Niet om over naar huis te schrijven....

Van Atienza, Spanje naar Tarancón, Spanje
Waar zullen we eens beginnen met het beschrijven van deze 'rampzalige' dag?
We worden wakker in ons hotel en gaan eerst maar eens ontbijten. Het ziet er buiten nog altijd een beetje grauw uit. Het ontbijt bestaat uit enkel zoete dingen, muffins, een soort van vanille broodje, een cakeje en een soort eierkoek met chocola. Niet echt iets wat wij gewend zijn. Met klapperende tandjes van de zoetheid gaan we terug naar onze kamer. We besluiten onze bestemming aan te passen want richting het oosten is de weersvoorspelling beter. Sander gaat een nieuwe route uitzetten ik ga op zoek naar de supermarkt voor wat brood en sap. Ik loop de supermarkt binnen (de deur staat open) en het is er hartstikke donker. In het donker loop ik tussen halve koeien en varkens die her en der rond hangen totdat iemand me vertelt dat ze gesloten zijn. Panendaria dan maar? Ja ze wuift een kant op en ik loop weer naar buiten. Na drie rondjes rond de spreekwoordelijke kerk berg op en berg af vind ik eindelijk de panenderia, die ligt tegenover de supermarkt. Goed begin van de dag toch?

We vertrekken in onze motorkleding, regenkleding ingepakt in de koffers want het miezert enkel. Ja de eerste 10 km daarna zijn we op een berg waar het zeikt en in mum van tijd zijn we doorweekt. Tot overmaat van ramp moet Sander, met slechts 190 km gereden te hebben op de tank, over naar reserve. Het dichtstbijzijnde tankstation is volgens Garmin 30 km verder op. Dat wordt dus een gevalletje fingers-crossed. Gekruiste vingers helpen geen zier, het enige goede is dat Sander stilvalt op een plek waar het niet regent. We besluiten dat ik doorrijd (ik sta nog niet op reserve) en een jerrican benzine ga halen en zelf ga tanken. We roepen nog de repsol ja heb ik ook als bestemming. Tot zo! We zullen elkaar pas 1,5 uur later weer zien....

Marianne's 1,5 uur
Ik rijd door, Garmin zegt 17 km tot tankstation, ik sta nog niet op reserve dus dat moet een makkie worden. Maar slechts 5 km later begint ook mijn motor te sputteren. Dus dan maar reserve, met de wetenschap dat we sinds het inbouwen van de benzine filter nog maar 10 km op reserve kunnen rijden en ik de vorige keer eerder stilstond dan Sander begin ik hem toch een beetje te knijpen.

Ik kom bij een kruising en zie staan links Siguenza, daar had een mannetje het over toen ik eerder vroeg naar een tankstation. Garmin zegt echter rechts. Naast me komt een jeep staan en die roept nog amigo en terug. Ja kweet het Sander staat daar maar ja ik moet benzine hebben. Dus ik wijs op de tank en probeer uit te beelden dat hij zonder benzine staat en sla rechtsaf. Ik rijd een stukje verder en zie een eind voor me een vrachtwagen gaan, slinger slinger berg op. Berg op op reserve met een putterende motor. Mission to failure. En ja hoor ergens berg op met nog 5 km te gaan tot het tankstation sla ook ik af. Ik val stil in de bocht en denk daar zit je dan. Van elkaar verwijderd en beide gestrand in Spanje, goed gedaan!

