Eindelijk een echte garage

Een dagje Windhoek, Namibie
Gisteravond kwamen we bij de gezamelijke koelkast om een biertje te pakken. Wij hadden er 4 in de koelkast gezet in een gesloten plastic zak met onze namen erop. Twee hebben we er inmiddels op. Als ik de laatste 2 wil halen blijkt er iemand al 1 uit de zak gehaald te hebben! Iemand heeft mijn black label meegenomen, enkel de urbock van Sander staat nog in de zak!

We hebben niet al te best geslapen, niet vanwege mijn ontbrekende bierje, maar vooral omdat er midden in de nacht iemand struikelde over de scheerlijnen van de tent en bijna de tent in viel. Als om 6:45 de wekker gaat zijn we dan ook niet heel erg uitgeslapen. We komen wel snel ons bedje uit en gaan eerst naar de receptie om door te geven dat er iemand niet met zijn vingers van andermans spullen af kan blijven, daarna gaan we door naar de bar voor het ontbijt, dat wordt vanaf 7 uur opgediend. Wij komen klokslag 7 uur de bar in maar uiteraard geen eten ze zijn nog aan het opstarten. We wachten een half uurtje en dan krijgen we beide 2 pannenkoeken en een kop koffie.

Als we het ontbijt op hebben maken we ons snel klaar om naar de garage te gaan. We moeten dan eerst een stijle helling op. Gisteren ging omlaag bij mij niet al te soepel en omdat we wel wat haast hebben vraag ik Sander dus maar de motor naar boven te rijden. Dat gaat bij hem ook niet soepel omdat mijn motor tot 2 keer toe stilvalt. Hij heeft de kracht weer niet de heuvel op te komen! Misschien omdat de motor koud is?

We rijden naar de garage en daar beginnen ze met beoordelen. Knipperlichtje? Ja die rechts is stuk. Als ze Sander zijn motor naar binnen rijden beginnen ze weer met testen, knipperlichtje? Ja meneer links is stuk. Ze hebben hier wel verstand van zaken. De man die Sander zijn motor naar binnen reed zei meteen dat de koppeling niet goed was. We worden erop uit gestuurd om knipperlichten te kopen. Nadeel van in beschaving belanden is dat het hier strafbaar is om met niet werkende knipperlichten rond te rijden.

Terwijl ze aan mijn motor beginnen gaan wij op stap met de andere motor. Eerst naar Bike clinic voor knipperlichten. Ze hebben massa's knipperlichten maar van de meeste slechts 1, wij moeten 4 nieuwe knipperlichten. Maandag komt er een nieuwe lichting binnen en we besluiten een stel uit te kiezen dat dan die maandag mee kan komen. We moeten toch nog eens terug naar Windhoek voor de ketting van de motoren (die moet vervangen worden maar, ook die moet nog besteld worden). Daarna rijden we door naar Canvas Outdoor om te vragen of ze er ritssluitingen repareren. Dat doen ze wel maar ze willen eerst de tent zien. Die hebben we uiteraard niet bij ons want die staat nog op de camping. We spreken af morgen met de tent langs te komen.

We rijden weer verder en nu naar VK Auto Electric, dat is nog al een zoek werk maar uiteindelijk vinden we de zaak en Wulf, onze contactpersoon daar die banden voor ons heeft klaar liggen. We lopen het shopje in en jahoor daar liggen 2 sets nieuwe Heidenauers en 2 sets nieuwe binnenbanden. Enige nadeel is dat we enkel contant kunnen betalen, we moeten morgen dus terug gaan want we kunnen maar 4000 per dag pinnen met Sander zijn pas en de rekening is bijna 6000 Namibische dollars.

We gaan terug naar Honda. Daar zijn ze ondertussen bijna klaar met mijn motor. De overhitting is niet echt opgelost maar ze zijn het wel met onze analyse eens, de sensor van de thermometer is stuk of de thermometer zelf maar hoe dan ook de motor raakt niet oververhit.

Wij gaan ook beginnen met sleutelen, de remmen moeten echt een keer gereinigd worden.

