de motoren maar weer te keren, parkeren, stoppen onze tanktassen in onze topkoffer en lopen richting de zee. Terwijl we aan het lopen zijn realiseer ik me dat we de telelens van de camera niet bij ons hebben. Sander loopt weer terug naar de motoren terwijl ik naar de flamingo's loop. Als Sander er ook weer is schieten we een paar foto's en we lopen weer terug.

Als we terugkomen bij de motoren zien we Sander zijn zijkoffers open staan. Waarom heeft hij ze niet dicht gedaan? We kijken nog eens goed en zien dat ook 1 van mijn zijkoffers open is en dan zien we dat ook de topkoffers open zijn. We kijken in de zijkoffers maar zien niets wat mist. Dan kijkt Sander in zijn topkoffer en ontdekt dat de tanktas weg is. Ik kijk in de mijne en jahoor ook mijn tanktas is weg. We zijn de klos. We hebben namelijk uit diefstal overwegingen alles netjes opgesplits. De helft zit in Sander zijn tanktas, de helft in de mijne. Dat ze beide tanktassen meenemen is dus erg zuur!

Sander probeert zijn topkoffer dicht te krijgen maar het slot is geforceerd. Op de een of andere manier breekt zijn sleutel af in het slot. De topkoffer is nu dicht maar gaat niet meer open! Gelukkig kan ik wel nog bij mijn Garmin (ze hebben beide Garmins laten liggen) en ik stel hem in op de dichtstbijzijnde politiebureau. Dat is 7 km verderop. We stappen op en rijden er snel heen. Het blijkt het bureau in de ghetto van Walvisbaai te zijn. En de politiemensen daar.... tja ik kan niet anders zeggen als dat ze erg dom zijn. Ik leg ze uit dat onze koffers open gebroken zijn en onze tanktassen weg zijn met alle bankpassen en dat ik dus naar Nederland moet bellen om alles te blokeren. Waarom gebruik ik niet mijn eigen telefoon? Tja meneer die is ook gestolen. Welke bank heb ik dan? Ik zeg ABN Amro. Nee zegt de man dat kan niet we hebben hier enkel FNB, Nedbank en Bank Windhoek. Na een kwartier geef ik het op. Ik krijg een verklaring mee van de man dat mijn passen gestolen zijn en onze rekeningen geblokkeerd moeten worden en hij stuurt me door naar de FNB Bank.

We besluiten terug te rijden naar Swakopmund en daar naar de Yamaha te gaan. Die zullen ons tenminste begrijpen en misschien ons wel naar Nederland laten bellen. We stappen op en rijden zo hard als Sander zijn motor kan (dat is nog maar max 90 omdat zijn koppeling stuk is) terug naar Swakopmund. We stoppen bij de Yamaha en ik ga naar binnen. Ik leg Mario uit wat er gebeurd is en wat blijkt? Mario is van de buurtpolitie, een soort vrijwillige politie! Hij pakt zijn walki talki en verspreid meteen het nieuws. Iedereen moet uitkijken naar een zwarte en gele tanktas. We mogen onze motoren binnen parkeren en daarna krijg ik de telefoon toegeschoven.

Ik bezorg mijn ouders uiteraard de schrik van hun leven door te bellen, dat heb ik de afgelopen 6 maanden niet gedaan. Sorry pap en mams! Gelukkig zijn ze thuis en helaas ook al bedreven in het blokkeren van mijn bankpassen en sim kaarten, in Curacao zijn mijn spullen namelijk ook al eens gestolen. Ze bellen Sander zijn ouders, de bank en de telfort. Al snel krijgen we van onze ouders het bericht terug dat alles geblokkeerd is.

Mario stuurt ons op pad naar de tourist police dat is beter zegt hij dan het gewone politiebureau. We lopen er heen maar ontdekken dat die enkel van maandag tot vrijdag open is. In het weekend wordt je blijkbaar niet bestolen? Dan maar weer terug naar de Yamaha.

Omdat de banken ook dicht zijn heeft Jan (ook van de Yamaha) aangeboden geld met ons te wisselen. Onze vers gepinde 5000 Namibische dollars zaten namelijk in de tanktas. Wel hebben we nog een noodvoorraad euro's en US dollars. Jan wil wel euro's en ik wissel al onze euro's om in Namibische dollars.

We bedanken de mannen van de Yamaha en gaan eerst maar eens lunchen. Ondertussen is het namelijk al bijna 14 uur en we hebben nog niets op. Na een lunch met steak en kip bij de Wimpies gaan we door naar het politiebureau. Wij zijn gewaarschuwd, de politie hier vergt het uiterste van je geduld en ze kunnen niet Engels schrijven. We vinden de ingang van het bureau (best een prestatie want het bureau wordt verbouwd) en gaan naar de balie statement taking. Er verschijnt een agent aan de andere zijde en die vraagt wat we komen doen. Ik vertel dat onze spullen gestolen zijn. Wat willen we van hem? Nou meneer op zijn minst een verklaring voor de verzekering. Zijn er dan verzekerde spullen gestolen? Ja meneer we hebben een reisverzekering. Ik schuif de lijst door die ik bij de Wimpies gemaakt heb. De lijst van spullen in de tanktas en wat er nog meer ontbreekt (Sander mist nu ook een oordop en ze hebben zijn broek en schoenen meegenomen, de mijne paste ze blijkbaar niet en hebben ze laten liggen). De man bekijkt de lijst en zucht, dat is veel welke items ervan zijn verzekerd? Alle meneer want het is een reisverzekering.