Er komt een soort vrachtwagentje aan en ik wuif om te stoppen. Dat doen ze, ik leg uit dat ik geen benzine heb en die man zegt veel maar ik begrijp eruit dat hij gaat bellen en dat ik moet wachten, wel zet hij even mijn motor iets dichter op de vangrail (en laat daarbij bijna mijn motor vallen omdat die iets zwaarder was als verwacht). Nog geen kwartier later stopt er inderdaad een ander busje. Er springen 3 mannen uit. De eerste zet pionnetjes neer, de tweede een gevaren driehoek en de derde wijst op mijn jerrican en dat ik die mee moet nemen en mee moet komen. Met zijn 3-en gaan we naar het tankstation. 2 andere blijven achter om de straat te vegen en mijn motor te beveiligen. Wat een super organisatie!! We rijden even op en neer naar het tankstation en dan helpen ze me nog met de jerrican legen in de motor en met veilig wegkomen uit de bocht. Ze hebben Sander ook al zien staan zeiden ze. Tussen de mannen ontstaat nog enige discussie. Eentje wil achter me aan rijden om zeker te weten dat ik nu wel het tankstation haal. De andere 3 vinden dat ze verder moeten met hun werk. Ik bedank ze vriendelijk en zegt dat ik het wel red, ondertussen heb ik ook met Sander gebeld en ook hij is richting tankstation. Alleen tot onze schrik heeft hij een andere repsol als ik we moeten elkaar zometeen wel weer kunnen vinden.

Voor een tweede maal rijd ik naar het tankstation om deze keer mijn motor te vullen en wederom de jerrican. Uiteraard heb ik weer niet goed op de weg gelet want op de heenweg rijd ik bijna fout en op de terugweg moet ik zelfs ergens keren. Maar goed ik tuf terug richting Singuenza, de kant die Sander op hetzelfde kruispunt als waar ik stond te twijfelen, heeft gekozen en daar bij de repsol vind ik mijn lieve Sannie terug met een afgetankte motor.

Sander's 1,5 uur
En daar sta je dan. In the middle of nowhere, langs de weg zonder benzine. Ik kijk eerst nog even of ik gereedschap heb om het benzinefilter er tussenuit te halen. Maar al het gereedschap wat ik zou kunnen gebruiken, zit bij Marianne op de motor, zo ook het stuk benzine slang. Dus dat is allemaal geen optie. Dan maar de motor op zijn kant flikkeren in de hoop de 2 liter, die (volgens de zwitser op het Touratech Travel Event) in de rechter kant van de tank blijft zitten, naar het kraantje te krijgen. Maar ook dat levert niets op.

Na een tijdje wachten, het benzinefiltertje is ondertussen weer enigszins vol gelopen, besluit ik nog maar eens een poging te wagen. De motor start en ik kan wonderbaarlijk weer een redelijk stuk rijden. Ik volg de weg in de richting die Marianne heeft genomen, totdat de motor weer stilvalt op een kruising. Omdat ik niet zeker weet welke richting Marianne is gereden, lijkt het me verstandig op de kruising te blijven staan. Maar als het allemaal te lang gaat duren, wordt ik ongeduldig en besluit toch maar richting Siguenza te rijden, omdat het mannetje dat we gevraagd hadden ook deze plaats had genoemd. En daar volgens Garmin het dichtstbijzijnde tankstation zou zijn. Ik kan weer een behoorlijk stukje rijden, maar moet toch weer de motor aan de kant van de weg zetten.

Het lijkt er op dat het filter tijd nodig heeft om vol te kunnen lopen om vervolgens weer een stukje te rijden. Dus als ik na een tijdje nog steeds Marianne niet heb gezien, die volgens mij toch allang weer terug zou moeten zijn, toch nog maar een keer proberen. Het is nog maar iets van 7 kilometer tot Siguenza, dus met een beetje geluk red ik het nog. Het gaat een hele tijd goed, totdat het berg op gaat. Vlak voor de top, op niet de meest ideale plek (links en rechts van de weg vangrail) besluit de motor er de brui aan te geven. Ik duw de motor het laatste stukje naar boven. En dat valt met zo'n zwaar lor nog niet mee. Naar beneden rollen is verleidelijk, maar niet de juiste kant op en ik zie zo 123 ook geen plek waar ik eventueel veilig zou kunnen staan. Bovendien ben ik bijna bij de top.