Ook heeft Honda toevallig 1 set knipperlichten liggen die we zojuist bij Bike Clinic uitgekozen hebben, geen probleem zegt Honda monteer alvast 1 set en dan haal je later die andere bij Bike Clinic.

Het sleutelen neemt zoals gewoonlijk weer aardig wat tijd in beslag. We lunchen bij Honda en gaan dan verder. Om 16:30 wordt het tijd te stoppen, de garage gaat om 17 uur dicht. Wij ruimen op maar laten beide motoren achter bij de garage. Morgen komen we terug om de rest af te maken. Canvas outdoor en Wulf van VK moeten helaas dan even wachten.

We lopen via de shoprite terug naar de camping. Eerst even douchen en dan wat computeren om de tijd te doden tot het braai-tijd is. Om 19 uur is het vuur klaar staat er op het bord. Als wij om 19 uur gaan kijken is het vuur echter nog niet eens aan! Wij vragen maar weer hoe dat zit, ja om 19 uur is het klaar. Nee mevrouw het is 19 uur. Ze steken meteen de braai aan maar dat gaat dus nog wel even duren. Wij gaan dan maar eerst de sla eten. Als we die op hebben en nog even gewacht hebben vinden we het wel goed, wij keren met onze lap vlees terug naar de braai. Die is nu nog meer een kampvuur. We moeten nog een uurtje zitten te wachten maar dan kan eindelijk ons vlees erop. Een kwartiertje later kunnen we terug naar de tent, met ons lapje vlees. Dat eten we op, daarna even afwassen en dan is het alweer 22 uur, bijna bedtijd dus!

Read more / Nederlandse versie »

Foto's Nambie

Foto's van Namibie zijn online. Bereikbaar via de link in het menu of de link hieronder: Foto's Namibie

Read more / Nederlandse versie »

Nog een braai

Van Gobabis, Namibie naar Windhoek, Namibie
Ondanks het late naar bed gaan zijn we toch weer op tijd wakker. We pakken in en nemen afscheid van Kobus. Het is vandaag gewoon fris op de motor dus we rijden maar even langzamer als normaal. Gelukkig wordt nu wel eindelijk ook weer eens de omgeving interessanter. We krijgen wat heuvels!

Ook zien we onderweg struisvogels, wrattenzwijnen en bavianen.

We stoppen onderweg bij een picnic plek, daar zie ik namelijk brandhout liggen. We hebben nog sla over van gisteren dus we willen vanavond weer braaien. Het vlees beviel gisteren uitstekend, dat lusten we wel nog een dagje! We binden het hout op mijn motor en rijden verder.

De weg stijgt en stijgt, uiteindelijk komen we boven de 1900 meter en dan dalen we weer een klein stukje om in Windhoek op 1700 meter te eindigen. Ondertussen is het wat warmer geworden. We rijden eerst naar een outdoorzaak. De rist van onze tent begint kuren te vertonen en moet gemaakt worden. Helaas kunnen ze dat niet bij de outdoorzaak, ze verwijzen ons naar een andere winkel.

We rijden dan maar eerst naar de capming om te lunchen en de tent op te zetten. De camping is bijna in het centrum, we kunnen vanuit hier gewoon lopen! Als de tent staat gaan we dan ook op stap. Eerst naar de Honda dealer om een afspraak te maken voor de motor. Dat gaat soepel, morgen mogen we met beide motoren langskomen. Vervolgens naar de tweede outdoorzaak, dat gaat iets minder makkelijk want ook hier kunnen ze geen tenten repararen.

We krijgen wel weer de naam van een derde zaak door, die willen we morgen bezoeken.

Op de camping zeiden ze dat het vandaag braai dag is en dat je je eigen vlees mee kunt nemen, we lopen dus weer naar de supermarkt voor weer een stuk vlees. Hier in Windhoek zijn de lappen echter nog groter, we nemen het kleinste stukje varken mee, ruim 800 gram groot!

Terug op de camping blijkt de vrouw een foutje gemaakt te hebben, donderdag is braaidag en het is pas woensdag! We besluiten het vlees in de koelkast te leggen en gaan in plaats daarvan uit eten. Morgen gaan we dan wel weer echt aan de braai.