Ik mag mijn verklaring invullen en de agent schrijft die van Sander. Het is al 17 uur als we eindelijk het bureau verlaten maar dan hebben we wel 2 verklaringen meegekregen. We maken het die agenten ook niet makkelijk, we hebben geen adres, onze mobieltjes zijn gestolen, wij hebben geen PO boxen en het begrip wereldreis is ook nieuw voor ze. Ik houd echter vol en uiteindelijk schrijven ze de hele waslijst op van spullen die verdwenen zijn. Hier komt Sander zijn lijst: Schoenen, oordoppen, broek, tanktas, GPS emergency baken, reserve motorsleutels, hoekventiel, bandenspanningsmeter, visite kaartjes, paspoort, motorpapieren, verzekeringsbewijzen van de motor, rugzak, 150 US dollar, 4500 Namibische dollar, camera oplaad kabels, Garmin kabel, Hama 12V USB stekker, 12V verlengsnoer, telefoon, mapje met een heleboel SD kaarten, portomonee met alle pasjes en rijbewijs. En dan hebben we nog mijn lijst: tanktas, mijn gloednieuwe camera, rugzak, paspoort, motorpapieren, verzekeringsbewijzen van de motor, rugzak, 600 Zuid Afrikaanse Rand, 300 Namibische dollar, headset en mobiel oplaad kabels, Garmin kabel, Hama 12V USB stekker, 12V verlengsnoer, telefoon, portomonee met alle pasjes en rijbewijs, daggeld portomonee, doosje met een heleboel pasfotos van ons voor de visum aanvragen en nog een aantekenboekje. En sorry Renegades, jullie mooie pin hadden we alle twee een mooi plekje bovenop onze tanktas gegeven.....

We moesten de waarde van alle items schatten en optellen, in totaal kwamen we afgezien van het geld wat erin zat op bijna 3000 euro uit wat het gaat kosten om alles te vervangen....

We rijden terug naar de desert sky en kloppen er weer aan. We vertellen wat er gebeurd is en natuurlijk kunnen we weer kamperen. We zetten onze tent op dezelfde plek op en krijgen de WiFi code. Gelukkig hebben ze onze laptop niet gepakt en dus kunnen we internetten en alvast wat uitzoeken hoe het met de verzekering zit.

's-Avonds besluiten we ons verdriet een beetje te gaan verdrinken, niet teveel want veel geld hebben we niet maar de supermarkten hier verkopen geen bier op zaterdag na 13 uur en op zondag. Wij waren uiteraard te laat. We gaan naar het Brauhaus en nemen daar ieder een speciaal bier van de tap. Met ieder een halve liter bier voor onze neus likken we onze wonden.

Read more / Nederlandse versie »

Swakopmund

Een dagje Swakopmund, Namibie
Gisteravond ontdekten we dat de brouwerij, de reden om naar Swakopmund te gaan, gesloten is. Dat is toch wel een domper!

Ondanks ons voornemen uit te slapen zijn we toch al vroeg op. We maken dankbaar gebruik van de keuken en ontbijten met een gebakken eitje. Daarna gaan we op pad, we gaan een wandeling maken langs alle 'attracties' van Swakopmund.

We lopen eerst naar het strand, dat is koud en winderig. We bewonderen de pier dan ook maar kort. Daarna lopen we door naar de vuurturen daar staan nog 2 historische gebouwen.

Swakopmund zou Duitser dan Duitsland moeten zijn maar diegene die dat geschreven heeft is misschien nog nooit in Duitsland geweest? Behalve dat we op straat soms Duits horen praten en sommige gebouwen en straten Duitse namen hebben is hier weinig Duits gevoel te vinden hoor!

We lopen verder naar de enige restanten van de bierbrouwerij, de deksel van een ketel hangt als luifel bij de brouwerij pub (die overigens niet dichtbij de gesloten brouwerij ligt). De historische route voert ook langs de moderne superspar. Even een rondje supermarkt doen. De superspar heeft een record lapje vlees liggen, ruim 3 kilo!

De volgende halte van onze wandeling is de oude gevangenis.

Daarna nog wat andere gebouwen en dan zijn we aan de rand van de stad aanbeland. Je ziet in de verte de woestijn al lonken.

We lopen terug via een ander winkel centrum waar we vlees halen voor onze braai vanavond (de 3 kilo lap van de superspar vonden we iets teveel van het goede). Daarna is het lunchtijd.

We lunchen op onze camping en daarna gaan we weer opstap. Deze keer naar de Yamaha dealer om wat te computeren. Ze hadden ons gisteren gezegd dat we mochten langskomen om te internetten en dan hebben we meteen een goed excuus om nog even met de 8 weken oude puppy te spelen. Na een paar uur computeren is de blog bijgewerkt, hebben we de mail beantwoord en nog wat dingen uitgezocht. Tijd om de zaak weer te verlaten. Terug bij de camping doen we een kleine reparatie aan de motor (mijn osco leiding is gescheurd) en dan is het alweer tijd om de braai aan te steken. Ondertussen is het flink gaan waaien dus dat zorgt nog wel voor enige uitdaging.

Read more / Nederlandse versie »