Boven aangekomen komt er een Audi aangereden met alarmlichten, die mij eerder al was gepasseerd. Ik leg uit dat ik zonder benzine sta en de man wil mij wel naar het benzinestation brengen dat op ongeveer 4 kilometer afstand ligt. Uiteindelijk blijf ik bij de motor en gaat mijn nieuwe spaanse vriend met mijn reserve jerrican benzine halen. Als hij niet veel later weer terugkomt, wil hij eerst nog even zeker weten dat de motor het wel doet, voordat hij weer verder gaat. En ik vervolg mijn weg naar het tankstation, waar ik even moet wachten op Marianne die blijkbaar toch naar een ander station gereden is. De pompbediende lacht vriendelijk: “o jij bent diegene die zonder benzine was komen te staan”.

Terug samen
Het is 12:30 als we elkaar weer zien bij het tankstation. Lunch tijd en reeds 30 hele kilometers verwijderd van het start punt. Een top prestatie! We besluiten te rijden tot het eerste de beste picnicplaats en daar een soepje te maken en een broodje te eten. Erg warm is het namelijk niet en onze Gerbing jassen en wintervoering voor de broek zitten helemaal onderop in de compressie zak, geen zin om die eruit te vissen dus.

We rijden een stuk en komen van de regen in de drup, of eerder andersom, het begint weer eens te zeiken. En dat blijft het doen, links, rechts voor ons waar we ook kijken de lucht is grauw en grijs. Even de plannen bijstellen dus want om 13:30 is er nog niets droogs te zien. We stoppen in een dorpje en volgen een aantal mensen die een restaurant in duiken (om bier te drinken niet om te lunchen). Wij ook naar binnen en we krijgen een 2 gangen diner voorgeschoteld. Dat gaat er wel in!

Als we klaar zijn met eten lijkt het lichter te zijn buiten. Het miezert enkel nog maar als we buiten komen, maar geen nood. We rijden 5 minuten en we hebben onze bui weer gevonden hoor! Om 16 uur zijn we er klaar mee. We zijn nat, natter, natst. Het eerste hotel is gesloten (de crisis lijkt zich hier vooral te uiten in het aantal hotels wat op de fles is gegaan) het tweede, daar is niemand. Het derde is waar we nu zitten. In een soort van tuinhuisje. Eerst even douchen om warm te worden, alles uitspreiden om te drogen en dan maar naar de supermarkt in onze regenkleding en op slippers. We trekken aardig wat bekijks zo. Wat bier inslaan en maar weer terug om ons verdriet te verdrinken. In het huisje maken we onze geplande lunch, een soepje met een stokbroodje. We hopen maar dat het morgen droger is.

Read more / Nederlandse versie »

Espana

Van Urrugne, Frankrijk naar Atienza, Spanje
Nou dachten we toch onze tent in de zon gezet te hebben? Waarom branden we onze tent niet uit? Zodra we eruit kruipen blijkt dat het wel blauw is maar dat de zon simpel weg nog niet hoog genoeg staat. Eerst dan maar ontbijten en dan de tent opruimen. Ook besluiten we onze wintervoering van de broek en onze verwarmde jassen op te bergen. Zo koud is het hier toch niet meer?

We rijden van het camping terrein af richting de hoofdweg. Vandaag vertrek ik een keer als voorste rijder. Bij het stop bord aangekomen zie ik een vrachtwagen aankomen en besluit ik te stoppen. Dat had Sander niet verwacht en boem hij rijdt boven op mijn motor. Beide motoren eindigen op het asfalt. 2-1 voor Sander want de dag ervoor was hij op het strand ook al onderuit gegaan. Eigenlijk eerder een 3-0 want deze kon ik niets aan doen hij knalde achterop mij. Maar goed, onwijs knullige actie dus weer, motoren optillen en verder kunnen we. Voor straf mag Sander nog even beide motoren optillen.