Read more / Nederlandse versie »

Bobby en Poppy

Van Ghanzi, Botswana naar Gobabis, Namibie
We mogen weer terug over het zandpad en daar zien we best wel tegenop. We pakken alles in en wagen het erop. Het eerste stuk is de grond hard, geen problemen hier dus, maar na een kilometer begint het zand. Het gaat verbazingwekkend goed en we beginnen al te juichen. Dan zien we een auto midden in de zandbak staan. Er zal toch niet iemand bedacht hebben hier te parkeren? We komen dichterbij en komen dan tot de ontdekking dat de meneer (met een normale auto) hopeloos vastzit in het zand. Een aantal andere zijn al om hem heen door de berm gegaan. Sander probeert dit ook maar het blijkt een grote berg zacht zand. Als hij er voorbij is loopt hij terug om mijn motor ook te doen, deze keer via de andere zijde langs de auto. Ondertussen maak ik een praatje met de man van de auto. Hulp is onderweg voor hem dus we hoeven niet te duwen.

Helaas blijken we toch te vroeg gejuicht te hebben want ik raak een zand heuvel en val om. Geen nood, Sander rijdt weer achter me dus hij kan meteen naast me stoppen en de motor optillen. Nog geen 100 meter verderop val ik weer om en voordat we bij het asfalt zijn ook nog een derde keer. Totaal score is dus niet beter dan gisteren helaas....

Op het asfalt zetten we koers richting de grens. Net voor de grens geven we onze resterende pulas uit aan benzine en dan gaan we Botswana uit. Dat gaat erg soepel. Namibie in is weer eens een ander verhaal. Ze weigeren de carnet te stempelen. De man heeft een of ander verhaal dat als je tussen Botswana, Namibie, Zuid-Afrika, Lesotho en Swaziland reist dat je dan niet in of uit hoeft te stempelen. Wij geloven daar geen hout van, bovendien heeft Botswana ons net wel uitgestempeld. We staan er een beetje te ruzien en uiteindelijk pakt hij beide carnets aan. Hij zucht en steunt en verziekt dan een pagina van het carnet. Hij stempelt ons namelijk in en meteen uit. Hij vouwt de boekjes dicht en geeft ze met een grijns terug. Ik open de carnets en bekijk het resultaat. Ik hoor hem nog tegen zijn collega zeggen dat hij benieuwd is of ik blij ben. Nou dat ben ik dus zeker niet en dat laat ik hem dan ook merken. Hij weigert een nieuwe pagina te vullen maar in plaats daarvan schrijft hij bij de out stempel canceled en zijn handtekening. We moeten maar weer zien hoe we dit goed krijgen.

Aan de overkant betalen we netjes onze road fund en dan zijn we Namibie in. Het is ondertussen lunch tijd dus we zoeken een geschikte boom. De boom die we uitkiezen blijkt helaas niet zo geschikt als dat hij eruit zag, hij heeft schaduw maar ook grote stekels waarvan er 1 in de band steekt. Gelukkig niet helemaal door, na de lunch pauze controleren we de banden nauwkeurig maar vinden verder geen stekels meer.

We rijden door naar Gobabis en gaan daar naar de camping. We worden begroet door 2 puppies die erg op Bobby en Poppy lijken. We dopen ze dan ook meteen Bobby en Poppy.

Als we op de campsite aankomen blijkt daar ook nog een andere motorrijder te zijn. Een Zuid-Afrikaan die vakantie viert in Namibie. We maken een praatje en gaan daarna eerst maar onze tent opzetten. Als wij daarmee klaar zijn komt Kobus langs, of we zin hebben om vanavond met hem samen te braaien. Nou dat lusten we wel! We spreken af ieder voor zich voor vlees en dergelijke te zorgen en vertrekken richting supermarkt.

Bij de shoprite vinden we varkensvlees (1 lap iets van 400 gram), rundvlees (ook zo een mega lap), kip (1,5 kilo verpakking vinden we toch iets te veel van het goede) en worstjes. In salade's zijn ze minder thuis. We kopen wat vlees, sla, brood en uiteraard bier en lopen terug naar de camping.