We rijden richting Spanje, alleen de hele grens hebben we allebei gemist. Opeens zijn de verkeersborden anders en de benzine 20 cent goedkoper. Blijkbaar zijn we een grens overgestoken? We gaan verder richting Pamplona. Omdat we er echt heel dicht langskomen besluiten we Pamplona in te rijden om daar maar te gaan lunchen. We parkeren onze motoren in een speciale motorparkeerplaats en gaan een stukje wandelen.

Na onze uitgebreide lunchbreak rijden we weer verder. Helaas wordt het weer er niet beter op. Het wordt grauw en grijs. Ook de wind gaat steeds harder waaien. We stoppen bij een tankstation om toch maar even onze regenkleding aan te trekken. Daarna moeten we toch maar even verder. Een tijdje tegen de wind in ploeteren en zelfs weer langs sneeuw rijden (heerlijk hoor die Gerbing jas in je koffer) en dan komen we aan in Almazan. We zoeken een hotel maar die blijken daar erg duur te zijn. Dan toch maar weer een stukje verder. Een stukje verder komen we bij een gehucht. Daar mag ik gaan vragen bij het hotel of we er kunnen slapen en wat het kost. Dat kan niet, waarom ontgaat me volledig en waar wel een hotel zit ook. Ik stel een vraag waarbij ik slechts 3 spaanse woorden gebruik en krijg als antwoord een volledige spraakwaterval.

Uiteindelijk komen we aan in Atienza, eigenlijk ligt dat niet helemaal op de route maar het wordt al later en er drijgt weer een bui aan te komen. Dus we wijken af van de route en gaan het dorpje verkennen. We zien vanaf de verte al een hotel liggen. Alleen die in het dorp vinden lijkt een kunst. We rijden door super smalle straatjes, sommige zijn misschien niet eens echte straatjes. We stuiteren een trap tree af (wat overigens wel een echt straatje is want beneden staan ook echt autos). Voor de echte trap bedank ik toch maar en we keren weer om, het traptreetje weer op. Na nog een paar smalle straatjes vind ik het wel prima. We gaan eerst wel kijken bij het andere hotel aan de rand van het dorpje. Dat hotel is open en er is plek en de prijs is ook nog eens redelijk dus daar gaan we overnachten. Onze motoren mogen we in de garage van het hotel zetten naast de lege kratten bier en fris.

Omdat het dorpje ons wel aanspreekt gaan we eerst een stukje wandelen.

Helaas komt er weer een bui over zetten dus moeten we tussentijds ook wel even schuilen. We trekken berg op en berg af en raken ons richtingsgevoel weer een klein beetje kwijt. Wel vinden we het hotel wat je van veraf al zag. We kiezen een restaurantje uit om te eten (de keus is beperkt de meeste zijn dicht) en komen in een gezellig restaurantje met 1 man personeel die geen engels spreekt. De kaart blijkt ook enkel spaans en blijkbaar denkt hij al dat krijg ik nooit uitgelegd dus we krijgen een keus vlees of vis. Nou dat is simpel, vlees voor 2 aub. Wat we gegeten hebben, geen idee, vlees was het en lekker was het ook. Vooral het dessert, bestaand uit, laten we maar zeggen zelf gestookte zut. Het was niet zelf gestookt maar een mix van 2 soorten drank met ieder 25% alcohol. Daarna wandelen we maar weer terug naar het hotel om daar met een biertje weer onze verhalen te gaan opschrijven.

Read more / Nederlandse versie »

26 graden!

We worden wakker na een heerlijk nachtje slapen bij de oom en tante van Sander. Gelukkig is het vandaag een heel stuk minder winderig. Wel vallen er wat drupjes. Na wederom een heerlijk ontbijt wordt het toch echt wel tijd om verder te trekken. We nemen afscheid en gaan weer verder.

We zien zwarte wolken naderen, en helaas, vandaag geen wind maar wel een regenbui over ons heen. Gelukkig duurt die niet al te lang, zodat we onszelf weer kunnen droogrijden. Tenminste droogrijden is het plan. Sander moet weer op reserve en reserve betekent, sinds het aanleggen van een extra benzine filter problemen. Ik heb er zelf nog geen last van gehad maar dat komt ook omdat ik nog niet naar reserve heb hoeven gaan. Wederom begint Sander zijn motor te sputteren en te doen. Helaas is er nog geen tankstation te bekennen. We moeten dus nog wat verder en dan mag ook ik overschakelen op reserve. Nu weet ik hoe irritant dat aanvoelt. Ongeveer een halve minuut heb je geen enkel vermogen meer. Tot het filtertje weer vol gelopen is. Helaas begeeft dan Sander zijn motor het helemaal. De motor slaat af, hij krijgt geen benzine meer. Met wat kloppen en schudden met de filter start hij wel weer en kan hij een eindsprint inzetten naar het tankstation. De ligt een km verder op ongeveer waarvan het laatste gedeelte heuvel afwaards. Op die heuvel begeeft ook de mijne het. Omdat het bergaf gaat houd ik wel nog een vaartje van 20 km per uur. 30 meter voor het tankstation stop ik echter met rollen en ook dan mag ik schudden en kloppen. Opvallend genoeg schud je dan je filter vol en dan ga je meteen een partij hard!

Na het tanken houden we nog even pauze bij het tankstation, even wat drinken en bezinnen wat we nu met die filters willen. Terwijl we daar zijn komen er 4 F16's over, en het zijn nog laagvliegers ook! Omdat we aan het pauzeren waren hadden we geen oordoppen in en die dingen, weet ik nu, maken een klere herrie! Daarna gaan we maar weer verder, of beter, weer een stukje terug naar onze route. We willen nog steeds lammetjes op de foto zetten omdat de huidige fotos nog niet zo schattig zijn als de echte. Maar dan zien je niet een lammetje, maar een baby ezel! Super schattig maar helaas, wederom geen foto van kunnen nemen.

Tijdens de lunch wordt het warmer en warmer. Zo warm zelfs dat we besluiten onze Gerbing jassen maar uit te laten. Als we na de lunch op de motor kijken zegt de thermometer 26 graden!

Helaas is dat niet helemaal de waarheid maar goed, warm is het wel!

Bij Saint-Jean-de-Luz zien we eindelijk de atlantische oceaan!

Uiteraard moeten we hier even pauzeren en wat drinken. Zwemmen, daarvoor vinden we het toch nog wat te fris. We besluiten hier wel dat het mooi geweest is voor vandaag. We willen enkel nog opzoek naar een supermarkt en daarna naar een camping voor onze eerste kampeernacht. Een camping zoeken blijkt echter zo makkelijk nog niet. De campings zijn namelijk nog niet open. Na bij twee gestopt te zijn die dicht zijn verteld ons iemand een camping die open is. Zo eindigen we in Urrugne op de camping. We zetten ons tentje op, koken ons avondmaal en hier zitten we dan. Op de camping, biertje erbij, laptopje te genieten van een mooie dag!

Read more / Nederlandse versie »

Familiebezoek

Gisteren helemaal vergeten te vermelden dat we de finish van de tour de Paris / Nice hebben gepasseerd. En ook het halve parcours hebben gereden! We vroegen ons al af waarom er zoveel politie op straat was. Pas bij het passeren van de finish hadden we door waarom...

We worden wakker in ons hotel in Saint Gaultier. Ik wil nog even de pannenset uit de motor koffers halen om die even af te wassen. Ik kom beneden, trek de deur open staat er aan de andere kant een grote zwarte hond. Ik schrik zo dat ik de deur weer dicht doe. Maar ja ik wil er wel door. Dus toch maar weer de deur open, en ja hoor hij staat er nog, kwispel de grote zwarte hond. Het blijkt een schat te zijn die enkel steeds zijn tanden laat zien maar ondertussen vrolijk kwispeld. Als ik de deur naar het hotel weer open doe vliegt hij de gang op. Nou ja prima dan kan ik aan de andere kant het hotel uit om bij de motor te komen. Ik krijg de hond alleen niet meer terug in het restaurant gedeelte want luisteren doet ie niet.