We schuiven aan bij Kobus en hebben een gezellig avond bij de braai en later een kampvuur.

De tijd vliegt voorbij en voor we het weten is het al 23 uur geweest. Tijd om te slapen!

Read more / Nederlandse versie »

On the road again

Van Maun, Botswana naar Ghanzi, Botswana
Er is een tijd van komen en een tijd van gaan. Na het onbijt laden we alles op de motor en dan begint de moeilijke taak van afscheid nemen. We hebben het erg gezellig gehad met zijn allen dus dan is afscheid nemen niet zo fijn. We beginnen makkelijk, eerst afscheid nemen van Letha en Kafunda. de hulpen in huis. Daarna de dieren, Poppy is ook meegekomen (de hond van de hulp) dus die krijgt een aai, Bobby krijgt een aai, Jacky krijgt een aai maar Puty kunnen we niet vinden dus helaas die geen aai. Dan nog de katten maar ook die zijn, op Tommy na, spoorloos. Tot slot de wat meer emotionele afscheid, Sander zijn ouders en oom en tante. Wanneer zullen we ze allemaal weer terugzien???

We stappen op en rijden weg. Gelukkig is het eerste deel redelijk harde grond dus kunnen we makkelijk weg komen. Eenmaal voorbij de bocht begint het zachte zand. Sander maakt een zwieper in het zachte zand en helaas is zit in hetzelfde spoor. Ik moet dus ook door de sporen van die zwieper heen. Gelukkig bereiken we zonder vallen de hoofdweg.

Eerste halte is het tankstation. Met een volle tank rijden we door richting Ghanzi. De weg is best saai en we zijn het rijden niet meer gewend. Na 50 km voel ik dan ook al mijn reet en weet ik niet meer hoe ik moet zitten. Dan zijn 308 km best veel hoor!

Onderweg komen we langs 1 tankstation, helaas is er geen benzine. Er zit niets anders op we moeten in 1 ruk door naar Ghanzi maar dat zouden we moeten halen. We zien onderweg ook veel picnic plekken. Maar als het lunchtijd is zijn ze er natuurlijk niet. We rijden een half uur verder en zijn er dan nog altijd geen gepasseerd. Dan maar lunchen onder een boom langs de kant van de weg.

In Ghanzi aangekomen stoppen we eerst bij het tankstation. Daarna rijden we door naar Thakadu, de campsite geadviseerd door Cok. Wat hij echter vergeten is te vermelden is het 3 km offroad pad naar de campsite! We staan bij de ingang en denken ja ja zacht zand, we zien het bord camp 3 km en keren om. We zijn onderweg langs een andere lodge gereden waar buiten staat camping / overlanders. Eens kijken of ze een mooie overlanders aanbieding hebben.

Die hebben ze, de aanbieding is dat ze gesloten zijn. We keren dus maar weer om en rijden terug naar Thakadu. Na 500 meter zachtzand en de eerste valpartij van mij denken we weer. Rijden we terug Ghanzi in of zetten we door? We besluiten door te zetten. Na nog 2 valpartijen bereiken we vastere grond. Doodmoe, bloedheet, uitgeput bereiken we Thakadu. We verheugen ons nu al op morgen....

We mogen een campsite uitkiezen en zetten de tent op. Daarna trekken we onze zwemkleren in en spoeden ons naar het zwembad.

Dat blijkt alleen weer eens ijskoud te zijn. We zetten door en duiken erin. Voor ongeveer 1 minuut en dan snel weer eruit en op het gras opwarmen.

Als we droog en warm zijn nemen we meteen maar een douche en dan keren we met laptop terug naar de bar. Tijd voor de hoognodige inhaalslag met bloggen, dat gaat beter met een biertje erbij. Naast het restaurant lopen ook wat leuke beestjes, we zien poemba's, boshanen, parelhoenders, impala's en rare antilopen.

We eten ook in het restaurant. Het menu van de dag is (onder andere) bream. Vis hebben we al lang niet meer gegeten dus daar gaan we voor. Voor vanavond hebben we ondertussen ook al wat brandhout verzameld. We willen weer een kampvuurtje stoken voor het slapen gaan.