Onze eerste stop is de supermarkt om de hoek van het hotel, eerst maar even een ontbijtje halen want dat konden we onze gastvrouw van het hotel niet aan doen (trouwens de rekening van een nachtje slapen, bier drinken en een 3 gangen diner was nog niet eens 60 euro! Dat is nog eens een hotel met een scherpe prijs / kwaliteit verhouding). We hebben zo een honger dat we ontbijten op de parkeerplaats van de supermarkt. We pakken flink uit, kopje kofie zetten, kopje thee, sapje, broodje smeren, we nemen onze tijd.

Uiteindelijk is het toch tijd om te vertrekken. Onderweg zien we onze eerste lammetjes! Sommige al wat groter maar ook een paar die echt nog heel klein zijn.

Tijdens de lunchpauze besluiten we onze bestemming aan te passen. We willen toch langs Sander zijn oom en tante rijden, want zo vaak kom je er niet in de buurt. Het is een beetje om maar tegelijk een eerder eind punt van de dag. Iets wat ik, gezien de storm die er woedt, niet erg vind. Er zijn echt rukwinden waardoor ik soms wel een beetje erg slinger. Dus we programmeren onze Garmin naar bestemming Fonforet, een bestemming die Garmin niet kent.... Met behulp van de postcode kunnen we wel iets vinden dus die kant gaan we maar op.

Na weer een stukje rijden komen we langs een zeer mooi dorpje, met een kerkje (zoals alle dorpjes) en een kasteeltje. We besluiten een klein rondje te wandelen om de gebouwen op de foto te kunnen zetten.

Rond een uurtje of 16:30 komen we aan bij Fonforet. We rijden wel eerst 2 keer het huis voorbij voordat we het vinden maar eind goed al goed, we vinden het huisje en bellen aan. Gelukkig zijn Sander zijn oom en tante thuis. We worden uitgenodigd te blijven eten en slapen, iets wat we, nog steeds gezien de storm, graag aannemen.

Het wordt een gezellig avondje, met verhalen uitwisselen, wijn drinken, lekker eten en ook heerlijk slapen.

Read more / Nederlandse versie »

Champaign!

Van Laon, Frankrijk naar Saint-Gaultier, Frankrijk.
Vandaag een lange dag gemaakt. We begonnen in Laon. Na en douche in onze caravan douche gingen we eerst maar ontbijten. We komen buiten en alles is wit! Van de rijp wel te verstaan niet dat het gesneeuwd heeft. Na een, toch ietwat karig, ontbijt doet Sander eerst onze kettingen stellen, daarna is het toch echt tijd om te vertrekken.

Het is koud, maar de lucht is strak blauw. Het zal vast wel snel warmer worden. We schakelen de handvat verwarming aan en koersen richting Saint Gaultier. Onderweg komen we veel begraafplaatsen en herdenkingsplekken van de eerste wereldoorlog tegen, we stoppen om er even de tanks te bekijken en koersen dan verder naar onze eerste outdoor-cooked-lunch. Een soepje gaat er wel in want al wordt het wel al warmer echt heel aangenaam is het toch nog niet.

Na de lunch break, verrassing, nog 450 km te gaan, dat is langer als google maps voorspeld heeft want die zei dat de totale route slechts 423 km was. Jammer maar doorrijden dus maar, want we hebben ons hotel al geboekt.

We rijden door de champagne streek, overal staan druiven ranken het is een welkome afwisseling van de weg die garmin uitstippeld, steevast rechtdoor. Met nog 50 km voor de boeg komt het gevreesde bordje 'deviation' we hadden al een bord gezien met wegafsluiting maar natuurlijk geen idee welke weg afgesloten was. Je raad het al, de onze dus. Dus mogen we nog lekker 10 km omrijden, het blijft gelukkig beperkt tot 10 km door Sander zijn navigatie skills. Na het eerste bordje deviation hebben we geen andere meer gezien.