Read more / Nederlandse versie »

De laatste voorbereidingen

Maun, Botswana
We moeten nog een paar dingen afmaken voor we klaar zijn, de screenprotectors moeten nog op de camera's en we moeten onze koffers nog inrichten. Nu hoopten we dat alles nu makkelijk zou passen nu we opgeruimd hebben. Helaas blijkt dat de koffers nog altijd vol zitten. We hebben ook meteen onze kleding zakken opnieuw ingericht. Sander vindt het namelijk vreselijk om steeds de zakken dicht te moeten maken dus nu hebben we een nieuwe indeling. In plaats van zijn kleren mijn kleren hebben we nu 1 zak met 'winter kleding' en 1 zak met zomer kleding. Hoeven we dus nog maar 1 zak te openen en sluiten.

Verder hebben Sander zijn ouders nog een hele set waterdichte zakken meegenomen. Daar hebben we zelf om gevraagd maar nu zitten we met het dillema, wat doen we met die dingen? Onder in de koffer leggen met reserve onderdelen is niet echt een optie want dan is de zak zo stuk. Uiteindelijk bedenk ik dat ik mijn motorjas erin kan stoppen. Nu is mijn topkoffer een stuk leger en bovendien als ik weer eens met water knoei is mijn jas tenminste nog droog. Sander volgt mijn voorbeeld en stopt zijn jas in de andere waterdichte zak.

Als alles een beetje is ingepakt en opgeruimd storten we ons weer op een sudoku. En Bobby aaien uiteraard. Die is ondertussen al aardig verwend aan het worden, en ook een beetje vrijpostig. Hij probeert zomaar bij Sander zijn moeder op schoot te springen maar die vindt dat toch niet zo heel dolletjes.

's-Avonds gaan we aan het 'galgenmaal'. Nog een keertje met zijn allen uiteten, deze keer bij Audi. Na een heerlijke maaltijd gaan we terug naar huis. Even de honden eten geven, Sander moet nog even een sudoku oplossen (zijn eerste!!!) en dan gaan we allemaal op de toren achter in de tuin zitten. Daar zien we een record vallende sterren.

Read more / Nederlandse versie »

Voorbereidingen om te vertrekken

Maun, Botswana
We storten ons vandaag op het voorbereiden van de motoren om weer verder te gaan. Sander begint met de garmin installatie op zijn motor en ik begin met het uitzoeken van alle spullen. Ook moeten we nu toch echt een knoop doorhakken welke tent we verder mee gaan nemen.

De garmin valt uiteindelijk toch mee, de kabel is niet stuk, het duurt dan ook niet lang en dan is deze motor ook klaar voor vertrek.

Daarna zetten we beide tenten op in de tuin. We kunnen niet echt kiezen, Sander's vader oppert maar dat we een bot in beide tenten moeten leggen en Bobby moeten laten kiezen... Uiteindelijk na lang denken besluiten we toch de Vaude verder mee te nemen. De MSR is dus helaas voor niets door Cok en Mieke meegenomen naar Botswana. We kiezen uiteindelijk toch voor de Vaude omdat we ondertussen al veel minder moeite hebben met het opzetten van de tent en hij gewoon veel meer ruimte heeft. De MSR heeft als voordeel dat hij staat als een huis en in mum van tijd maar je mist wel veel leef-comfort (geen voortent en je moet je in allerlei bijna onmogelijke bochten wringen om de deur dicht te doen).

Als de knoop is doorgehakt is het lunchtijd. Na de lunch gaan we met Sander zijn ouders nog even de stad in. We moeten boodschappen doen en willen internetten. Internetten doen we uiteraard weer bij Wimpies want dan kunnen we meteen weer een lekker ijsje wegwerken. In de stad kopen we ook meteen screenprotectors voor onze nieuwe camera's en nieuwe schoenen voor mij. Mijn Ghaneese slippers zijn, dankzij een struikelpartij over de scheerlijnen van onze tent, stuk.

Terug thuis doen we niet veel meer. Gezellig bij elkaar zitten, allemaal met een eigen sudoku en een biertje erbij.

Read more / Nederlandse versie »