Pas om 20 uur komen we eindelijk aan bij het hotel. Het is gesloten, en het dorp uitgestorven. We vinden een telefoonnummer, bellen het, en mogen het hotel in. De keuken is echter gesloten, de supermarkt ook en de rest van het dorp dus ook al uitgestorven. Ik probeer in mijn steenkolen frans uit te leggen dat we pasta en pasta saus bij ons hebben dus dat we anders misschien zelf iets mogen brouwen?? Pas de problem, de eigenaresse maakt wel wat. Eerst dan maar even de kamer bekijken, dan de motoren achter het hotel parkeren en uitladen maar.

Nog geen half uurtje later zitten we bij de bar, worden er 2 vorken, 2 messen en een lepeltje gebracht en krijgen we een heus 3 gangen maal voorgeschoteld. Ons voorafje, eend. Het hoofdgerecht runderstoof met aardappelpuree. En het desert brie en een glas met een gebakken eiwit met een caramel sausje. Ik eindig dus met 2 keer brie en sander met 2 keer eiwit. We hebben heerlijk gegeten!

Read more / Nederlandse versie »

Uitzwaai fotoboek

Marianne en Quinten op de motor Zo te zien vindt Quinten het wel gezellig Quinten voorop De uitrusting De eerste aantekening op de koffer Nog een laatste keer bij Quinten Nog eens een compleet familieportret Marianne is er klaar voor De laatste puntjes doorspreken Alles werkt Daar gaat Sander Nu Marianne nog Succes en veel plezier!

Read more / Nederlandse versie »

Ready, set, go!

Vandaag was onze eerste dag van de grote reis. We beginnen de dag met wat laatste inpak en opruim hektiek. Langzaam aan druppelen ook de uitzwaaiers binnen, Sander zijn ouders als eerste want die hebben ook de dubieuze eer een auto vol troep mee te mogen meenemen. Daarnaast zijn ook Corne (BMW GS Club), Fred (The Renegades), Marc, Sjef en Quinten ons komen uitzwaaien. Jammer dat Thijs ziek was anders hadden we die graag ook nog een knuffel gegeven (en Annemiek uiteraard ook).

Nadat ons huis leeg is, en de vuilcontainer bomvol, kunnen we vertrekken. Nog even de sleutels afgeven, een laatste foto shoot en daar gaan we. Of in ieder geval we doen een poging. Vooral ik (Marianne) ben niet gewend aan zoveel gewicht achterop en heb het gevoel op mijn achterwiel te rijden. Ik haal de bocht maar net....

Fred rijdt het eerste stuk met ons mee. Daar gaan we dus als een optocht van 3 motoren, Breukelen door en de snelweg op. We volgen de snelweg tot Raamsdonkveer. Vanaf daar gaan we binnendoor naar de Belgische grens. In Belgie gaan we met Fred lunchen en helaas moet hij dan weer naar huis. We zorgen er wel voor dat hij op de terugweg stevig op de motor zit want de portie friet is groot! Met dus nog wat extra gewicht in ons lijf vervolgen we onze route. Wij gaan zuid, Fred terug richting het noorden.

We rijden binnendoor Belgie door. Ergens, geen idee waar, wordt de lucht blauw maar zien we ook sneeuw liggen. Toch is het best wel goed te doen, helemaal met de jas en de handvat verwarming aan.

We eindigen onze dag in Laon (Frankrijk) in een soort van F1 hotel waar de douche je doet denken aan de WC in een caravan.... Ben benieuwd hoe dat morgen gaat douchen. Ik heb het al klaar gespeeld om al 2 keer mijn hoofd te stoten tegen het stapelbed, maar het is droog, warm, en we hebben dus een heel bovenste stapelbed om al onze troep op te gooien! Nog even lekker eten bij de overburen (Bufalo grill) en het is tijd om lekker op bed, met nog wat Nederlandse biertjes onze blog bij te werken. Viva de la France!!!

Read more / Nederlandse versie »